ვიღიმები, მაგრამ ისევ ძველებურად მახსოვხარ. აღარ ვტირი, მაგრამ ისევ ძველებურად მტკივა......

სულში დაგუბებულ სიჩუმეს, ცაზე რიგრიგობით გადმოგიწერ..მიდი, იწამე, რომ არც ვყოფილვარ, ჰოდა უჩემობაც არ...

მას მონატრება ერქვა .. გვარი არ ჰქონდა, არც დაბადების თარიღი, უბრალოდ ყველა ”მონატრებს” ეძახდა......

მკერდიდან ყელამდე მენატრები, მეტი არ ვიცი, ამის მეტი არ შემიძლია, მეტს ვერ ვყოფნი.. ან არ მყოფნის სუნთქვა.....

ახლა ისე ვარ თითქოს ჩემივე ჰაერი მახველებდეს......

მერე რა,თუ მზე არსად აღარ ჩანს..? მერე რა, თუ შემიყვარდა მთვარე..? მერე რა, თუ ვეღარ დავწერ ლექსებს..? მერე...

აი უკვე მერამდენე დღეა, სიჩუმე მეფობს...წავედი...თითქოს მზე დაბნელდა...სიცოცხლე გაჩერდა დრო უსაშველოდ...

სიტყვები ხანდახან, სათქმელს ვერ ამბობენ...სიტყვები ხანდახან, ვერაფერს ამბობენ......

მე და შენ,ანუ ჩვენ..სიყვარულს გავუგეთ, ერთმანეთს დავუთმეთ, გულები გავუთბეთ.!...

შვილის თვალებში მზე თუ იცინის,დედისთვის მუდამ გაზაფხულია.....