მთის თავზე იდგა პატარა სახლი, სადაც ცხოვრობდა უბრალო კაცი. უფრო ქოხს ჰგავდა, ჩალით და კარით, საკვამურიდან...

მე და მუსიკა ისევ დავიპყრობთ უკიდეგანო, დაზოლილ ქუჩებს. კვლავ გადავლახავთ ამოვარდნილ ქარიშხლებს ღამის....

მოგონებები დაგვყვება მუდამ, ზოგჯერ ცუდიც ხომ გაგვიკარგდება. წარსული დროის აწმყოსთან ბრძოლა. მთავარი მაინც...

ხანდახან ვფიქრობ, კალამი მიჭრის, არა, უბრალოდ ასე მგონია. დანამდვილებით ვერაფერს ვიტყვი ასჯერ ნათქვამი იქნებ...

გულის ძგერის ხმა მესმოდა, მატარაბელი მიჰქროდა, ქუჩაში ქალი ტიროდა, მე კი სიცოცხლე მინდოდა.....

როდესაც მთვარე ამოვა ცაზე, მაშინ დავდგები მე მაღალ მთაზე. და გადავხედავ ცხოვრებას გზაზე და დავფიქრდები...

მე ხომ გიჟის შემოვიცვი მანტია, ღამეები ღვინის სმაში ვათენე და სანთელი ჩემთვის აღარ ანთია, იარაღში ჩემი ტყვია...

მე დავდიოდი უგზოუკლოდ ქუჩაში ერთი და დავეძებდი,რომ მეპოვნა მე ჩემი ღმერთი. არ მაშინებდა ქარიშხალი, ტოტების...

მე შენთვის ავაშენე ედემის ბაღები, თითქოს წაიქეცი, მაგრამ არ ვარდები. ნისლში თუ თოვლში შენთან მოვფრინდები....

გოგონა კითხულობდა ლექსს, ძვირფასს, მღელვარებით და სულის ფორიაქს ამაოდ მალავდა... უფსკრულში დაეშვა მუქლურჯი...