განშორდე ყველას, ასე უბრალოდ, თითქოს და შენთვის არაფერია, მათ დაბრუნებას, აღარ უცადო, წავიდეს, ვინც კი წასასვლელია.

შენ მიდიოდი... მე თვალებს ვხრიდი, ო, არ იფიქრო, გული არ მტკივა, ჩვენს განშორებას ფიქრებში ვშლიდი და ვივიწყებდი ყველა იმ სიტყვას.

შენ არასოდეს მეტყვი - დილამშვიდობის, დილით, მე სევდიანი ლექსით, რაც სათქმელია ვიტყვი.

მე არ მოვკვდები, სანამ შენ სუნთქავ, სანამ ერთად ვართ და გქვია ჩემი, სანამ ჩემი ხარ, შენ, ჩემო სუნთქვა, გულის სანაცვლოდ შენ ფეთქავ ჩემში.

შენ ჩემთან არ ხარ.. და ჩემს ფიქრებს, ნუღარ აწვალებ, ნურც გაწვიმდები, ნურც ქუჩებში გამიავდრდები

შენ სხვა ხარ, შენ სხვებს არასოდეს დაემსგავსები, ზეცად ასული, ციდან უფრთოდ წამში ეშვები, მრავლად არიან სიძულვილის გრძნობით სავსენი, გაიფიქრებ და... ღრმა ფიქრებში გ ა დ ა ე შ ვ ე ბ ი.

არა, არა, შენ არა ხარ მსგავსი, კაცის, ვისაც ჩემი სატრფო ჰქვია, შენ ცრემლებით დამისველე თვალი, მე კი შენგან, სიყვარული მშია.

– შენ კარგად იცი შენ კარგად იცი, ეს ცხოვრება არაფერია და თუ წახვედი.. შენ კარგად იცი, ეს ცრემლები წვიმის ფერია თუ შევიგრძენი,

როგორც თოვლი უმდნარი მთებზე ფასანაურის, შენ ასეთი გული გაქვს, ცივი და უცნაური.

შენ ამქვეყნად ბრწყინვალება გერქვას, ხის ტოტიდან დავარდნილი ნამი, სიყვარულის უკვდავების მზე ხარ, არსებული უზღვავების ცვარი.. merab saluqvadze salukvadze shen amqveynad