რემბო არტურ

განცდა

მხოლოდ ცისფერი შეღამება შეღებავს ივნისს
და ბილიკებზე თავთავებით დავიჩხვლიტები,
მე - მეოცნებე ატირებულ ბალახში ვივლი
და შუბლს ბურუსში გამიგრილებს ქარის თითები.

არც არაფერზე არ ვიფიქრებ და ჩემს ვნებათა
სულში სიყვარულს უზენაესს დავუნთებ სანთლად
და შორს ვიქნები, ბოშასავით, შორს ბუნებასთან
კვლავ ბედნიერი ისე, როგორც საყვარელ ქალთან.

ოფელია
წყლის ზედაპირზე, სად მნათობი არის დარაჯი,
თეთრად ტივტივებს ოფელია, როგორც შროშანი,
ტივტივებს ნაზად, გახვეული გრძელ სუდარაში...
- შორით კი, ტყეებს ჟრიამულში გააქვთ დრო-ჟამი.

საუკუნეებს ჩაუვლია, რაც ოფელია
მრუმე დინებას მარმარილოს ფანტომად მიაქვს,
რაც მისი ნაზი შეშლილობა წყალს მოფენილა
და სევდის რომანსს უზიარებს საღამოს ნიავს.

თაიგულებით მორთულ გულმკერდს უკოცნის ქარი,
უთრთოლებს ლეჩაქს, უსიცოცხლოდ წყალზე განფენილს,
ტირიფთა ცრემლით ენამება ფერმკრთალი მხარი
და ლერწმიანის უნიავებს შუბლს მონაბერი.

ზოგჯერ, გაცრეცილ დუმფარებით შემორკალული,
ჩიტს გააღვიძებს თხმელის ხეზე და ყურს მიაპყრობს,
როგორ მოსწყდება, მაღლით ბუდეს, ფრთათა თქარუნი
- და ცას ჭიკჭიკი იდუმალი როგორ მიაპობს.

II

ო, ფერწასულო ოფელია! თეთრო, თოვლივით!
შენი არსება დინებათა დუდუნს დანებდა!
- ეს ის ქარია, ნორვეგიის მთებგადმოვლილი,
თავისუფლების გაკვეთილებს რომ გიტარებდა.

ეს ის ქროლვაა, ახლა სოველ თმებს რომ გიწეწავს,
უცხო შრიალით რომ გივსებდა, წინათ, ოცნებებს,
როცა ბუნებამ მელოდია გამოგიძერწა
და ყურს უგდებდი ღამის ოხვრას, ტყის საოცრებებს.

ეს ხმაა მბორგავ ტალღებისა, ასე ულმობლად
რომ დაგიმსხვრია გული ნორჩი და ხელუხლები.
ეს ის დილაა, როცა გიჟი პრინცი გსტუმრობდა
და უტყვს და ფერმკრთალს შეეგება შენი მუხლები!

თავისუფლება! სიყვარული! ცა! შენ ამ სიზმრის,
ვით თოვლზე ცეცხლის, ისე გსურდა აგიზგიზება:
მოჩვენებისგან მოქანცულო, ვერავინ გიხსნის,
- შენს ცისფერ თვალებს მისწვდა კვდომა და გაგიჟება!

III

- და მერე იტყვის პოეტი, რომ შუაღამეში,
ყვავილებს კრეფდი მთვარის შუქზე, იყო დრო-ჟამი,
და რომ გიხილა, გახვეული გრძელ პირბადეში,
წყლის ზედაპირზე მოტივტივე, როგორც შროშანი.


მთვრალი ხომალდი

როცა მე მდორე მდინარეთა მივყევ დინებას,
ვიგრძენ, მეგზური აღარ მყავდა და ვერც მოვძებნე,
სამიზნოდ სამოსგანძარცული მებაგირენი
გაეკრათ ველურ ინდიელებს ფერად ბოძებზე.

მხოლოდ მე ვიყავ უდარდელი ინგლისურ ბამბის
და ფლამანდური ჭირნახულის იმ მზიდავებში
და როცა მიწყდა ჟრიამული, გავყევი ნაპირს
და მდინარებას მინდობილი ქვევით დავეშვი.

იმ ზამთარს ვიყავ ყრუ ყრმის ტვინზე, ვერ ამშვიდებდა
ზღვას ვერაფერი და მოქცევის იდგა ხმაური;
ასე მივქროდი! იმ კუნძულებს და იმ კიდეებს
არ მოსწრებიათ ჯერ იმგვარი დღესასწაული.

გამოვეთხოვე სიზმრებიან და მშვიდ ღამეებს,
მათამაშებდა საცობივით ზვირთის ალერსი,
ამ ბრუნვას ერქვა უსასრულოდ მსხვერპლის წამება,
ათ ღამეს კრთოდა გულგრილობა ჭრაქის თვალებში.

უტკბესი, როგორც ბავშვებისთვის ვაშლი მაჟალო,
გვამში ჩამიდგა მწვანე ზვირთი თითქოს სისხლივით,
ღვინის ნარწყევი გადარეცხა და ფრთა გაშალა,
ღუზა მოგლიჯა, საჭეს ეცა და დამიმსხვრია.

მეც ჩამითრია ზღვის სიმღერამ, იქ ცის კამარა
და ვარსკვლავებით მოჭედილი მარადისობა
იმზირებოდა და ქცეული უძღებ სამარედ
ხანდახან ცხედარს, ჩაფიქრებულს, ზევით ესროდა.

უცებ დაირღვა ლილისფერი ზღვის მაქმანები,
დღის ნელი რიტმი და კაშკაში, და ვით უღვინოდ
დათრობა ანდა უსაზღვრობა ჩვენი ქნარების,
გამწარებული სიყვარულის ვიგრძენ დუღილი!

მე ვნახე ზეცის ჩამოქცევა, რომ იხედება
ელვა, და ზვირთი რომ ღრიალებს, ვნახე საღამო -
აღტაცებული ფრთის მოქნევა ლურჯი მტრედების, -
რაც ადამიანს ესიზმრება დაუსაბამოდ!

მე დავინახე, მზე იდუმალ ბურუსს არღვევდა,
იისფერ ზოლად დაფენილი ენთო დასავლით,
ანტიურ დრამის მსახიობთა მსგავსი ტალღები
იგრაგნებოდნენ ზღვის კიდესთან შავ ფარდასავით!

მეზმანა, თოვლი მაბრმავებდა, ზღვა თვალს ახელდა
და მიკოცნიდა ზურმუხტისფერ მწუხრში ბაგეებს,
ზღვის გაღვიძება დავინახე ჯერარნახული,
ლურჯის და ყვითლის ფოსფორული აციაგება!

მე გავყევ მთვარეს, ასკდებოდა თითქოს ღობეებს
საქონლის ჯოგი, ზღვა ბღავილით ისე მიტევდა,
ვინ იფიქრებდა, რომ შეძლებდა დღეს ღვთისმშობელი
აღმუვლებული ოკეანის კვლავ დამშვიდებას!

გაუგონარი ფლორიდები ვერ იოკებდნენ
ავაზას მზერას, მე ყვავილებს რომ შევადარე!
ზღვის ჰორიზონტზე, ჭაობისფერ ზვირთის ჯოგებზე
გადაიჭიმა ცისარტყელა, როგორც სადავე!

მხოლოდ დუღილი, უსაზღვრობა, მხოლოდ ჭაობთა
და ლელიანში აყროლება დამპალ ვეშაპთა.
ბნელ ჯურღმულებში წყლის ჩაქცევის სანახაობა
და ნიაღვრებში უცებ თვალწინ გადამეშალა!

ბრწყინვა მყინვართა, ზღვის სადაფთა, მარწყვისფერ ცათა!
იქ მეჩეჩებზე გახირული, ბალღამით სავსე
და ბაღლინჯოთა გამოჭმული წყეული ყარდა,
უზარმაზარი, წაქცეული ხეების მსგავსი!

მე რომ შემეძლოს ვაჩვენებდი ახლავე ბავშვებს
ზღვის იმ ბაჯაღლოს, იმ მომღერალ ოქროსფერ თევზებს,
ყვავილთა ქაფმა იავნანა უმღერა ზღვაში
ჩემს გატაცებას არნახული ქარების ფრთებზე.

ზღვამ მოქანცულმა განედებზე ბრძოლით, ბღავილით,
ტკბილი ქვითინი გამაგონა, რწევით დამღალა,
მესროდა ჩრდილის ამობურცულ ყვითელ ყვავილებს
და მე ქალივით დაჩოქილი ვიდეგ ამგვარად...

აბობოქრება, როგორც კუნძულს, მეხეთქებოდა,
რეცხავდა ზვირთი აჟივლებულ ჩიტების სკორეს.
ზღვის ბინადარნი ეშვებოდნენ ფსკერზე ქვებივით.
ჩემს ნაკვალევზე აქაფებდნენ ამღვრეულ მორევს!

ვიყავ მძვინვარე ქარიშხლების ფრთებით ნაცემი
და ყურეებში გახლართული, ჩემს ჩონჩხს ღრიალით
მთვრალ ოკეანეს ვერასოდეს გამოსტაცებდნენ
ვერც ალბათ ჰანზის ხომალდები იალქნიანი.

თავისუფალი, ცას იისფერ ნისლში ვხედავდი
და კედელივით მივარღვევდი და მივდიოდი,
ცა მეწამული მირონცხებულ მოლექსეთათვის
ლაჟვარდის დუჟით და მზის ხავსით იყო დიადი.

ცა დადგომოდა, მორკალული, შარავანდედად
და გახელებულ ცხენთევზების მახლდა ამალა,
ასე მივქროდი და ივლისი კომბლით ანგრევდა
ცხელ და ძაბრივით გადმომხობილ ზეცის კამარას.

მე ვკანკალებდი, ორმოცდაათ მილზე ბღაოდნენ
ბეჰემოტები, ცივ ზვირთებში რომ ინებივრეს.
ქსოვდა მალსტრემი მარადიულ ლურჯ უძრაობას
და ჩემი ფიქრი კვლავ ევროპის მისწვდა ჯებირებს!

მე დავინახე ვარსკვლავების არქიპელაგი,
ცის დარბაზები, ფრინველები სადაც სახლობდნენ!
მომავლის ძალას - ოქროს ჩიტებს ღამე ვერაგი
ალბათ იქ მალავს, იქ იძინებს, მის სიახლოვეს!

დიდხანს ვტიროდი! შევყურებდი დილას მრისხანეს
და გულშემზარავს, მზეს მცხუნვარეს, მთვარეს საშინელს,
ვარ სიყვარულით უსასოო, დე, დამიმსხვრიოს
ზღვამ ხერხემალი და ახლავე დამნთქას ზღვაშივე!

მე მსურს ევროპის მხოლოდ გუბე; იქ, იმ გუბეში,
როცა მზე წითლად ჩამავალი ღებავს დასავლეთს,
გემს უშვებს ბიჭი, ნაღვლიანი და უნუგეშო,
აფარფატებულს გაზაფხულის პეპელასავით.

მე, თქვენთან ნარწევს და განბანილს, ახლა, ზვირთებო,
როდესაც მზერა პონტონების ასე ახლოა,
არ შემიძლია გამოვუდგე ბამბის მტვირთავებს
და არც დროშების ავიტანო ის ქედმაღლობა.

ჩემი ბოჰემა

მე, გამორღვეულ ჯიბეებში ხელჩაწყობილი,
მივაბიჯებდი. შესაშური მეცვა ქურთუკიც.
უძირო ცის ქვეშ, შენ გიკმიე, მუზავ, გუნდრუკი.
ო! რა მშვენიერ ტრფობით ვიყავ გულშეპყრობილი!

გზად, ერთადერთი, გახეული შარვლის ამარა,
მე, მეოცნებე ცეროდენა, ვიყავ გართული
რითმვით. გრანდ ურსზე მომელოდა ბინა-ფარდული.
ზეცას კი, ჩემი ვარსკვლავების ეკრა კამარა.

საღამოობით, სექტემბერში, გზის პირას მჯდარი,
მე მათ ვუსმენდი, როცა, მძლავრი ბახუსის დარი,
მეამებოდა ცვარი შუბლზე შემორჩენილი,

როცა, რითმვისას, მეხვეოდა ჩრდილთა ფანტასმა
და ჩემს გაცვეთილ ფეხსაცმელზე ვჭიმავდი თასმას,
ვით ქნარზე სიმებს, დახრილ მკერდზე მუხლმიბჯენილი!

მწვანე კაბარეში

რვა დღის მანძილზე, ოღროჩოღრო გზაზე ყიალით
გავცვითე ჩექმა. შარლერუას მწვანე კაბარეს
შევაღე კარი: მიმტანს ვთხოვე კარაქიანი
პური, და ოდნავ გრილი ლორიც თან დავაბარე.

ფეხები მწვანე მაგიდის ქვეშ გავშალე მთვრალმა,
თავშექცეულმა კედლის მდარე ხალიჩის ზვერვით…
და რა საამო იყო წუთი, როდესაც ქალმა
უზარმაზარი კერტებით და ცოცხალი მზერით,

იმათთაგანმა, ვისაც კოცნა ვერ შეაშინებს,
პირმომცინარემ, ფერადოვან სინით, მაშინვე,
მომართვა პური კარაქით და შემთბარი ლორით,

ვარდისფერ ლორით, შეკაზმული ნივრით. ფიალით
დამისხა ლუდი დიდ კათხაში, სქელქაფიანი,
მზის ბოლო სხივს რომ ირეკლავდა ოქროვან ქლორით.

კრებულიდან “გასხივოსნებანი”


Being beauteous***

თოვლში იკვეთება _ მთელი ტანით _ ხორცშესხმული მშვენიერება. სასიკვდილო ხროტინი და მოყრუებული მუსიკა, წრეებად რომ იშლებიან,
ზეამაღლებენ, ათავისუფლებენ და აცახცახებენ _ აჩრდილივით _ ამ
სათაყვანებელ სხეულს; პირი დაუღიათ ალისფერ და შავ ჭრილობებს
დიდებულ ტანზე. ცხოვრების წმიდა ფერები მუქდებიან და გათავისუფლებულნი _ სამშენებლო მოედანზე _ ლანდის გარშემო ცეკვავენ. და თრთოლა-კანკალი
მძაფრდება და ღმუილს იწყებს და ყოველივე ხილულის შმაგი გემო სასიკვდილო ხრიალითა და ჩახრინწული მუსიკით მძიმდება, რომელსაც ქვეყანა
შორს _ ჩვენ ზურგსუკან _ სახეში ესვრის დედა მშვენებას. ის კი ჯერ უკან იხევს, ხოლო მერე… ზემოთ მაღლდება. ოჰ! ჩვენი ძვლები ახალი, მშვენიერი
ხორცით იმოსება!

>>>

ოჰ, ნაცრისფერი პირსახე, ცხენის ძუა _ გერბიან ფარზე, ბროლის მკლავები!
და ზარბაზანი, რომელზედაც მიწერია გადამხობა, ჩახლართულ ხეებს და მჩატე ჰაერს როცა გავარღვევ.


ქალაქი

მე ერთი დროებითი და ერთობ ამრეზილი მკვიდრი ვარ ამ დედაქალაქისა, რომელიც მხოლოდ იმიტომ ჰგონიათ თანამედროვე, რომ გემოვნების ნიშანწყალიც არ ეტყობა არც ავეჯით გაწყობილ ბინებს და არც სახლების
ფასადებს; ისევე როგორც ქუჩათა განლაგებას. აქ ცრურწმენის კვალსაც ვერ დალანდავ. აქ ზნეობა და ენა _ როგორც იქნა! _ უმარტივეს გამოხატულებებამდე დაუყვანიათ. მილიონობით ადამიანს, ერთმანეთთან ნაცნობობა სულაც რომ არ სჭირდება, აღზრდაც, სამუშაოც და სიბერეც იმდენად ერთნაირი აქვს, რომ სიცოცხლის ხანგრძლივობა ბევრად ნაკლები უნდა ჰქონდეს იმაზე, რაც გიჟურ სტატისტიკას გამოჰყავს კონტინენტის ხალხებისთვის. ამიტომ ჩემი ფანჯრიდან ვხედავ მხოლოდ ახალ-ახალ ლანდებს, სწრაფად რომ ჰკვეთენ ნახშირის სქელ და ულევ კვამლს, _ ო, ჩვენი ტყეების ჩერო!... ო, ჩვენი ზაფხულის ღამე! _ ვხედავ ახალ ერინიებს _ ჩემი კოტეჯის წინ, რომელიც ჩემი სამშობლო და ჩემი გულია, რადგან აქ ყველანი ერთმანეთს ჰგვანან: უცრემლო სიკვდილიც, ჩვენი უძღები მდედრიც, რომელიც ამავე დროს მოსამსახურეცაა, სასოწარკვეთილი სიყვარულიც და მიმზიდველი დანაშაულიც, ქუჩის ტალახში რომ წივის.

ნაურმალები

მარჯვნივ ზაფულის რიჟრაჟი აღვიძებს ფოთლებს და ორთქლს და ხმებს პარკის ამ კუთხისას; მარცხნივ ფერდობები იისფერ ჩრდილს აფენენ ნესტიანი გზის ათას
სწრაფ ნაურმალს. მიემართებიან გრძნეული ლანდები. და მართლაც: ოთხთვალები,
დატვირთული ხის მოოქროვილი მხეცებით, ანძებითა და ფერადი ტილოებით ოც
დაოთხილ ამლაკს მიჰყავს. კაცები და ბავშვები თავის გასაოცარ ცხოველებზე
ამხედრებულან; ოცი ურემი მიჭრიალებს _ ალმებითა და ყვავილებით მორთული _ ძველი ან ზღაპრული კარეტებივით _ გარეუბნის პასტორალისთვის მოკაზმული
ბავშვებით სავსე. და თვით კუბოებიც მიაქვთ _ აბანოზის პლუმაჟებით მორთული, _ წყვდიადის ბალდახინის ქვეშ რომ უდგათ, სწრაფად მიმავალ ლუშ და შავრა ძლიერ ფაშატებს.

მისტიკური

დამრეცობის ფერდობზე ანგელოზები თავის შალის კაბებს აფრიალებენ _ ფოლადოვან და ზურმუხტოვან ბალახში.
იგრაგნებიან ცეცხლის მდელოები _ გორაკის თავამდე. მარცხნივ შავმიწა თხემი
უკლებლივ ყველა მკვლელობასა და ყველა ბრძოლას გადაუთელავს; და ყოველგვარი დამღუპველი გნიასი აქედან მის მრუდზე გორდება. მარჯვენა თხემს მიღმა კი აღმოსავლეთისა და პროგრესის საზღვარი გადის.
და ეს მაშინ, როცა სურათის ზედა ზოლი ზღვის ნიჟარათა და ადამიანთა ღამეების მბრუნავი და მროკავი გუგუნია.
ვარსკვლავთა და ზეცათა და ყოველივე დანარჩენის ნაზი ყვავილობა ფერდობიდან ზედ ჩვენ წინ ეშვება, კალათასავით, და ქვემოთ ცისფრად მოყვავილე უფსკრულად იქცევა.

ყვავილები

ოქროს ბექობიდან _ აბრეშუმის ზონრებს, კვამლისფერ გაზს, მწვანე ხავერდსა და ბროლის დისკოებს შორის _ როგორც ბრინჯაო _ მზეზე, ისე რომ შავდება _
მე ვხედავ ფუტკარას, რომელიც ვერცხლის, თვალთა და ხშირ თმათა ხალიჩის ფილიგრანში გაფურჩქნულა.
ყვითელი ოქროს ნამცეცები, მიმობნეული აგათზე, წითელი ხის სვეტები, შედგმული ზურმუხტის გუმბათს, თეთრი ატლასის თაიგულები და არყის ლალისებრი წნელები გარს ერტყმიან დუმფარას.
რომელიღაც დიდ, ცისფერთვალება კერპის დარად, _ თოვლისებრი ნაკვთები
რომ აქვს, _ ზღვა და ზეცა მარმარილოს ტერასებზე იწვევენ ნორჩი და მბზინავი ვარდების სიმრავლეს.

მეტროპოლიტენი

ინდიგოს ხეობიდან ოსიანის ზღვებისკენ, ვარდისფერდაკრულ ფორთოხლისფერ სილაზე, მთვრალ ზეცას რომ გადაურეცხავს, როგორც კი გამოცვივდნენ, მაშინვე ერთმანეთს გადაეწნენ ბროლის ბულვარები, სავსენი ახალგაზრდა, ღატაკი ბოსტნეულით თავის გამტანი ოჯახებით. სად ნახავთ აქ სიმდიდრეს? _ ქალაქია!
ასფალტის უდაბნოდან _ უთავბოლოდ _ პირდაპირ მიჰქრიან ნისლის საბურველებთან ერთად – საძაგელ ზოლებად რომ ადის ზეცისკენ, რომელიც იგრაგნება, იზრდება და ქვემოთ ჩამოდის ისეთი ავბედითი, შავი კვამლისგან შექმნილი, როგორიც შეიძლება მხოლოდ მგლოვიარე ოკეანემ ატყორცნოს ზემოთ, _ მიჰქრიან ჩაფხუტები, ბორბლები, ორჩხომელები, ცხენის გავები _
ბრძოლაა!
თავი ასწიე: ხის მრუდე ხიდი; სამარიის ბოლო ბოსტნები; ღამის სიცივეში მოცახცახე ფარნის ქვემოთ _ შეფაკლული ნიღბები; მდინარის პირას _ სულელი
სირინოზი, შრიალა კაბაში; მანათობელი თავისქალები ოქროსცერცვას ფონზე, _
და სხვა ფანტასმაგორიები. _ გარეუბანია.
გზები, შემოზღუდულნი გისოსებითა და კედლებით, შმაგ ჭალებს ძლივს რომ აკავებენ, და ულმობელი ყვავილები _ გულებს და დობილებს რომ ეძახიან;
უკიდეგანო, წყეული დამასკო, სამფლობელოები რაინისგადაღმელ, იაპონელ და გუარანიელ ფეერიულ არისტოკრატთა, დღემდე რომ ძალუძთ წინაპართა მუსიკის მოსმენა. აქვეა სამიკიტნოებიც, აღარასოდეს რომ არ გაიღება; აქვე არიან პრინცესებიც; და თუ მეტისმეტად დათრგუნული არ ხარ _ ვარსკვლავთა შესწავლაც, _ ზეცა.
იმ დილას, როცა თოვლის ბრწყინვაში თქვენ მას ებრძოდით, ეს მწვანე ბაგეები, ყინული, შავი ალმები და ლაჟვარდოვანი სხივები, პოლარული მზის მეწამული სურნელი _ შენი ძალა იყო.

ისტორიული საღამო

ერთ საღამოსაც, როცა, მაგალითად, ჩნდება გულუბრყვილო ტურისტი, ჩვენი ეკონომიკური საზრლობებისა რომ არაფერი გაეგება, მაესტროს ხელი სულს უდგამს მდელოთა კლავისინს; კარტს თამაშობენ ტბორის სიღრმეში, რომლის სარკეშიც ირეკლებიან დედოფლები და მინიონები; წმინდანი ქალები და აფრები და ჰარმონიის ძაფები და ლეგენდათა ქრომატიზმები _ მზის ჩასვლის ჟამს.
ის ცახცახებს, როცა გვერდით ჩაუქროლებენ მონადირეები და ურდოები. კომედია წვეთ-წვეთ იღვრება ფიცარნაგების ბალახზე. და ამ ბრიყვულ ფონზე _
ღატაკთა და უძლურთა გაჭირვებანი!
მის მონურ ხილვებში გერმანია ვარსკვლავებამდე იჩხორება; თათართა უდაბნოებს შუქი ადგება; ძველი ამბოხებანი ბორგავენ ზეციური იმპერიის შუაგულში; კლდის კიბეებსა და სავარძლებზე პატარა, მკრთალი და ბრტყელი სამყარო _ აფრიკა და დასავლეთი _ იწყებს აღორძინებას. მერე _ ნაცნობ ზღვათა და ღამეთა ბალეტი, უმაქნისი ქიმია, წარმოუდგენელი მელოდიები.
ბურჟუაზიული მაგიაა ყველგან, სადაც არ უნდა ჩამოგვსხას საფოსტო ეტლმა! ყველაზე უარესი ფიზიკოსიც კი ხვდება, რომ უკვე შეუძლებელია პირადი ატმოსფეროს, ფიზიკური ქენჯნის გაურკვევლობის ატანა, რომელთა ხსენებაც კი უკვე სევდაა.
არა! ჟამი ორთქლის აბანოსი, გაბედული ზღვებისა, მიწისქვეშა ხანძრებისა, ფიცხი პლანეტისა, თანმიმდევრული განადგურებებისა, რომელთა გარდაუვალობა ასე, ყოველგვარი ღვარძლის გარეშე იწინასწარმეტყველეს ნორნებმა და ბიბლიამ,
გონიერ არსებას დასაკვირვებლად აქვს მიცემული _ თუმცა აქ საქმე ლეგენდაში სულაც არ არის.

***ინგლ. “მშვენიერი არსება”.