აღარ არსებობს არც შემოდგომაც ყვავილი დაჭკნა, ფიქრებთან ერთად, იჭყიტება მზე არაფრის მთქმელი არც ძალა აქვს და...

ხის ძირში რომ იპრანჭები შეშინებულ ბარტყივით, ადრე გვამცნობ გაზაფხულის მობრძანებას ხალისით....

წავალ დავწვები მოვასვენებ გადაღლილ სხეულს, ჯავრად მიმყვება, ამდენი ხალხის, მოთქმა გოდება, მაგრამ მე ვიცი მათ...

მალე გაივლის ეს შემოდგომაც და ჩაგვახედებს გულის სიღრმეში, ყველას მოგვივლენს წუხილს, საფიქრალს, თან...

აბა ვინ მეტყვის ვინ მანუგეშებს რით მოვიშუშო დაჭრილი გული, არც შემოდგომა, აღარ მახარებს დამჭკნარ ფოთლებმაც...

მთის ორღობეში მორაკრაკებს ნაზი მდინარე, უხმოდ, უტიფრად, თითქოს არაფერი ჩაუდენია, მოაქვს შემოდგომისგან!...

მე შლეგიანი მოვჯირითობ მოლიპულ გზაზე, აღარც ძალა მაქვს, გაბრუებული ნაზი სურნელით, სარჩევათ დამრჩა შემოდგომის...

მოვა დადგება, ის მონატრება, როცა ამქვეყნად აღარ ვიქნები გადმომაფარებს უფალი კალთას! და გარიყული მარტო ვიქნები....

შენთან მოვედი და, კარი ჩამიკეტე შუბლზე გაკოცე და ცივად შემომხედე, როცა შემიყვარდი, მაშინ გაგრძნობინე წერილს...

შენმა სიშორემ როგორ დამღალა, და გამიჩინა ისევ დარდები, მინდა დაბრუნდე ისევ გიხილო, გულში ჩაგიკრა მთელი...