რა იყო ნეტავ?_ ეს კითხვად დარჩა... ჩემთვის ახსნილი და გასაგები... მაგრამ ბევრისთვის მზეც აღარ სჩანდა...

უფრო წვიმიანი ვიდრე მზიანი თითქმის ყოველთვის დღე ღრუბლიანი გზა არა იანი და ვარდიანი...

წამოვედი, გამოვედი, ყველაფრიდან ყველასაგან და გადავწყვიტე მეფრინა ღრუბლებში მარტოდ მარტოს....

შუაღამის ოთხი საათი სრულდებოდა, როდესაც კუბოს თავთან მომლოცველმა ხალხმა წასვლა დააპირა...

ღამე იყო, ღამე ბნელი ზეცა იქცა მიწის ჩანთად...

ხელოვნება თავნება და არ უნდა მიტოვება გაჩენიდან ასე არის ასე იყო და იქნება...

ამ ქვეყნად, როცა მე არ ვიყავი სამყაროს ჩემზე ჯერ არ ეცალა...

გული წუხდა ქარი ქროდა ზეცა სდუმდა მთვარეს თითქოს დაევარცხნა ნაწნავები...

ფიქრი შემოღამების მოდის ფანტაზიები როგორც ნიაღვარები...