შენ მოდიოდი თოვლიან გზაზე და ნაკვალევში ტოვებდი სითბოს...

მახსოვს მართლაც მეშინოდა სევდის..სიკვდილს გავდა შენი წასვლა მახსოვს...

რაც უფრო ვიცნობ ხალხს მით უფრო ვაფასებ ჩემს ძაღლს...

სიტყვების გარეშეც სიყვარული სიყვარულად რჩება .....

სულის სიღრმემდე მძრავს, არა სიკვდილი, არა სიცოცხლე, არამედ რაღაც სხვა .....

შენ, ძაან შეშლილს და მე - პარანოიას,ყველა ბანალური პროცესი გვაგიჟებს...

თქვენ დამალობანა ეთამაშეთ საკუთარ თავებს ! მე ვიხმაურებ ჩემს ყველაზე ცარიელ ოთახში...

ბევრი მეგობარი მყოლია, რომელიც დრომ თუ მანძილმა, ავბედობამ თუ სიკვდილმა დამაკარგვინა- მათ ხსოვნას...

უმეგობროდ შეიძლება გაძლო კიდეც, მაგრამ თუ მეგობარი გყოლია, მას ვერასოდეს დაივიწყებ....

შენი სიყვარულის და სითბოს მარაგს ცხრა კლიტულში ნუ გამოკეტავ-მეგობრებს სიცოცხლეშივე მიესალბუნე, სიტყვით...