აპრილმა შემომიღო კარები. სისათუთით მომანათა მზერა. ამირია ავდრები და დარები... იასამნის ამბორებმა სველმა....

"სიკვდილი ბევრად ჯობია ღალატს, ვინა თქვა ვითომ მისი ტოლია, სიკვდილის შემდეგ კაცი ისვენებს, ღალატის მერე?...

ჩვენს აპრილს შარშან უხდებოდა სხვაგვარი ფარჩა, შარშან, მეც ალბათ მზის-სადარი იმედით გწერდი, სუყველაფერი...

მარტს ნუ აბრალებ, ასეთ ხასიათს, ნურც წვიმას ცრემლი რომ არ გიშრება, წამიერია, რაც ძვირფასია, და მოგონებად...

შემეძლო, უკეთესად მეცხოვრა... შემეძლო, შენი მრქმეოდა... შემეძლო, მზესთან ურთიერთობით დამწვრობა არ მიმეღო......

არ ღირს ცხოვრება დარდად და ფიქრებად, განთიადს სიცოცხლის ცრემლები დასცვივდა, თოვლის ქვეშ იები მაინც ხომ...

უფალო გესმის? ეს მე გაწუხებ, უკიდეგანოდ ცოდვილი ქალი, მთვარის ნათელში ვფიქრობ და მტკივა, მხრებზე რომ მაწევს...

როცა სიცივით გაეყინება აპრილს კვირტები, როცა ზამთარში უშენობით დაშრება წყარო. მე წარსულიდან მონატრებით...

"მიყვარხარ, ჩემთვის და ფარულად. იქ, სადღაც შიგნით და უძიროდ. სიყვითლე კვლავ შემოპარულა, მაგიჟებს თვალები...

მაშინ რომ ქუჩაში გამაგდე, ვერ ვგრძნობდი და თურმე წვიმდა. მერე კი პიქრები დავლანდე, სველი და სულ ერთი ციდა....