სარწეველა
პირველშობილი - დრო იადონთა,
პირველშობილი - ფეტვის ყვავილი,
სირჩებით სავსე სამზარეულო...
მაგრამ - ნაღველი დიადთა გულში,
ოდენ ასულნი რომ აბადიათ.
საფიხვნოდ დასხდნენ მხედართმთავარნი,
მჭერმეტყველება ავსებს ტერასებს...
პირველშობილი - ხალხის ვარამი,
უჩურჩულებენ კასრებს ღმერთები,
სდუმან ქალები სამზარეულოს.
არ აწყობთ იგი მღვდლებს და მათ ასულთ,
არ აწყობს იგი კანცელარიას,
არც ასტრონომის გათვლებს ერგება:
\"თანმიმდევრობას ხომ არ აფერხებთ?\"
ეს ცდომილება უნდა გასწორდეს.
დედოფლის ძუძუ გააშვებინეს,
რძიანას წვენი მისცეს სანაცვლოდ.
დიადთა შუბლი თაფლსა და ფეტვზე,
მოკვდავთა მიერ გამოწვდილ ჯამზე
აღარასოდეს შეიჭმუხნება...
ქოხში ატირდა ვირების მწყემსი ,
იადონით და ჭრიჭინით ხელში:
\"ჩემო გალია, კოხტა გალია
და თოვლის ცრემლით სავსე რუმბებო,
ო! მაშ ვიღასთვის, დიადთა ქალო?\"
დააბალზამეს, ჰბანეს ოქროში,
დაასაფლავეს შავ ქვათა შორის:
მზისით, აგავას ნაყვავილარზე,
თან ჩაატანეს მწერის გალია
და მზე მეფეთა მოწყენილობის.
წავიდა მწყემსი, მოვიდა მეფე!
\"მორთეთ ოთახი მკვეთრი ფერებით,
დედოფლის შუბლი - მამრი ყვავილით...\"
მე ეს სიზმარი, თქვა იადონმა,
ხშირად მინახავს სიყმაწვილეში.
იტირე მწყემსო, იმღერე ჩიტო
ქვევრებში ჩაფლულ ასულთა სული,
ვითარცა თაფლში კუტკალიები,
სამზარეულოს - მკვდარი სირჩები
და ტერასებზე - მჭერმეტყველება.
ერთი ოცნება, ერთი ბეკეკა
- ქალიც, ბეკეკაც ერთი რძისანი -
იგი დედაბერს უყვარდა მხოლოდ.
მღვდელს დარჩა მისი ოქროს საცვლები,
ხოლო დედაბერს - თეთრი პერნგი...
აივანზეა მოხუცი ქალი
ლერწმისგან დაწნულ სარწეველაზე,
ერთ მშვენიერ დღეს რომ მიიცვალა
მწვანე თიხათა გარეუბანში...
\"მეფენო, ვაჟთა შობას უმღერეთ!\"
და ბურღულივით თეთრ დარბაზებში
მიწის ხმიადებს აწყობს მწერალი.
წიგნებში ისევ აღსდგა წესრიგი.
ბეკეკასთვის და იადონისთვის
სამზარეულოს უფროსს მიმართეთ
პირველშობილი - დრო იადონთა,
პირველშობილი - ფეტვის ყვავილი,
სირჩებით სავსე სამზარეულო...
მაგრამ - ნაღველი დიადთა გულში,
ოდენ ასულნი რომ აბადიათ.
საფიხვნოდ დასხდნენ მხედართმთავარნი,
მჭერმეტყველება ავსებს ტერასებს...
პირველშობილი - ხალხის ვარამი,
უჩურჩულებენ კასრებს ღმერთები,
სდუმან ქალები სამზარეულოს.
არ აწყობთ იგი მღვდლებს და მათ ასულთ,
არ აწყობს იგი კანცელარიას,
არც ასტრონომის გათვლებს ერგება:
\"თანმიმდევრობას ხომ არ აფერხებთ?\"
ეს ცდომილება უნდა გასწორდეს.
დედოფლის ძუძუ გააშვებინეს,
რძიანას წვენი მისცეს სანაცვლოდ.
დიადთა შუბლი თაფლსა და ფეტვზე,
მოკვდავთა მიერ გამოწვდილ ჯამზე
აღარასოდეს შეიჭმუხნება...
ქოხში ატირდა ვირების მწყემსი ,
იადონით და ჭრიჭინით ხელში:
\"ჩემო გალია, კოხტა გალია
და თოვლის ცრემლით სავსე რუმბებო,
ო! მაშ ვიღასთვის, დიადთა ქალო?\"
დააბალზამეს, ჰბანეს ოქროში,
დაასაფლავეს შავ ქვათა შორის:
მზისით, აგავას ნაყვავილარზე,
თან ჩაატანეს მწერის გალია
და მზე მეფეთა მოწყენილობის.
წავიდა მწყემსი, მოვიდა მეფე!
\"მორთეთ ოთახი მკვეთრი ფერებით,
დედოფლის შუბლი - მამრი ყვავილით...\"
მე ეს სიზმარი, თქვა იადონმა,
ხშირად მინახავს სიყმაწვილეში.
იტირე მწყემსო, იმღერე ჩიტო
ქვევრებში ჩაფლულ ასულთა სული,
ვითარცა თაფლში კუტკალიები,
სამზარეულოს - მკვდარი სირჩები
და ტერასებზე - მჭერმეტყველება.
ერთი ოცნება, ერთი ბეკეკა
- ქალიც, ბეკეკაც ერთი რძისანი -
იგი დედაბერს უყვარდა მხოლოდ.
მღვდელს დარჩა მისი ოქროს საცვლები,
ხოლო დედაბერს - თეთრი პერნგი...
აივანზეა მოხუცი ქალი
ლერწმისგან დაწნულ სარწეველაზე,
ერთ მშვენიერ დღეს რომ მიიცვალა
მწვანე თიხათა გარეუბანში...
\"მეფენო, ვაჟთა შობას უმღერეთ!\"
და ბურღულივით თეთრ დარბაზებში
მიწის ხმიადებს აწყობს მწერალი.
წიგნებში ისევ აღსდგა წესრიგი.
ბეკეკასთვის და იადონისთვის
სამზარეულოს უფროსს მიმართეთ