სენდბერგი კარლ

ნისლის ფთილა

თეთრი ცინდალივით
შემოცუნცულდა
ჩაცუცქდა –
ქალაქს
გაშეშებულ გუმბათებს
ნავსადგურს
გადახედა
და
გაიცურცლა.

სამება

ბავშვი ვიყავი, რომ შევიტყვე ამ სისხლისფერი სიტყვების არსი
ათასობით ფრანგს ქუჩაში კლავდნენ სამი სიტყვისთვის:
თავისუფლება, ერთობა, ძმობა
მახსოვს, ვიკითხე, რად კვდებოდა კაცი სიტყვისთვის.
გავიზარდე და ულვაშ-ქილვაშა ფერმკრთალმა ხალხმა
ამაყად მითხრა ეს სამიოდ ბაჯაღლო სიტყვა:
დედა, სახლი და სასუფეველი.
სხვა პირღაჟღაჟა უფროსებმა, მოვალეობა, უკვდავება, უფალი ღმერთი ,
ეს სამეული ფილტვებიდან ამოამღერეს.
წლებმა უშვერად ჩააწიკწიკეს წყალ-წყალა “სიბრძნე”
ბედისწერის და წყევლა-კრულვის დიდრონ საათზე.
მეტეორებმა სიახლე გვამცნეს
ვეებერთელა რუსეთიდან მოვიდაო სამწუხარო სამი მარცვალი:
მუშებმა თოფი აიღეს ხელში და კვდებიან მიწისათვის, პურისათვის, მშვიდობისათვის.
ტყავისსაყელოიან უნიფორმაში გამოწყობილ მეზღვაურს შევხვდი.
მუხლებზე გოგონა ეჯდა, ვით გარშემოვლილ დედამიწის ნათელი ხსოვნა.
თქვა თუ ეს სამი რაღაცა იცი, კაცი ყოფილხარ:
“ერთი თეფში კვერცხი და ლორი,” “რა დამიჯდება?” ანდა კიდევ: “გიყვარხარ, კარგო?”