კახელების ოჯახში იზრდებოდა ორი ბავშვი - ერთი პესიმისტი, მეორე კი ოპტიმისტი. საახალწლოდ მიხომ და მარომ გადაწყვიტეს ისეთი საჩუქრები გაეკეთებინათ, რომ მათი ემოციები გაეთანაბრებინათ. პესიმისტს ცხენი უყიდეს, ოპტიმისტს კი - ცხენის მძღრენს. დილით პესიმისტმა საჩუქარი ნახა და ამბობს:
- ვაა, ცხენი!.. პატარაა, დიდი მინდოდა, ყავისფერია, მე კი ნაცრისფერი მინდოდა.. ეს ხისაა, მე კი - ცოცხალი მინდოდა..
ოპტიმისტმა ნახა თავისი საჩუქარი და ამბობს:
- ჩემი კი ცოცხალია, ეგაა, რომ მოისაქმა და გაიქცა!
- ვაა, ცხენი!.. პატარაა, დიდი მინდოდა, ყავისფერია, მე კი ნაცრისფერი მინდოდა.. ეს ხისაა, მე კი - ცოცხალი მინდოდა..
ოპტიმისტმა ნახა თავისი საჩუქარი და ამბობს:
- ჩემი კი ცოცხალია, ეგაა, რომ მოისაქმა და გაიქცა!