კვლავ მიხარია ძველი კორდიდან რიონის ზვირთთა თვალის დევნება, დაუცხრომლობა გაზაფხულისა და ფერადების...

დაეშვა თოვლი, ფრინველი ლიბრი, ბოლოდაწყობილ ფრთების ჭაღარით და ჩონჩხებიან ხეების ჯიბრი დაფარა ნაბდით...

რევოლუციურს, ჯერარნახულს, ჯერარგაგონილს, უდიდესს თავის ნებისყოფით, გმირულს, უაღრესს, თვალწინ გადაშლილ...

აფხაზეთს არის ერთი ტბა: რიცა, და იქ ხომ გვახსოვს შენცა და მეცა: galaktion tabidze rica poezia...

ეს მე ვარ, ქარი, ეს მე ვარ, ქარი, დავქრივარ ბარად, ვოცნებობ მზეზე... ერთმევა ფერი ყვითელ არეებს... მე დაჭრილი...

ახლა, რა თქმა უნდა, ძლიერ გვიანაა. გულში მწუხარებამ ღამე გაათია… მაინც არ მასვენებს მწარე სინანული, რომელი...

როცა აქტეონი, ძეჲ არისტეას, ლაღად მიდიოდა ტყეში სანადიროდ, უცებ დაინახა თეთრი აფროდიტა, თავის ნიმფთა შორის...

ნიაღვარივით მოსკდა ზღაპარი შორეულ ქალის, მომაკვდავ გედის. ჩვენ სივრცეებში ვართ თანაბარი, პალადინები ერთი...

ეს წელი ჩემთვის არის კანდელი უფრო ელვარე, ბადრი წითელი, galaktion tabidze rustaveli parizshi poezia...

იასამანთა გროვად გროვდება გულში ვედრების ზღვა ნელი-ნელი, როცა ერთმანეთს უახლოვდება მყუდრო საღამო და ღამე...