ბავშვური სახით, შავი თმების გვირგვინით თავზე
ბავშვური სახით, შავი თმების გვირგვინით თავზე,
კდემამოსილლმა, უნაზესმა, მორცხვმა, გამგონემ,
შენ მომაგონე შორეული სიზმრები სიყრმის,
ჩემი ბავშვური სიყვარულიც შენ მომაგონე.
შავი თვალების მცხუნვარებით შენ მომაგონე
აღმოსავლეთის ღამეების ჩრდილები მუქი,
მთვარიან ღამით აყვავებულ ბაღების ხიბლი,
პირველი ვნების ქარიშხალში გამკრთალი შუქი.
ასე უბრალომ, თალხ სამოსში გამოწყობილმა,
შენ მომაგონე მე მრავალი ძვირფასი ლანდი,
ცრემლიც, საფლავიც, ხეტიალიც მარტოობაში
და ღამეული ოცნებების მთენთავი ბანგი.
რაც კი ცხოვრებამ ჩემთვის უხვად გამოიმეტა
და რაც უკვალოდ დაიფანტა დღეთა წყებაში,
რაც კვდებოდა და რასაც ისე ძლიერ უყვარდა,
შენ მომაგონე. დამეხმარე დავიწყებაში.
ღამის ჩრდილები ჩემს კარებთან
ღამის ჩრდილები ჩემს კარებთან
დგანან დარაჯად,
მისი თვალების წყვდიადი კი
ჩემს თვალებს უმზერს,
თმებიც ბალიშზე ბეჭდის რგოლად
თითქოს დალაგდა,
ნაზ ჩურჩულს ვისმენ და მალამოდ
მედება გულზე.
ნუ წახვალ, ღამევ, შენთან ყოფნა
სიყვარულს შვენის,
ბნელით შემოსე ჯადოსნური
მისი სამყარო,
დროვ, შეაჩერე შენც საათი
ბებერი ხელით,
ამ საოცარი ღამით ტკბობა
რომ დამაცალო.
მაგრამ თენდება და ჩრდილები
იხევენ უკან,
მიბნედილ თვალთა მზერა თითქოს
უკვე დამორცხვდა.
ის აცახცახდა, სახით მკერდზე
მომეკრა მწუხარს.
ო, რა იქნება, დააყოვნე,
მზეო, ამოსვლა!
ბოშა ქალის სიმღერა
წყვდიადს ჰკვეთენ ნაპერწკლები.
როგორ უნდა დაგტოვო?
ღამით არვინ შემოგვხვდება,
ხიდთან გამოვეთხოვოთ.
გავა ღამე, აიყრება
მომთაბარე ბანაკი,
და ხმაურით გაიელვებს
სტეპის გზებზე ჩარდახი.
გამინასკვე მკერდზე ჭრელი
შალი ფოჩებიანი,
გამახსენოს იქნებ ჩვენი
შეხვედრები გვიანი.
ბედისას ვინ რას გაიგებს?
არც ჩვენ გვესმის რაიმე
და ხვალ, ჩემო შევარდენო,
ამ ნასკვს გახსნის სხვა ვინმე.
მომიგონე, თუ სხვა ქალი,
ჩემებრ შეყვარებული,
ხვალ გიმღერებს სხვა სიმღერას,
შენს მკერდს შეფარებული.
წყვდიადს ჰკვეთენ ნაპერწკლები.
როგორ უნდა დაგტოვო?
ღამით არვინ შემოგვხვდება,
ხიდთან გამოვეთხოვოთ.
კოცნა
განსჯის, გრძნობების და თვით ხსოვნის უარმყოფელი,
შენ არ გეგონოს, რომ მხურვალედ ტყუილად გკოცნი,
მე შენა გკოცნი ახლა ყველა იმ ქალის ნაცვლად,
ვისკენაც წინათ მიილტვოდა სული და ხორცი.
მის ნაცვლად გკოცნი, შეხედვას რომ ვერ ვუბედავდი,
სურვილს ვმალავდი, სიყვარულის ცეცხლით დამწვარი,
მის ნაცვლად, ვისი ერთგულებაც დამიფარავდა,
მაგრამ ახლა თვით მას იფარავს საფლავის ჯვარი.
მის ნაცვლად, ვინც მე ჯოჯოხეთის სამსალა მასვა,
ჩემზე მზაკვრულად იცინოდა და მაწამებდა.
... ეს ყველაფერი, რაც იმათთვის ჩემს გულში ენთო,
იქნებ ჩააქროს შენთან ყოფნის ტკბილმა წამებმა.
მშვიდობით
მშვიდობით, კარგო! ჰო, მშვიდობით სამარადისოდ!
არ შემიძლია გადმოცემა ამ ჩემი ტანჯვის
კაცთა ენაზე, ჩვეულებრივ, მწირი სიტყვებით
და მონასავით გაჩუმებაც უკვე არ ძალმიძს.
პირმოთნეობას არ ვიყავით რაკი ჩვეული,
არც კი ვიცოდით, თავგანწირვა რას ნიშნავს სრული
და არაფრისა ქვეყანაზე ბრმად არ გვჯეროდა,
რომ მოგვესმინა, რას ამბობდა მტკივანი გული.
განშორების წამს წმინდა ალით მოგიზგიზენი
ჩვენ ღირსეულად გადავიტანთ, როგორც გამოცდას,
არ მოვიქცევით, რა თქმა უნდა, ქარაფშუტულად
და სამუდამო ერთგულების ფიცს არ წარმოვთქვამთ.
მერე დაგვრჩება ნაღვლიანი ოცნება ერთი:
ვინ იცის, იქნებ ჯერ წინაა რაკი ცხოვრება
ისევ ერთმანეთს გადაგვყაროს სადმე იღბალმა
და გავიხსენოთ ეს მწუხარე გამოთხოვება.
ჩვენ გავიღიმებთ, თავს დავუკრავთ ერთმანეთს. ისევ
ვიტყვით: "მშვიდობით!", რაც არ უნდა გულმა
იტიროს
და დავშორდებით, რომ ვერც ერთმა ამიერიდან
ბედნიერება სიზმარშიაც ვეღარ ვიხილოთ.
გზა
წინ ყრუ სტეპი და შორი გზა არის,
ქარში დატალღულ მინდვრებსღა ვხედავ,
მოწყენილია ბურუსში გულიც
და უმიზეზო მიმონებს სევდა.
თვალწინ უცვლელი სურათი მოჩანს:
სტეპი და სტეპი. ველს მოსდევს ველი.
სულ მეჩვენება, ზოზინებს ეტლი.
ნეტავ მეეტლე რატომ არ მღერის?
პასუხად მესმის, შავი დღისათვის
გვაქვსო სიმღერა შემონახული.
"და რა გახარებს?" "ახლოა ხატა.
ნაცნობ გარემოს გრძნობს უკვე გული".
ვხედავ: შევდივართ უკვე სოფელში.
დგას დახურული ყვითელი ჩალით
ნაცნობი ქოხი. ნეტავ რას შვრება,
ნეტავ ცოცხალი თუა ის ქალი?
სითბოს და ალერსს საკუთარ ჭერქვეშ
ჰპოვებს მეეტლე და ვახშამს გვიანს.
მე დავიღალე. სიმშვიდეს ვნატრობ,
მაგრამ არსად ჩანს... ჰა, ცხენებს ცვლიან.
ცოცხლად, ცხენებო! ბნელია ღამე
და ვემზადები ისევ გზისათვის.
ვშფოთავ, არა მაქვს რადგან სიმღერა,
შემონახული შავი დღისათვის.
შეყვარებულმაც, დატანჯულმაც უკვე აკვნიდან
შეყვარებულმაც, დატანჯულმაც უკვე აკვნიდან
მე ცხოვრებაში არაერთი დავღვარე ცრემლი,
მაგრამ რატომღაც ყველა ცრემლი გაქრა, გაფრინდა
იქით, საითაც ეგულვოდა ყოფის მზე ცხელი.
რომ არაფერი დამავიწყდეს, რაც მაშფოთებდა,
თან გავყვებოდი ამ წუთშივე იმ ცრემლებს მწარეს,
გავფრინდებოდი, რომ ვიცოდე, საით გავფრინდე,
სად არის იგი მზე ყოფისა, ცის რომელ მხარეს?
ცივი სიყვარული
როდესაც მკოცნი საქმეებით უზომოდ დაღლილს
და შენი კოცნა ჩემში ექოდ აღარ ხმიანობს,
ნუ გეგონება, სიყვარულის არ ვიცი ყადრი,
ნუ იბუტები, ნუ წყრები და ნუ ეჭვიანობ!
სიყვარულს ჩემსას გაუვიდა ოცნების ჟამი,
ფრთები დასცვივდა, მაგრამ მაინც ფხიზელი არის,
არ გეფერება, მაგრამ გფარავს გასაჭირისგან,
ვით დარტყმებისგან დაჭყლეტილი ლითონის ფარი.
არ გიღალატებ და ისევე საიმედო ვარ,
როგორც მოხუცი რაინდისთვის ბექთარი ძველი,
ბრძოლის ქარცეცხლში ის ერთგულად გემსახურება,
ხმლისგან დაგიცავს, მაგრამ სითბოს მისგან ნუ ელი!
და თუ შენ გამცვლი, თუ შენ ჩემთან არ გედგომება,
გადაეყრები ჭუჭყს და ტალახს, დღემდე დაფარულს,
თვითონ მიხვდები, რარიგ ძნელი არის ცხოვრება
და გაიხსენებ, დააფასებ ჩემს ცივ სიყვარულს.
ბავშვური სახით, შავი თმების გვირგვინით თავზე,
კდემამოსილლმა, უნაზესმა, მორცხვმა, გამგონემ,
შენ მომაგონე შორეული სიზმრები სიყრმის,
ჩემი ბავშვური სიყვარულიც შენ მომაგონე.
შავი თვალების მცხუნვარებით შენ მომაგონე
აღმოსავლეთის ღამეების ჩრდილები მუქი,
მთვარიან ღამით აყვავებულ ბაღების ხიბლი,
პირველი ვნების ქარიშხალში გამკრთალი შუქი.
ასე უბრალომ, თალხ სამოსში გამოწყობილმა,
შენ მომაგონე მე მრავალი ძვირფასი ლანდი,
ცრემლიც, საფლავიც, ხეტიალიც მარტოობაში
და ღამეული ოცნებების მთენთავი ბანგი.
რაც კი ცხოვრებამ ჩემთვის უხვად გამოიმეტა
და რაც უკვალოდ დაიფანტა დღეთა წყებაში,
რაც კვდებოდა და რასაც ისე ძლიერ უყვარდა,
შენ მომაგონე. დამეხმარე დავიწყებაში.
ღამის ჩრდილები ჩემს კარებთან
ღამის ჩრდილები ჩემს კარებთან
დგანან დარაჯად,
მისი თვალების წყვდიადი კი
ჩემს თვალებს უმზერს,
თმებიც ბალიშზე ბეჭდის რგოლად
თითქოს დალაგდა,
ნაზ ჩურჩულს ვისმენ და მალამოდ
მედება გულზე.
ნუ წახვალ, ღამევ, შენთან ყოფნა
სიყვარულს შვენის,
ბნელით შემოსე ჯადოსნური
მისი სამყარო,
დროვ, შეაჩერე შენც საათი
ბებერი ხელით,
ამ საოცარი ღამით ტკბობა
რომ დამაცალო.
მაგრამ თენდება და ჩრდილები
იხევენ უკან,
მიბნედილ თვალთა მზერა თითქოს
უკვე დამორცხვდა.
ის აცახცახდა, სახით მკერდზე
მომეკრა მწუხარს.
ო, რა იქნება, დააყოვნე,
მზეო, ამოსვლა!
ბოშა ქალის სიმღერა
წყვდიადს ჰკვეთენ ნაპერწკლები.
როგორ უნდა დაგტოვო?
ღამით არვინ შემოგვხვდება,
ხიდთან გამოვეთხოვოთ.
გავა ღამე, აიყრება
მომთაბარე ბანაკი,
და ხმაურით გაიელვებს
სტეპის გზებზე ჩარდახი.
გამინასკვე მკერდზე ჭრელი
შალი ფოჩებიანი,
გამახსენოს იქნებ ჩვენი
შეხვედრები გვიანი.
ბედისას ვინ რას გაიგებს?
არც ჩვენ გვესმის რაიმე
და ხვალ, ჩემო შევარდენო,
ამ ნასკვს გახსნის სხვა ვინმე.
მომიგონე, თუ სხვა ქალი,
ჩემებრ შეყვარებული,
ხვალ გიმღერებს სხვა სიმღერას,
შენს მკერდს შეფარებული.
წყვდიადს ჰკვეთენ ნაპერწკლები.
როგორ უნდა დაგტოვო?
ღამით არვინ შემოგვხვდება,
ხიდთან გამოვეთხოვოთ.
კოცნა
განსჯის, გრძნობების და თვით ხსოვნის უარმყოფელი,
შენ არ გეგონოს, რომ მხურვალედ ტყუილად გკოცნი,
მე შენა გკოცნი ახლა ყველა იმ ქალის ნაცვლად,
ვისკენაც წინათ მიილტვოდა სული და ხორცი.
მის ნაცვლად გკოცნი, შეხედვას რომ ვერ ვუბედავდი,
სურვილს ვმალავდი, სიყვარულის ცეცხლით დამწვარი,
მის ნაცვლად, ვისი ერთგულებაც დამიფარავდა,
მაგრამ ახლა თვით მას იფარავს საფლავის ჯვარი.
მის ნაცვლად, ვინც მე ჯოჯოხეთის სამსალა მასვა,
ჩემზე მზაკვრულად იცინოდა და მაწამებდა.
... ეს ყველაფერი, რაც იმათთვის ჩემს გულში ენთო,
იქნებ ჩააქროს შენთან ყოფნის ტკბილმა წამებმა.
მშვიდობით
მშვიდობით, კარგო! ჰო, მშვიდობით სამარადისოდ!
არ შემიძლია გადმოცემა ამ ჩემი ტანჯვის
კაცთა ენაზე, ჩვეულებრივ, მწირი სიტყვებით
და მონასავით გაჩუმებაც უკვე არ ძალმიძს.
პირმოთნეობას არ ვიყავით რაკი ჩვეული,
არც კი ვიცოდით, თავგანწირვა რას ნიშნავს სრული
და არაფრისა ქვეყანაზე ბრმად არ გვჯეროდა,
რომ მოგვესმინა, რას ამბობდა მტკივანი გული.
განშორების წამს წმინდა ალით მოგიზგიზენი
ჩვენ ღირსეულად გადავიტანთ, როგორც გამოცდას,
არ მოვიქცევით, რა თქმა უნდა, ქარაფშუტულად
და სამუდამო ერთგულების ფიცს არ წარმოვთქვამთ.
მერე დაგვრჩება ნაღვლიანი ოცნება ერთი:
ვინ იცის, იქნებ ჯერ წინაა რაკი ცხოვრება
ისევ ერთმანეთს გადაგვყაროს სადმე იღბალმა
და გავიხსენოთ ეს მწუხარე გამოთხოვება.
ჩვენ გავიღიმებთ, თავს დავუკრავთ ერთმანეთს. ისევ
ვიტყვით: "მშვიდობით!", რაც არ უნდა გულმა
იტიროს
და დავშორდებით, რომ ვერც ერთმა ამიერიდან
ბედნიერება სიზმარშიაც ვეღარ ვიხილოთ.
გზა
წინ ყრუ სტეპი და შორი გზა არის,
ქარში დატალღულ მინდვრებსღა ვხედავ,
მოწყენილია ბურუსში გულიც
და უმიზეზო მიმონებს სევდა.
თვალწინ უცვლელი სურათი მოჩანს:
სტეპი და სტეპი. ველს მოსდევს ველი.
სულ მეჩვენება, ზოზინებს ეტლი.
ნეტავ მეეტლე რატომ არ მღერის?
პასუხად მესმის, შავი დღისათვის
გვაქვსო სიმღერა შემონახული.
"და რა გახარებს?" "ახლოა ხატა.
ნაცნობ გარემოს გრძნობს უკვე გული".
ვხედავ: შევდივართ უკვე სოფელში.
დგას დახურული ყვითელი ჩალით
ნაცნობი ქოხი. ნეტავ რას შვრება,
ნეტავ ცოცხალი თუა ის ქალი?
სითბოს და ალერსს საკუთარ ჭერქვეშ
ჰპოვებს მეეტლე და ვახშამს გვიანს.
მე დავიღალე. სიმშვიდეს ვნატრობ,
მაგრამ არსად ჩანს... ჰა, ცხენებს ცვლიან.
ცოცხლად, ცხენებო! ბნელია ღამე
და ვემზადები ისევ გზისათვის.
ვშფოთავ, არა მაქვს რადგან სიმღერა,
შემონახული შავი დღისათვის.
შეყვარებულმაც, დატანჯულმაც უკვე აკვნიდან
შეყვარებულმაც, დატანჯულმაც უკვე აკვნიდან
მე ცხოვრებაში არაერთი დავღვარე ცრემლი,
მაგრამ რატომღაც ყველა ცრემლი გაქრა, გაფრინდა
იქით, საითაც ეგულვოდა ყოფის მზე ცხელი.
რომ არაფერი დამავიწყდეს, რაც მაშფოთებდა,
თან გავყვებოდი ამ წუთშივე იმ ცრემლებს მწარეს,
გავფრინდებოდი, რომ ვიცოდე, საით გავფრინდე,
სად არის იგი მზე ყოფისა, ცის რომელ მხარეს?
ცივი სიყვარული
როდესაც მკოცნი საქმეებით უზომოდ დაღლილს
და შენი კოცნა ჩემში ექოდ აღარ ხმიანობს,
ნუ გეგონება, სიყვარულის არ ვიცი ყადრი,
ნუ იბუტები, ნუ წყრები და ნუ ეჭვიანობ!
სიყვარულს ჩემსას გაუვიდა ოცნების ჟამი,
ფრთები დასცვივდა, მაგრამ მაინც ფხიზელი არის,
არ გეფერება, მაგრამ გფარავს გასაჭირისგან,
ვით დარტყმებისგან დაჭყლეტილი ლითონის ფარი.
არ გიღალატებ და ისევე საიმედო ვარ,
როგორც მოხუცი რაინდისთვის ბექთარი ძველი,
ბრძოლის ქარცეცხლში ის ერთგულად გემსახურება,
ხმლისგან დაგიცავს, მაგრამ სითბოს მისგან ნუ ელი!
და თუ შენ გამცვლი, თუ შენ ჩემთან არ გედგომება,
გადაეყრები ჭუჭყს და ტალახს, დღემდე დაფარულს,
თვითონ მიხვდები, რარიგ ძნელი არის ცხოვრება
და გაიხსენებ, დააფასებ ჩემს ცივ სიყვარულს.