მერაბ სალუქვაძე - ჩემი ბავშვობა

ჩემი მონატრებული ბავშვობის დღიურებიდან

არდაბრუნების საგალობელს მღეროდა ჟამი...და გაყვითლებულ სამკუთხა ბარათს, ყოველ ძილისწინ გვიკითხავდა გადაღლილი დედა...
მამა სიზმრებში აღებდა კარებს, მოჰქონდა პური, ღიმილი, სითბო როგორც წესი, განსაცდელ წამთან შეგუებას გვაჩვევდა ყველას..


ბადრი სულაძე - დედის გული

დედა რომ კაბას ატარებდა,
მეგონა მზით იყო მორთული...
შვილებს ანგელოზებს ადარებდა,...
თვითონ ანგელოზად მოსული...

badri suladze dedis guli deda rom kabas atarebda megona mzit iyo mortuli


მერაბ სალუქვაძე - მე და ჩემი მოხუცი


ყოველი ჩემი ახალი დღე და ჩემი ახალგაზრდობა სიხარულით და მზიანი დილით იწყებოდა, ყველაფერს ლაზათი და შნო გადაკრავდა..აბსოლიტურად ლამაზი იყო ჩემს ახლომახლოს ყველაფერი, შეიძლება არც ყოფილიყო ასე მაგრამ მე ასე მეჩვენებოდა..
ყოველ დილით სამსახურში მიმეჩქარებოდა, ნახევრად მძინარე ტრანსპორტის ლოდინის ფიქრში ვიფხიზლებდი და ერთ–ერთ გადახურულ მოსაცდელს ვაფარებდი თავს..რატომღაც იმ დღეს დაიგვიანა ტრანსპორტმა და სამსახურშიც კარგა გვარიანად დავაგვიანე..

merab saluqvadze me da chemi moxuci poema proza


მერაბ სალუქვაძე - ერთი ღამის ტკივილიანი ისტორია


დანაშაული

ნეტავ რა გსურდა ან რა გენება,
თქვი, ბედისწერას გვერდს ვინ აუვლის?!
შენი ასეთი მშვენიერება
არის ტოლფასი დანაშაულის.


დავიწყება

პარასკევს, დილით შენც ატირდები,
რომ დაკარგე, გიყვარდა ვინაც,


ალექსანდრე ლორთქიფანიძე – ანამ დახურა ფანჯრები

მცირე ტრაგიკომედია ერთ მოქმედებად

მოქმედი გმირები


ანა ფრანკი
მეჭე
მეცე

(სცენაზე, სამივე სამოქმედო მხარეს სამი დიდი ფანჯარაა. მხოლოდ მაყურებელთა დარბაზისკენ მხარეა ცარიელი. მთელ სცენაზე არაკანონზომიერადაა ჩამოკიდებული ბალიშები. დაბლა უამრავი ფურცელია მიყრილ–მოყრილი. ანა მაყურებელთან ზურგით დგას და ცდილობს იარაღი დაუმიზნოს სხვადასხვა ბალიშებს)


გრიგოლ აბაშიძე - და მაინც მჯერა


შევყურებ უტყვი და შუბლშეკრული,
რა ძალა იყო, ნეტავ, ეგ ძალა,
შენ რომ დაგცა და ისე შეგცვალა,

grigol abashidze da mainc mjera poezia


გრიგოლ აბაშიძე – ლექსების კრებულიდან

grigol abashidze leqsebis krebulidan qartuli poezia
ამას მკარნახობს ფიქრიც, შეგნებაც,
სამყარო ცეცხლში თუ დაინთქმება,
სიცოცხლეს აზრი მაინც ექნება,
თუ საქართველო კიდევ იქნება!
გულწრფელად ვამბობ სათქმელს, გულღიად,
დე, მკრეხელობად ნუ აღიქმება:
სხვა ყველაფერი წყალს წაუღია,
თუ საქართველო
აღარ იქნება!


1991


ემზარ კვიტაიშვილი - სი­ცა­რი­ე­ლე

emzar kvitaishvili sicariele poema literatura poemebi
დღეს ვამ­ხელ - ათ წელ­ზე მე­ტია, ამ სა­ში­ნე­ლე­ბის და­წე­რა მინ­დო­და და ყო­ველ­თ­ვის ფეხს ვით­რევ­დი, შე­კა­ვე­ბუ­ლი მო­ლო­დი­ნით ვთვრე­ბო­დი. ეს არ იყო სი­ზარ­მა­ცე. არც ახ­ლა გახ­ლავთ მთლად იოლი და­საძ­ლე­ვი ყოვ­ლის გამ­ხე­ლა, სამ­ზე­ო­ზე გა­მო­ტა­ნა, აშ­კა­რად, ჯი­ქურ თქმა იმ­ი­სა, რაც ყვე­ლა თქვენ­გან­მა ის­ე­დაც კარ­გად იც­ის. რამ­დენ­ჯერ მოხ­და ის, რი­სიც მე­ში­ნო­და: მი­ზა­ნი - მიზ­ნად, სურ­ვი­ლი - სურ­ვი­ლად დამ­რ­ჩა. რა მექ­ნა, გავ­ბე­დე, მე­ტი გა­და­დე­ბა ცოდ­ვის გა­დი­დე­ბა იქ­ნე­ბო­და