ჩემი ცხოვრებაა არქაული, სავსეა ლანდებით შორეულით, ასეთი ლექსებით პროზაულით, ომშიც ვერ ვიქნები მოგებული....

ოცდაათი წელი გადის თენდება თუ ღამდება და მას მერე, ჩვენს ედემში გაზაფხული მთავრდება, როს ცხრა აპრილს...

ამბობენ, პოეტი ის არის, ვინც სამშობლოზე ღაღადებს, ბევრჯერ ვაფრინე ისარი, ცრუ პოეტებიც დავჯაბნე....

– ჩემი ქუჩის ხეები – დარში ავდარში დგანან ხეები, დგანან იხვევენ ფოთლების ფიქრებს, ცად აპყრობილი მწვანე...

– ჩემი აგონია – სევდამ ჩაიბარა ჩემი გაზაფხული გულზე შემომაწვა მძიმე აგონია, მე კი გვიან მივხვდი შენი...

ცა მისთვის მინდა, ცხელ გულზე მეწვეს მთვარე.. ღრუბლები ხელით ვარწიო, ტანზე ვარსკვლავნი ხალებად მესხდნენ,...

ბაღში მიწა აყალო, ხეზე ბატიბუტები, გული მინდა დავცალო, მომაშორეთ ხუნდები....

მე დავუკრავ ისევ შენთვის ნაცნობ მელოდიას, რომელიც გესიამოვნება და მე მამსგავსებს ამადეო მოდილიანს ის შენ...

საფიხვნოს კაცნი უბნობდნენ, სიტყვა მეხივით გავარდა, ქალები ვერა მგუობდნენ, კაცი ხელებში ჩამადნა....

უკვე გვიანია ჩემი სიყვარული, ფუჭი მოლოდინი, დროა შევაჩერო. ალბათ ლაბირინთებს ვეღარ მოვერევი, და სვლა...