გამოუვიდა
ერთი წლის გახდა იანეკი,
ოთხზე დაფორთხავს.
რამდენიმე დღეც გავიდა და-
აშკარად ვხედავ-
ორივე ფეხზე
დადგა პატარა.
“მაშ, გავიფიქრე,
ჩვენს ხანდაზმულ კაცობრიობას
ეს ძველი ფანდი ამჯერადაც გამოუვიდა”.
თვალებით ვაცილებ
მიდიან სახლის ზემოთ ღრუბლები,
იმ სახლის ზემოთ, რომელშიც ვცხოვრობ.
შავები ნელა მიგორავენ,
მიბუზღუნებენ,
თეთრები უხმოდ
იფანტებიან.
ორივე ხელით
სიცოცხლის ხეს ვებღაუჭები,
თავს ძლივს ვიკავებ,
და თვალებით ვაცილებ ღრუბლებს,
და კიდევ უფრო მეტად მიყვარს
ადამიანთა
მძიმე ლანჩებით გაცვეთილი ეს დედამიწა.
კარი
არ დაამთავრა
ხურომ ჩემი სახლის შენება
ხვრელი დატოვა;
ჩემი ბინა
ბინას არა ჰგავს:
გარეშე ხალხი
თავისუფლად
შემოდის შიგნით.
კიდევ კარგი, რომ ხურომ ხვრელი დატოვა,
თორემ
განდეგილივით მარტოდმარტო
უნდა მეცხოვრა.
ახლა კი სახლში
წინ და უკან დავეხეტები,
ხვრელზე კარია მიფარებლი
და აკაკუნებს კარზე მუდამ
გარეშე ხალხი.
აფსუს!
ამ კარში ვერ შემოვლენ
აყვავებული
ვაშლის ხეები,
ვერც ფუტკრები
ვერც ვარსკვლავები,
ვერც ოქროს თევზით ავსებული ნაკადულები.
მაგრამ მე ამ კარს
მაინც აღარ ამოვაშენებ:
იქნებ ნამდვილი ადამიანი
შემოვიდეს და
მითხრას ვინა ვარ.
კედელი
ამ კედელს
ერთად ვაშენებდით ყოველდღიურად,
ყოველდღიურად თითო-თითო სიტყვას ვაწყობდით,
ვიდრე დუმილი არ ჩამოვარდა,
და დღეს არ ძალგვიძს,
ეს კედელი რომ გავანგრიოთ.
ჩვენივ ხელებით
უმოწყალოდ გამომწყვდეულებს
წყურვილი გვკლავს და
გვესმის
გვერდით ვიღაც წრიალებს,
ოხვრაც მოგვესმის,
ჩვენ ხმამაღლა მოვითხოვთ შველას...
აივსო ჩვენი სხეულები
ცრემლის წვეთებით.
ნაწნავი
ჩამოიყვანეს ყველა ქალი ეშელონიდან,
ყველა გაკრიჭეს
და ოთხმა მუშამ
ცაცხვის ცოცხებით
მოაქუჩა
იმათი თმები.
ვეებერთელა გამჭვირვალე ვიტრინებს იქით
აწყვია გაზით გაგუდულთა თმები,
რომელშიც
არეულია
ძვლის სავარცხლები.
ამ თმებს მზე აღარ ეალერსება,
ქარი არ არხევს,
არ ასველებს წვიმის წვეთები,
არ ეხებიან ტუჩები და ხელისგულები.
ვეებერთელა ვიტრინებს იქით
აწყვია
გაზით გაგუდულთა რუხი თმები და:
რუხი ნაწნავი თაგვის კუდი ბანტით,
რომელსაც
სკოლაში
ხშირად აწვალებდნენ
ცელქი ბიჭები.
ოსვენციმის მუზეუმი
1948
წაბლის ხელ
შემოდგომაზე ძნელი არი
სახლიდან გასვლა,
რადგან არ იცი,
უკან როდის შემობრუნდები.
თვალდახელშუა იზრდება წაბლი,
რომელიც მამას სახლის წინ დარგო.
პატარა არის დედაჩემი,
ისე პატარა, შეიძლება ხელით ატარო.
ქილები დგანან თაროებზე
მურაბიანი,
მათ ისე,
როგორც ლამაზ ღვთაებებს,
მარადიული სიჭაბუკის
სიტკბო შემორჩათ.
პატარა ჯარისკაცუნები კარადის კუთხეში
კვლავაც კალისა დარჩებიან
ქვეყნიერების აღსასრულამდე.
ხოლო უფალი, ყოვლისშემძლე,
ვნც გაურია სიტკბოს სიმწარე,
შესაბრალისად იცქირება
კედლიდან.
იგი
დახატულია
საკმაოდ ცუდად.
ბავშვობა არის
გაცვეთილი
ოქროს მონეტა.
ერთი წლის გახდა იანეკი,
ოთხზე დაფორთხავს.
რამდენიმე დღეც გავიდა და-
აშკარად ვხედავ-
ორივე ფეხზე
დადგა პატარა.
“მაშ, გავიფიქრე,
ჩვენს ხანდაზმულ კაცობრიობას
ეს ძველი ფანდი ამჯერადაც გამოუვიდა”.
თვალებით ვაცილებ
მიდიან სახლის ზემოთ ღრუბლები,
იმ სახლის ზემოთ, რომელშიც ვცხოვრობ.
შავები ნელა მიგორავენ,
მიბუზღუნებენ,
თეთრები უხმოდ
იფანტებიან.
ორივე ხელით
სიცოცხლის ხეს ვებღაუჭები,
თავს ძლივს ვიკავებ,
და თვალებით ვაცილებ ღრუბლებს,
და კიდევ უფრო მეტად მიყვარს
ადამიანთა
მძიმე ლანჩებით გაცვეთილი ეს დედამიწა.
კარი
არ დაამთავრა
ხურომ ჩემი სახლის შენება
ხვრელი დატოვა;
ჩემი ბინა
ბინას არა ჰგავს:
გარეშე ხალხი
თავისუფლად
შემოდის შიგნით.
კიდევ კარგი, რომ ხურომ ხვრელი დატოვა,
თორემ
განდეგილივით მარტოდმარტო
უნდა მეცხოვრა.
ახლა კი სახლში
წინ და უკან დავეხეტები,
ხვრელზე კარია მიფარებლი
და აკაკუნებს კარზე მუდამ
გარეშე ხალხი.
აფსუს!
ამ კარში ვერ შემოვლენ
აყვავებული
ვაშლის ხეები,
ვერც ფუტკრები
ვერც ვარსკვლავები,
ვერც ოქროს თევზით ავსებული ნაკადულები.
მაგრამ მე ამ კარს
მაინც აღარ ამოვაშენებ:
იქნებ ნამდვილი ადამიანი
შემოვიდეს და
მითხრას ვინა ვარ.
კედელი
ამ კედელს
ერთად ვაშენებდით ყოველდღიურად,
ყოველდღიურად თითო-თითო სიტყვას ვაწყობდით,
ვიდრე დუმილი არ ჩამოვარდა,
და დღეს არ ძალგვიძს,
ეს კედელი რომ გავანგრიოთ.
ჩვენივ ხელებით
უმოწყალოდ გამომწყვდეულებს
წყურვილი გვკლავს და
გვესმის
გვერდით ვიღაც წრიალებს,
ოხვრაც მოგვესმის,
ჩვენ ხმამაღლა მოვითხოვთ შველას...
აივსო ჩვენი სხეულები
ცრემლის წვეთებით.
ნაწნავი
ჩამოიყვანეს ყველა ქალი ეშელონიდან,
ყველა გაკრიჭეს
და ოთხმა მუშამ
ცაცხვის ცოცხებით
მოაქუჩა
იმათი თმები.
ვეებერთელა გამჭვირვალე ვიტრინებს იქით
აწყვია გაზით გაგუდულთა თმები,
რომელშიც
არეულია
ძვლის სავარცხლები.
ამ თმებს მზე აღარ ეალერსება,
ქარი არ არხევს,
არ ასველებს წვიმის წვეთები,
არ ეხებიან ტუჩები და ხელისგულები.
ვეებერთელა ვიტრინებს იქით
აწყვია
გაზით გაგუდულთა რუხი თმები და:
რუხი ნაწნავი თაგვის კუდი ბანტით,
რომელსაც
სკოლაში
ხშირად აწვალებდნენ
ცელქი ბიჭები.
ოსვენციმის მუზეუმი
1948
წაბლის ხელ
შემოდგომაზე ძნელი არი
სახლიდან გასვლა,
რადგან არ იცი,
უკან როდის შემობრუნდები.
თვალდახელშუა იზრდება წაბლი,
რომელიც მამას სახლის წინ დარგო.
პატარა არის დედაჩემი,
ისე პატარა, შეიძლება ხელით ატარო.
ქილები დგანან თაროებზე
მურაბიანი,
მათ ისე,
როგორც ლამაზ ღვთაებებს,
მარადიული სიჭაბუკის
სიტკბო შემორჩათ.
პატარა ჯარისკაცუნები კარადის კუთხეში
კვლავაც კალისა დარჩებიან
ქვეყნიერების აღსასრულამდე.
ხოლო უფალი, ყოვლისშემძლე,
ვნც გაურია სიტკბოს სიმწარე,
შესაბრალისად იცქირება
კედლიდან.
იგი
დახატულია
საკმაოდ ცუდად.
ბავშვობა არის
გაცვეთილი
ოქროს მონეტა.