ძმაბი გრიმები - "მოხუცი სულთანი"

ძმაბი გრიმები - "მოხუცი სულთანი"

შორეულ სოფელში ერთი ცოლ-ქმარი ცხოვრობდა, მათ ძაღლი სახელად სულთანი ჰყავდათ. ის უკვე ძალიან ბებერი იყო და ხახაში ერთი კბილიც არ ჰქონდა შერჩენილი. ერთ მშვენიერ დღეს გლეხმა თავის ცოლს უთხრა: ხვალ წავიყვან სულთანს და თავიდან მოვიშორებ, მაინც აღარაფელში გვარგიაო. ცოლს შეეცოდა ძაღლი და ქმარს უთხრა: ამდენი წელი ერთგულად გვემსახურა, სიბერეში ჩვენგან ლუკმაპურს იმსახურებსო. ქმარი არ დაეთანხმა


ივლიტა გოლეთიანი - ავი ზმანება

ხარხარებს მოთქმა : მოგხვდეს ახია !
ვერთქმის ხრიალმა ხორხი ჩახია,
გადახელებამ ბიჯით დამხია,
კარგი არ სცხია, დახე! მახეა!


ერნესტ ჰემინგუეის "მოხუცი და ზღვა" - ფრაზა

ბოლოს და ბოლოს ყველაფერს მიხვდები, ყველაფერს გაიგებ ამ ოხერ ცხოვრებაში.უსათუოდ მიხვდები. უკვე ხვდები და ეგ არის, მკერდში გული ჩაგიკვდება და მერე ყველაფერი ადვილია. შენც მკვდარი იქნები, როგორც ხალხის უმრავლესობაა მკვდარი მთელი თავისი დღე და მოსწრება.

ერნესტ ჰემინგუეის "მოხუცი და ზღვა"


უილიამ შექსპირი - 66–ე სონეტი

ყველაფრით დაღლილს სანატრელად სიკვდილი დამრჩა,
რადგან მათხოვრად გადაიქცა ახლა ღირსება,
რადგან რადგან არარამ შეიფერა ძვირფასი ფარჩა,
რადგან სიცრუე ერთგულების გახდა თვისება.


ფრანსუა ვიიონი - წვრილ თქმათა ბალადა


ვიცი გარჩევა რძისაგან ბუზის,
ვიცი გარჩევა ბზისაგან ქერის,
ვიცი, ვინ კაცი რა საქმეს უზის,
ვიცი, ვინ ჩიტი რა ხმაზე მღერის,
ვიცი თვალადიც, ვიცი ართვალიც,


ედგარ ალან პო - ანაბელ ლი

ეს იყო ბევრი ო, ბევრი წლის წინ
სამეფოში, ნაპირად ზღვის
ქალწული ცხოვრობდა, იცნობდით ვინც
მშვენიერ ანაბელ ლის;
რომ ყვარებოდა, მას სურდა მხოლოდ
და მყვარებოდა მეც მხოლოდ ის.


ფრიდრიხ შილერი - გოგონას მოთქმა


ცა იღრუბლება და შრიალებს მუხნარი მწვანე,
ნაპირებს ძლევით ეხეთქება ზვირთი მრისხანე.
მდინარესთან ზის ასული და გასცქერის ღამეს,
და მის თვალებში მარგალიტი ცრემლი კამკამებს.
ოხრავს საბრალოდ, მწუხარების ცეცხლი აწამებს.


ფრიდრიხ შილერი - სურვილი


აჰ, ვით ვისწრაფი, რარიგად მინდა
დავტოვო ვიწრო ხეობა ბნელი.
ვეწვიო მწვერვალს ლაღსა და დიადს,
ბედნიერების ვპოვო ნათელი.
იქ შვებას მომგვრის სალურჯე მთების


ფრიდრიხ შილერი - სიმღერის ძალა

მოჰქუხს ლანქერი მთის ნაპრალებით,
მედგარ ზვირთებით მოანგრევს კლდეებს,
გამძვინვარებით თხრის მაღალ ხეებს
და მიგრიალებს მძლავრ გაქანებით.


უილიამ შექსპირი - 125–ე სონეტი

"ბალდახინების მოყვარული სულაც არა ვარ,
გარეგან პატივს ვერ მივიჩნევ ღირსად პატივის,
უკვდავებისთვის ოსტატურად არ ვყრი ბალავარს,
ის უკვდავებაც მოკვდავია თვით ოსტატივით.
გაკოტრებულა განდიდების ყველა მსურველი,