* * *

არც ღამე იყო, ისეთი თეთრი, მე რომ მიყვარდა ხელით შეხება,

* * *

– საბრალო გოგო – რკინის მოაჯირს მომდგარი გოგო, საკუთარ წარსულს ისევ ნანობდა, ცრემლებით თვალში უფერულ სახეს, მიტკალის ფერი გადაფარვოდა..

შემზარდა, ო, როგორ შემზარდა ცხოვრება უკეთურ ცხოვრების.. იქნებ და შენ ჩემი მოგწყინდა ლოყა და ბაგე და ეს გული...

მე როს მეგონა, მომიძღვნიდა სისხლისფერ ვარდებს და დაბრუნებით შემიხორცებს გულში იარას, თურმე, ღამეებს სხვისი სახლის კარებთან ათევს, მან ჩემთან მოსვლა სიზმარშიაც დააგვიანა.

რას მალავს უღრანი ტყე

ოცდაათი წელი გადის თენდება თუ ღამდება და მას მერე, ჩვენს ედემში გაზაფხული მთავრდება, როს ცხრა აპრილს საქართველოს ცრემლი ღვარად ჩამოსდის, ქართველ გმირთა ნასისხლარზე ია ვარდი ამოდის...

“სამყაროსა და სულის სიცოცხლე გრძელდება მხოლოდ იმ წინააღმდეგობის წყალობით, რასაც ძნელად საცნაური საგნები გვიწევენ. საკმარისია, ყველაფერი შევიცნოთ, რომ ყოველივე გაქრეს, განქარდეს. ცნობირების მიერ კიდით

– ეს საქართველო – მე დღეს არ მინდა ეს დედამიწა, ასე მოწყენილს სულ რომ ვხედავდე, კვირტების ფეთქვას, "ვარდობის თვეში", მინდა სიზმრებში მუდამ ვეტრფოდე ..