ნუ შეიყვარებთ სხვისი ბაგით ნაფერებ თვალებს, ვისაც სხვის მკერდზე ღამე თეთრად უთენებია, მარტოხელები, ვით მათხოვარს უშვებენ ღამეს სახლში და... ღამის სიბნელეში მარტო რჩებიან.

ნუ განმშორდები, როცა მშორდები, თუ სიყვარული ჩემდამი შეგრჩა, მოგენატრება ჩემი კოცნები და მერე, ყველგან დამიწყებ ძებნას.

ნუ მოიხედავ! შენი წარსული მოგტირის უკან და თბილი ვარცლი დედის კალთაა მარადიული, სავსეა ცრემლით, მოგონება აწგარდასული...

ოჰ, გულო, ნუღარ დამიღონდები, გარს შემოირტყი მწვანე მანტია, მეც ხეებივით გავიფოთლები, სანამ ქარები ფოთლებს აყრიან

ნუ მოხვალ, მაინც, ვეღარ მომაგნებ, მეც შენს დანახვას აღარ ვინატრებ, შენს სახელს ვარქმევ უსულო საგნებს, ყველა უგულო კაცის ჯინაზე!

მესროლე! ტყვიას ნუ ამაცდენ, მე ახლა, არ ვითხოვ არაფერს! ცის კიდეს აფრენა მეწადა, სიარულს ფეხებით შიშველით, გგონია, თითქოს და ერთად ვართ? ჩვენ ახლა, ვერავინ გვიშველის..

ნურასდროს მეტყვი მიყვარხარ! სიტყვა დარჩება უკვალოდ, ქარავანს ჰყვება დაღლილი, ეს ჩამოშლილი საღამო...

ურჩი ბავშვივით მალიმალ მტუქსავ.. და როგორც გიჟი გულში იჭრები,

შეხედე..შენთვის ვირთვები, კაბას არ ვიცვამ სხვას, შენ რომ გიყვარდა იმფერი, ვარდებმოფენილს, მას.

გამოსავალი დღეს ისევ არ ჩანს, სიყვარულს სევდის ფერი გადაჰკრავს, ფარისევლური ღიმილის არ მწამს და ეს ცხოვრებაც იქცა მარაზმად.