...

სიყმაწვილეში მე ვჭკნებოდი, როგორც ფოთოლი, ობოლი ვიყავ მე მაშინაც, სულით ობოლი; ჟამი მიჰქროდა ახალი დღით განრინებული, არ მშვიდდებოდა ჩემში მაინც გული ვნებული....

დღე უნებურად უჩქარებს ნაბიჯს, ხორხიდან დახსნილ ბგერებს აგროვებს, და ეშმათფერა ფიქრების ჩათვლით სუყველა ვნებას ასამყაროებს !...

რად გინდა ყალბი აკორდი, მაშ, რის მომტანია ის?...

განშორდე ყველას, ასე უბრალოდ, თითქოს და შენთვის არაფერია, მათ დაბრუნებას, აღარ უცადო, წავიდეს, ვინც კი წასასვლელია....

სადაც დიდებულს მთასა მყინვარსა ორბნი, არწივნი ვერ შეჰხებიან, სად წვიმა-თოვლნი, ყინულად ქმნილნი, მზისგან აროდეს არა დნებიან, სად უდაბურსა მას მყუდროებას...

– ნანატრი დღეები – გადიან დღეები, როგორ ვბერდებით, მიდიან ისე რომ, ვერაფერს ვხვდებით.....

ვგრძნობ, მალე წავალ მე ამ ქვეყნიდან და ეს გზა იქნება უსასრულობის.. გამყვება დარდი, ტკივილი, შფოთვა, ფიქრი და ფიქრი მომავლის რწმენა.....

* * *...

გული ქვეყნის ოდენა, კვლავ კრთის როგორც ლამპარი,...