ადრე, მე ერთი ბიჭი მყავდა, ახლაც არ ვიცი, რა უყვარდა, ჩემი ლექსები შეუყვარდა, თუ ჩემით პოეზია შეიყვარა.

შემიყვარდა ერთი კაცი, შემიყვარდა, რაღა ვქნა, თავს მოვიკლავ, მისი თავი სხვა ქალმა თუ წამართვა.

– ერთი დრო – ერთმანეთისგან მიტოვებული, დღეს ასე ვიწვით,

გზაზე მიდის ერთი ქალი... რატომ ერთი? მაშ, რამდენი? უფრიალებს კაბას ქარი, სიცილი აქვს გადამდები.

– ათასში ერთი სიცარიელეს გული თავად გრძნობს, ამ ფიქრებიდან შენ იყავ ღმერთი, ვინც მარტო შესძლო ამ გულთან დგომა მარტო შენ იყავ ათასში ერთი...

პირველად მას წავაკითხე და მასვე მივუძღვნი. ძვირფას მეგობარს. - გვანცა ვარდოშვილს. პატარა ხარ, ერთი ციცქნა ცეროდენა, სულ ისეთი ხელის გულზე დამეტევი, შენს ნახვისას სიხარულის ცრემლ მომდის და უშენოთ კი

გადამავიწყე დღეო ახალო, ის, რაც ხსოვნიდან ვერ მოვიცილე, მახსოვს, წარსულის მთელი საღამო, და სიყვარულის შენი სიცივე.. merab saluqvadze erti sagamo salukvadze poezia tanamedrove mwerlebi

მე ვიცი კარგად წუხილი რაა, ვერცერთმა სულმა ვერაფრით დაგთმო, მაისის მწარე დილაა კვლავ, ოთახის კარი გააღეთ ფართოდ...

მაისის ერთი დილა მთებს მოუხურავს ნისლი მოედინება წყარო, მწამს სიყვარულით მოვა მაისის ერთი დილა.