ქართლ - კახეთი
ქართველთა გასომხება
ქართველთა გასომხება
1. ქართველთა გასომხების პოლიტიკური მიზეზები
2. თბილისი და ქვემო ქართლი მაჰმადიანთა ბატონობისას
3. ქართველთა არმენიზაცია
4. გასომხებულთა გვარები
საქართველოს საპატრიარქოს მანგლის-წალკის ეპარქია
1999 წ.
1999 წ.
ილია მართლის თქმით, „აღდგენა ისტორიისა ერის გამოცოცხლებაა, - მერმისის გამორკვევა სიბნელისაგან“.
მთავარეპისკოპოს ანანია ჯაფარიძის მონოგრაფიების სერიაში - „ისტორიული ბედი საქართველოს ეკლესიისაგან განშორებული ქართველებისა“ - გადმოცემულია XVII – XIX საუკუნეებში მცხოვრებ ქართველთა ბედი, რომელთაც დატოვეს ეროვნული ეკლესია და უცხო ეკლესიის მრევლად იქცნენ.
წინამდებარე ნაშრომში ისტორიულ წყაროებზე დაყრდნობით გადმოცემულია ოსმალთა და ირანელთა მიერ დაპყრობილ ქართლ-კახეთსა და მესხეთში მცხოვრებ იმ ქართველ მართლმადიდებელთა ხვედრი, რომელნიც თანდათანობით სომხური ეკლესიის მრევლად გადაიქცნენ დამპყრობელთა პოლიტიკური ნების შესაბამისად. გამონოფიზიტების შემდეგ სომხური ეკლესიის მრევლში გასულ ქართველებს თანდათანობით შეეცვალათ ეთნოფსიქოლოგია, დაკარგეს ეროვნული ცნობიერება და დაადგნენ გასომხების გზას. ეს პროცესი განსაკუთრებით გაღრმავდა თბილისსა და ქვემო ქართლში, აგრეთვე ქართლ-კახეთის ქალაქებსა და გზისპირა სოფლებში, სადაც მაჰმადიანების ბატონობა უფრო მტკიცე იყო.
წიგნი განკუთვნილია ეკლესიისა და ერის ისტორიით დაინტერესებული მკითხველისათვის.
ანანია ჯაფარიძე, 1999