ქარი ქრის სადღაც, ჩემს გულს ატოკებს და მონატრება კურნავს იარებს, ასე შორს რად ხარ? მითხარ, ძვირფასო! რომ დააობლე ჩვენი სიკარგე..

– მონატრება წვიმაში – – წვიმს რა საოცარი რამ არის წვიმა.. ჩემს ფანჯრის სარკმელს ჩუმად ეცემიან და ეფერებიან პატარა წვეთები..

ჩემი დღეები შენდამი სიყვარულს გავს არასდროს არიცვლება და არცაპირებს რომ შეიცვალოს.

– მონატრება – მოგონებების ტკივილის გამო, განსაკუთრებულ ცრემლების გამო, დაუბრუნებელ იმედის გამო ვიღვიძებ ღამით,

ოდესღაც ვეღარ გნახავ ის დღე წაიღოს ქარმა, როდესაც მომაგონდები ცრემლი მადგება თვალთან.. merab saluqvadze momenatrebi tanamedrove mwerlebi

ზამთრის სიცივემ გადაპენტა ყველა გრძნობები თოვლმა წაიღო გადაიქცა წვიმის წვეთებად, ამ გულთან დარჩა შენზე ფიქრი ის მონატრება შენმა სიშორემ და ლოდინმა მარტო დამტოვა..

მენატრები, ტიალ ფიქრში დავიღალე დაბნელდება, ისევ კარგო მემალები, გარიჟრაჟზზე ცრემლი ტირიფს მოეხვევა შენ სიყვარულს ზღვის ტალღებსაც მოვუყვები.

ჩემი სიყვარული, შენმა მონატრებამ გადამატანინა შენი მონატრება, ფიქრით და დარდით აღვითქვი, ფიქრში და დარდში, უძილობა შემომეპარა, უძილობა კიდე სტრიქონით გავლიე.

თითქოს უმისობამ ჩაილურის წყალი დალია ბანალურ სიტყვებს აღარ მოსდევს გულის ფანცქალი სუფრასთან მჯდომმა სიყვარულის ყანწი დალია და უთქმელ სიტყვებს აღარ ნანობს პატარა ქალი

ხარ მარტო მოღრუშული,ცუდათ გარეთ ღამეა,ყველგან სიჩუმეა ირგვლივ ყველას უხარია. შენ კი ცას შეცქირიხარ გენატრება ის ვინს გიყვარს. დღე და ღემე ფიქრობ მაზე. გრძნობ,რომ გიყავრს, გძნობ,რომ კარგავ.