რა საიდუმლოს ინახავს “ქებაი და დიდებაი ქართულისა ენისაი?” – 21 საუკუნის მიგნებები
(ra saidumlos inaxavs "qebai da didebai qartulisa enisai?" - 21 saukunis mignebebi
ქართველმა ენათმეცნიერებმა _ მისმა მპოვნელმა ალექსანდრე ცაგარელმა, კორნელი კეკელიძემ და პავლე ინგოროყვამ. ტექსტზე მათ გარდა მუშაობდნენ გრიგოლ რობაქიძე, აკაკი ბაქრაძე, რამაზ პატარიძე და სხვა ენათმეცნიერები. შინაარსიდან გამომდინარე, ხელნაწერი რწმენისა და ქართული ენის საგალობლად ჩაითვალა და რელიგიური მნიშვნელობაც შეიძინა. ამიტომაც, მისდამი არა მხოლოდ მეცნიერთა, არამედ ფართო საზოგადოების ყურადღება დღემდე არ ცხრება. ჩვენს ხელთ არსებული მონაცემებით, ხელნაწერისადმი მიძღვნილმა მეცნიერულ გამოკვლევათა რაოდენობამ რამოდენიმე ათეულს გადააჭარბა. ტექსტის კვლევისთვის გამოყენებული იქნა კომპიუტერული ტექნოლოგიაც, მაგრამ ასო-ნიშანთა ე.წ. სიხშირულმა ანალიზმა შედეგი არ მოიტანა. ვერ იქნა გახსნილი წერილის ვერც ერთი რიცხვული სიმბოლიკა. გამოსავალი იმით მოიძებნა, რომ ისინი “ლაფსუსკალამად” მიიჩნიეს და შეეცადნენ მათ კორექტირებას. ასე კიდევ უფრო გაართულეს ფარული გზავნილის ამოცნობა. თუმცა მეცნიერები ერთხმად აღიარებდნენ, რომ ტექსტი არა მხოლდო ლიტერატურული ძეგლი, არამედ დაშიფრული გზავნილია. დაშიფრულ ტექსტში ქარაგმის გახსნაც არასწორი გამოდგა. მისწრაფებამ ყოველ მიზეზს გარეშე გაეშიფრათ უმთავრესი გზავნილი 94, ბევრ ცდომილებას დაუდო სათავე. ჩატარებული კვლევებით მიღებულ არგუმენტირებულ შედეგებთან ერთად, საბოლოოდ დაასკვნეს, რომ: იოანე-ზოსიმე ცუდი მოქართულეა, ტექსტში ხშირია მართლმადიდებლური დოგმატიდან გადახვევა, ბუნდოვანება მისი წერის სტილია და ა.შ. 21–ე საუკუნეში გაჩნდა მოსაზრება, იმის თაობაზე, რომ იოანე-ზოსიმემ ქართულ სიტყვაში მიაგნო ქართულ კალენდარს ანუ ნახა სწავლულთა მიერ ხელოვნურად შექმნილი ქართული სიტყვები, სავარაუდოდ არაერთი (ქურუმთა საიდუმლო ენის ნაშთები?!, არის მოსაზრება, რომ ქართული ენა შუმერთა ანბანია, რიცხვთა კანონზომიერების მიხედვით) და დაწერა: “ყოველი საიდუმლოი ამას ენასა შინა დამარხულ არს.” ზოსიმემ ქართულ ანბანის საიდუმლო გასარების პოვნა ლაზარეს აღდგინებას შეადარა: “სახარებასა შინა ამას ენასა ლაზარე ჰრქვიან.~ ანუ გააჩინა ლაზარესავით მისი გარდაუვალი აღდგინების იმედი. მისი ხელნაწერის შიფრის, ე.წ. ქართული ჰემატრიის შესაძლებლობები გაცილებით ფართოა და ქართული ლექსიკის გარკვეულ არეალს მოიცავს…
ამ ვერსიას ითვალისწინებს ყუკანასკნელი ვერსია, სემუშავებული რაულ მამალაძისა და ალიკო ცინცაძის მიერ. მათი მოსაზრება ეფუძნება ტექსტში მიკვლეულ მიგნებებს. ის, რომ შიფრია, ამის შესახებ თავად ავტორი წერს, როცა სიტყვა “მარაგს” ახსენებს. სულხან-საბას მიხედვით „მარაგი“ ამოსაშიფრ სიტყვას ნიშნავს. თანაც ვარაუდის მიხედვთ, ავტორი შიფრის რიცხვული მექანიზმის დასაცავად თვალშისაცემ შეცდომებზე მიდის. მოსაზრება გაჩნდა მას მერე, რაც ავტორისეულ სხვა ხელნაწერებში შეცდომა საერთოდ არ ფიქსირდებოდა. შიფრის გახსნის მექანიზმი კი ზოსიმეს, როგორც მეცნიერები ადასტურებენ თავადვე აქვს მოცემული, მას ასო–ნიშანი გადაჰყავს რიცხვ–ნიშანში, რაც გემატრიაა (ჰემატრია), ბიბლიის კვლევის ერთ-ერთი მეთოდი. ძირითადად, იოანე-ზოსიმე ბიბლიის ამოკითხვის მეთოდებიდან: ნოტარიკონი, თემურა და ჰემატრია, ამ უკანასკნელს იყენებდა. მეცნიერთა ერთი ჯგუფი ფოქრობდა, რომ ხელნაწერში კალენდარზე იყო საუბარი: “ქრისტეს მოსვლითგან ვიდრე დღესამომდე”. თავის დროზე რამაზ პატარიძემ ქართულ ანბანში ამოიკითხა ე.წ. ქართული (უზუსტესი) კალენდარი, რომელიც ყოველ 128 წელიწადში თვითონ კორექტირდება და ტროპიკულ წელიწადთან მიმართებაში 1 წმ.-ის სხვაობას იძლევა, მას მხოლოდ 86400 წელში ერთხელ დასჭირდება კორექტირება. ამ კალენდრის მთელ რიცხვულ სტრუქტურას, ძირითადად, ქართული ანბანის ერთი, მზის ღვთაების აღმნიშვნელი ასო-ნიშანი “დ~ და მისი სახელდება “დონ”-ი (ნაწილობრივ “წილი”) იძლეოდა (რ. პატარიძე, “ქართული ასომთავრული”). ეს უკანსაკსნელი რიცხვულ ლოგიკასა და ასომთავრულის გრაფიკულ აღნიშვნებზე იყო დაფუძნებული. ამ ლოგიკაზე დაყრდნობით შესაძლებელი გახდა იოანე ზოსიმეს წერილის შიფრით იგივე კალენდრის რიცხვული არსის უკვე ქართულ სიტყვაში მიგნება, თანაც არა უბრალოდ სიტყვაში, არამედ წელთაღრიცხვის ერთეულში. ვერსიის თანახმად კალენდრის მთელი რიცხვული არსი, რომელიც ცაზე მნათობთა დაკვირვებით იქმნება, ჩადებულია ერთეულად მიღებულ სიტყვაში. გამოდის, რომ იოანე-ზოსიმესეული “ქართული ენის სასწაული _ 94″, ზემოხსენებული კალენდრის შიფრია.
პ.ს იოანე ზოსიმეს „ქებაი და დიდებაი ქართულისა ენისაი“ შუა საუკუნეების ძეგლია. მოგვიანებით დაიწერა შოთა რუსთაველის პოემა, რომელიც ხაზს უსვავს ასტროლოგიის და მნათობთა სიღრმისეულ ცოდნას საქართველოში. როგორც ჩანს ქართველებს ჩვენი უზუსტესი კალენდარი გვქონდა?!
(ra saidumlos inaxavs "qebai da didebai qartulisa enisai?" - 21 saukunis mignebebi
ქართველმა ენათმეცნიერებმა _ მისმა მპოვნელმა ალექსანდრე ცაგარელმა, კორნელი კეკელიძემ და პავლე ინგოროყვამ. ტექსტზე მათ გარდა მუშაობდნენ გრიგოლ რობაქიძე, აკაკი ბაქრაძე, რამაზ პატარიძე და სხვა ენათმეცნიერები. შინაარსიდან გამომდინარე, ხელნაწერი რწმენისა და ქართული ენის საგალობლად ჩაითვალა და რელიგიური მნიშვნელობაც შეიძინა. ამიტომაც, მისდამი არა მხოლოდ მეცნიერთა, არამედ ფართო საზოგადოების ყურადღება დღემდე არ ცხრება. ჩვენს ხელთ არსებული მონაცემებით, ხელნაწერისადმი მიძღვნილმა მეცნიერულ გამოკვლევათა რაოდენობამ რამოდენიმე ათეულს გადააჭარბა. ტექსტის კვლევისთვის გამოყენებული იქნა კომპიუტერული ტექნოლოგიაც, მაგრამ ასო-ნიშანთა ე.წ. სიხშირულმა ანალიზმა შედეგი არ მოიტანა. ვერ იქნა გახსნილი წერილის ვერც ერთი რიცხვული სიმბოლიკა. გამოსავალი იმით მოიძებნა, რომ ისინი “ლაფსუსკალამად” მიიჩნიეს და შეეცადნენ მათ კორექტირებას. ასე კიდევ უფრო გაართულეს ფარული გზავნილის ამოცნობა. თუმცა მეცნიერები ერთხმად აღიარებდნენ, რომ ტექსტი არა მხოლდო ლიტერატურული ძეგლი, არამედ დაშიფრული გზავნილია. დაშიფრულ ტექსტში ქარაგმის გახსნაც არასწორი გამოდგა. მისწრაფებამ ყოველ მიზეზს გარეშე გაეშიფრათ უმთავრესი გზავნილი 94, ბევრ ცდომილებას დაუდო სათავე. ჩატარებული კვლევებით მიღებულ არგუმენტირებულ შედეგებთან ერთად, საბოლოოდ დაასკვნეს, რომ: იოანე-ზოსიმე ცუდი მოქართულეა, ტექსტში ხშირია მართლმადიდებლური დოგმატიდან გადახვევა, ბუნდოვანება მისი წერის სტილია და ა.შ. 21–ე საუკუნეში გაჩნდა მოსაზრება, იმის თაობაზე, რომ იოანე-ზოსიმემ ქართულ სიტყვაში მიაგნო ქართულ კალენდარს ანუ ნახა სწავლულთა მიერ ხელოვნურად შექმნილი ქართული სიტყვები, სავარაუდოდ არაერთი (ქურუმთა საიდუმლო ენის ნაშთები?!, არის მოსაზრება, რომ ქართული ენა შუმერთა ანბანია, რიცხვთა კანონზომიერების მიხედვით) და დაწერა: “ყოველი საიდუმლოი ამას ენასა შინა დამარხულ არს.” ზოსიმემ ქართულ ანბანის საიდუმლო გასარების პოვნა ლაზარეს აღდგინებას შეადარა: “სახარებასა შინა ამას ენასა ლაზარე ჰრქვიან.~ ანუ გააჩინა ლაზარესავით მისი გარდაუვალი აღდგინების იმედი. მისი ხელნაწერის შიფრის, ე.წ. ქართული ჰემატრიის შესაძლებლობები გაცილებით ფართოა და ქართული ლექსიკის გარკვეულ არეალს მოიცავს…
ამ ვერსიას ითვალისწინებს ყუკანასკნელი ვერსია, სემუშავებული რაულ მამალაძისა და ალიკო ცინცაძის მიერ. მათი მოსაზრება ეფუძნება ტექსტში მიკვლეულ მიგნებებს. ის, რომ შიფრია, ამის შესახებ თავად ავტორი წერს, როცა სიტყვა “მარაგს” ახსენებს. სულხან-საბას მიხედვით „მარაგი“ ამოსაშიფრ სიტყვას ნიშნავს. თანაც ვარაუდის მიხედვთ, ავტორი შიფრის რიცხვული მექანიზმის დასაცავად თვალშისაცემ შეცდომებზე მიდის. მოსაზრება გაჩნდა მას მერე, რაც ავტორისეულ სხვა ხელნაწერებში შეცდომა საერთოდ არ ფიქსირდებოდა. შიფრის გახსნის მექანიზმი კი ზოსიმეს, როგორც მეცნიერები ადასტურებენ თავადვე აქვს მოცემული, მას ასო–ნიშანი გადაჰყავს რიცხვ–ნიშანში, რაც გემატრიაა (ჰემატრია), ბიბლიის კვლევის ერთ-ერთი მეთოდი. ძირითადად, იოანე-ზოსიმე ბიბლიის ამოკითხვის მეთოდებიდან: ნოტარიკონი, თემურა და ჰემატრია, ამ უკანასკნელს იყენებდა. მეცნიერთა ერთი ჯგუფი ფოქრობდა, რომ ხელნაწერში კალენდარზე იყო საუბარი: “ქრისტეს მოსვლითგან ვიდრე დღესამომდე”. თავის დროზე რამაზ პატარიძემ ქართულ ანბანში ამოიკითხა ე.წ. ქართული (უზუსტესი) კალენდარი, რომელიც ყოველ 128 წელიწადში თვითონ კორექტირდება და ტროპიკულ წელიწადთან მიმართებაში 1 წმ.-ის სხვაობას იძლევა, მას მხოლოდ 86400 წელში ერთხელ დასჭირდება კორექტირება. ამ კალენდრის მთელ რიცხვულ სტრუქტურას, ძირითადად, ქართული ანბანის ერთი, მზის ღვთაების აღმნიშვნელი ასო-ნიშანი “დ~ და მისი სახელდება “დონ”-ი (ნაწილობრივ “წილი”) იძლეოდა (რ. პატარიძე, “ქართული ასომთავრული”). ეს უკანსაკსნელი რიცხვულ ლოგიკასა და ასომთავრულის გრაფიკულ აღნიშვნებზე იყო დაფუძნებული. ამ ლოგიკაზე დაყრდნობით შესაძლებელი გახდა იოანე ზოსიმეს წერილის შიფრით იგივე კალენდრის რიცხვული არსის უკვე ქართულ სიტყვაში მიგნება, თანაც არა უბრალოდ სიტყვაში, არამედ წელთაღრიცხვის ერთეულში. ვერსიის თანახმად კალენდრის მთელი რიცხვული არსი, რომელიც ცაზე მნათობთა დაკვირვებით იქმნება, ჩადებულია ერთეულად მიღებულ სიტყვაში. გამოდის, რომ იოანე-ზოსიმესეული “ქართული ენის სასწაული _ 94″, ზემოხსენებული კალენდრის შიფრია.
პ.ს იოანე ზოსიმეს „ქებაი და დიდებაი ქართულისა ენისაი“ შუა საუკუნეების ძეგლია. მოგვიანებით დაიწერა შოთა რუსთაველის პოემა, რომელიც ხაზს უსვავს ასტროლოგიის და მნათობთა სიღრმისეულ ცოდნას საქართველოში. როგორც ჩანს ქართველებს ჩვენი უზუსტესი კალენდარი გვქონდა?!