ბედის ჩივილი დამხვრჩვალი ქარი უმწეოდ წივის, ზღვის ღელვა მაინც აღარ მინელდა. კვირტივით სკდება წვეთები წვიმის, ცვარი მეყრება მხრებზე მძივივებად.

გულყრის ტოლია ამ ბუღში დაღლა გაასმაგდება ნატვრა ქარისა. როდესაც ერთ დროს,იმ მოსეს აღალს წყუროდა წყალი იორდანისა

გული, უმოწყალო ყვავილს ნექტარს უსურვებს საზრდოდ. სული უმწეოდ ღნავის, ვით ვფარცხო ველი მარტომ.

შენზე ფიქრები აღარ მასვენებს, წარსულისაკენ ვიბრუნე პირი. სარკმელს ჟუჟუნა წვიმა ასველებს, სასიხარულო ცრემლებით ვტირი.

უმარტივესი ყოფა ნასაზრდოები ნიჭით, დაგმობს სულიერ ლპობას აკენწლავდება იჭვი.

რა დრო გასულა და აი დღესაც, ვეკეკლუცები ვნებას გარეწარს. იგივე მიწა,იგივე ზეცა, ალერსის სითბოს კვლავ თავს მალეწავს.

იმ ხსოვნას ვერ დავაძველებ, რაც რომ ჩემში ხარობს; შავს თეთრად ვერ ავაჭრელებ, სხივს ვერ მოვწყვეტ ტატნობს.

დაუდეგარი ჩემი ფიქრები უსაზღვრო სივრცეს შესჭიდებიან... მე მათ სრბოლაში ვბორგავ,ვიღლები, ისინი, მაინც არა ცხრებიან.

გამოდარებულ ცის ტატნობს ვუმზერ, ღრუბლები მზის სხივს კვლავ ეფარება. კვირტის ფაჩუნზე და ჩამიჩუმზე, ამხელს ალვის ხე მზის შეყვარებას.

ისევ ჩამესმის ჩიტების კვნესა, ბედნიერების ნექტარით სავსე. მერიდიანებს სხივები კვეთავს და ოკეანე ზვირთს ცამდე ასწევს.