გამიპო გული
გამიპო გული ერთმა პირმთვარემ, მშვენიერ-ტურფამ
და თან რა ტურფამ? ტურფა-ლამაზმა, ლამაზთა ურვამ.
მე რომ მოვკვდები, ნაძერწო სურავ, ნუ დაღვრი ცრემლებს
და თან რა ცრემლებს? ღვინის წვეთებს მეწამულს მუდამ.
დამისხა თავს რეტი, შენთან ერთად, დაცლილმა თასმა
და თან რა თასმა? თასმა ბანგისამ, ბანგითა ბურვამ.
შენს სიტყვას, მშვენო, მისრეთშიაც ვერ დასდეს ფასი,
თუმცა რა ფასი? შაქრისა მსგავსი, ვერ წონოს ხურდამ.
უცეცხლ-უალოდ ვერღა დაგვათროს ჩვენ ნეტარებამ,
რა ნეტარებამ? გულისა დაგვამ, წვა-დაგვით თუთქვამ.
ოდით იხატა ფიალის ფსკერზე ხატ-სახე მისი,
და თან რა სახე? სახე-რაობა, რაობის სუნთქვა.
ეს ჰასნოღლი თვის პატრონს უხმოდ შეგყურებს მონად
და თან რა მონად? ყურმოჭრილ ყმად და ტყვესავით უთქვად.
როგორა ხარ სახეთეთრო ღვთაებავ
როგორა ხარ, სახეთეთრო ღვთაებავ,
შენ შთამაგდე ცეცხლს და მიმეც ვაებას.
გეფიცები შევიყვარებ არავის . . .
მხოლოდ შენთან სულს სიმშვიდე მოება.
სიტურფეში ვერ გჯაბნიდეს ვერავინ,
ხარ დიადი და თავად სათნოება.
მომეც ხელი, მივეწიო მიზანს, რომ
არ გამიპოს გული უსასოებამ.
შენ ჩემს რაყიფს საიდუმლო გაანდე
და მომიხდა მასთან უთანხმოება.
შენს ეზოში გავიზამთრე ძაღლებთან,
ქუჩა მექცა სახლის დარ მყუდროებად.
როს მოვკვდები შენს საფლავზე დამფალი,
მიწა ჩემი სატრფოს ექცეს მოედნად.
ჩემს საფლავზე აღმოჩენდეს დიდი ხე
გაგადიქცეს მისი ყლორტი რტოებად.
ჰასანოღლი ცოცხლობს მხოლოდ შენს მონად,
ნუ განაგდებ, ჩემო თეთრო ღვთაებავ.
გამიპო გული ერთმა პირმთვარემ, მშვენიერ-ტურფამ
და თან რა ტურფამ? ტურფა-ლამაზმა, ლამაზთა ურვამ.
მე რომ მოვკვდები, ნაძერწო სურავ, ნუ დაღვრი ცრემლებს
და თან რა ცრემლებს? ღვინის წვეთებს მეწამულს მუდამ.
დამისხა თავს რეტი, შენთან ერთად, დაცლილმა თასმა
და თან რა თასმა? თასმა ბანგისამ, ბანგითა ბურვამ.
შენს სიტყვას, მშვენო, მისრეთშიაც ვერ დასდეს ფასი,
თუმცა რა ფასი? შაქრისა მსგავსი, ვერ წონოს ხურდამ.
უცეცხლ-უალოდ ვერღა დაგვათროს ჩვენ ნეტარებამ,
რა ნეტარებამ? გულისა დაგვამ, წვა-დაგვით თუთქვამ.
ოდით იხატა ფიალის ფსკერზე ხატ-სახე მისი,
და თან რა სახე? სახე-რაობა, რაობის სუნთქვა.
ეს ჰასნოღლი თვის პატრონს უხმოდ შეგყურებს მონად
და თან რა მონად? ყურმოჭრილ ყმად და ტყვესავით უთქვად.
როგორა ხარ სახეთეთრო ღვთაებავ
როგორა ხარ, სახეთეთრო ღვთაებავ,
შენ შთამაგდე ცეცხლს და მიმეც ვაებას.
გეფიცები შევიყვარებ არავის . . .
მხოლოდ შენთან სულს სიმშვიდე მოება.
სიტურფეში ვერ გჯაბნიდეს ვერავინ,
ხარ დიადი და თავად სათნოება.
მომეც ხელი, მივეწიო მიზანს, რომ
არ გამიპოს გული უსასოებამ.
შენ ჩემს რაყიფს საიდუმლო გაანდე
და მომიხდა მასთან უთანხმოება.
შენს ეზოში გავიზამთრე ძაღლებთან,
ქუჩა მექცა სახლის დარ მყუდროებად.
როს მოვკვდები შენს საფლავზე დამფალი,
მიწა ჩემი სატრფოს ექცეს მოედნად.
ჩემს საფლავზე აღმოჩენდეს დიდი ხე
გაგადიქცეს მისი ყლორტი რტოებად.
ჰასანოღლი ცოცხლობს მხოლოდ შენს მონად,
ნუ განაგდებ, ჩემო თეთრო ღვთაებავ.