ო, ჩემო სიმღერებო,
რატომ მოჩანხართ ასე მხიარული და ცნობისმოყვარე
ადამიანთა სახეებზე,
ნუთუ საკუთარ დაკარგულ მიცვალებულებს პოულობთ მათ შორის?
ალბა
ისეთი გრილი, როგორც შროშანას ფერმიხდილი,
სველი ფოთლები,
ის გარიჟრაჟზე ჩემს გვერდით იწვა.
დესპანი
გაფრინდი მისკენ, სიჩუმეში შობილო წიგნო
და შესთხოვე, მიმღეროს ისევ
ის სიმღერა, იდუმალად ახლაც რომ ვისმენ.
ის შეგვიწყალებს, იმ ცოდვებსაც ის მაპატიებს,
მე რომ მამძიმებს
და მის დიდებას ეს ცოდვებიც გაახანგრძლივებს.
უთხარი, რომ ეს სიმღერა რბილ ჰაერში ტრიალებს ახლაც _
მას, სხვა, ალბათ, არაფრად აგდებს,
ჩემს ყოფას კი, სიცოცხლეს მატებს.
შევთავაზებ, რომ იცოცხლოს ისე, ვით ვარდმა,
გრძნეულ ქარვაში შეიმოსოს, წითლად და თეთრად მანათობელი,
ერთი ფერის და ერთი არსის გახდეს მშობელი.
მის ტუჩებს მოწყდა და ისაა ამ ჰანგის მთქმელი,
მაგრამ არ იცის, თუ ვინაა მისი შემთზველი.
ეს სხვა ბაგეა, დასაბამით რომელიც მღერის,
იმ ტუჩებივით იდუმალი და მშვენიერი.
საუკუნეებს გადაწვდება ხმა საკვირველი,
იმატებს მისთვის მლოცველი და მადლისმწირველი.
ჩვენს ნეშტს დაფლავენ, ვეხსომებით ამ ქვეყნად არც ვის
და დრო სუყველას დავიწყების საცერში გაგვცრის.
ამ ნამსხვრევებში გადარჩება მშვენიერება.
1919
ეპიტაფიები
ფუ ი
ფუ ი ეტრფოდა მაღალ ღრუბლებს და მთა–გორაკებს,
ვაგლახ, იგი ლოთობამ მოკლა.
ლი პო
ლი პომაც მთვრალმა დალია სული.
ცდილობდა მთვარეს მოხვეოდა
ყვითელ მდინარეში.
კუნძული ტბაზე
ო, ღმერთო! ო, ვენერა! ო ქურდების მფარველო მერკური!
ისმინეთ ჩემი ვედრება, მაღირსეთ თამბაქოს პატარა ფარდული,
კოხტა, ბრჭყვიალა ყუთები,
თაროზე გაწყობილნი, ლამაზად,
სურნელოვანი თუთუნის ფილები,
ქისებში - ბურნუთი.
კოხტა ვირჯინია,
შუშის ბრჭყვიალა კოლოფების ფონზე გაბადრული,
კარგად გაწმენდილი სასწორი,
მეძავები, სტუმრად მოსულნი,
(ტკბილი სიტყვის თქმა, თმაზე ხელს გადასმა ნაზად...)
ო, ღმერთო! ო, ვენერა! ო, ქურდების მფარველო მერკური!
მომაქირავეთ თამბაქოს პატარა ფარდული,
ან მომიჩინეთ სხვა რამ ხელობა,
ოღონდ მარიდეთ მწერლის დაწყევლილი ხელობა,
რომელიც ითხოვს დღედაღამ ტვინის მუშაობას.
რატომ მოჩანხართ ასე მხიარული და ცნობისმოყვარე
ადამიანთა სახეებზე,
ნუთუ საკუთარ დაკარგულ მიცვალებულებს პოულობთ მათ შორის?
ალბა
ისეთი გრილი, როგორც შროშანას ფერმიხდილი,
სველი ფოთლები,
ის გარიჟრაჟზე ჩემს გვერდით იწვა.
დესპანი
გაფრინდი მისკენ, სიჩუმეში შობილო წიგნო
და შესთხოვე, მიმღეროს ისევ
ის სიმღერა, იდუმალად ახლაც რომ ვისმენ.
ის შეგვიწყალებს, იმ ცოდვებსაც ის მაპატიებს,
მე რომ მამძიმებს
და მის დიდებას ეს ცოდვებიც გაახანგრძლივებს.
უთხარი, რომ ეს სიმღერა რბილ ჰაერში ტრიალებს ახლაც _
მას, სხვა, ალბათ, არაფრად აგდებს,
ჩემს ყოფას კი, სიცოცხლეს მატებს.
შევთავაზებ, რომ იცოცხლოს ისე, ვით ვარდმა,
გრძნეულ ქარვაში შეიმოსოს, წითლად და თეთრად მანათობელი,
ერთი ფერის და ერთი არსის გახდეს მშობელი.
მის ტუჩებს მოწყდა და ისაა ამ ჰანგის მთქმელი,
მაგრამ არ იცის, თუ ვინაა მისი შემთზველი.
ეს სხვა ბაგეა, დასაბამით რომელიც მღერის,
იმ ტუჩებივით იდუმალი და მშვენიერი.
საუკუნეებს გადაწვდება ხმა საკვირველი,
იმატებს მისთვის მლოცველი და მადლისმწირველი.
ჩვენს ნეშტს დაფლავენ, ვეხსომებით ამ ქვეყნად არც ვის
და დრო სუყველას დავიწყების საცერში გაგვცრის.
ამ ნამსხვრევებში გადარჩება მშვენიერება.
1919
ეპიტაფიები
ფუ ი
ფუ ი ეტრფოდა მაღალ ღრუბლებს და მთა–გორაკებს,
ვაგლახ, იგი ლოთობამ მოკლა.
ლი პო
ლი პომაც მთვრალმა დალია სული.
ცდილობდა მთვარეს მოხვეოდა
ყვითელ მდინარეში.
კუნძული ტბაზე
ო, ღმერთო! ო, ვენერა! ო ქურდების მფარველო მერკური!
ისმინეთ ჩემი ვედრება, მაღირსეთ თამბაქოს პატარა ფარდული,
კოხტა, ბრჭყვიალა ყუთები,
თაროზე გაწყობილნი, ლამაზად,
სურნელოვანი თუთუნის ფილები,
ქისებში - ბურნუთი.
კოხტა ვირჯინია,
შუშის ბრჭყვიალა კოლოფების ფონზე გაბადრული,
კარგად გაწმენდილი სასწორი,
მეძავები, სტუმრად მოსულნი,
(ტკბილი სიტყვის თქმა, თმაზე ხელს გადასმა ნაზად...)
ო, ღმერთო! ო, ვენერა! ო, ქურდების მფარველო მერკური!
მომაქირავეთ თამბაქოს პატარა ფარდული,
ან მომიჩინეთ სხვა რამ ხელობა,
ოღონდ მარიდეთ მწერლის დაწყევლილი ხელობა,
რომელიც ითხოვს დღედაღამ ტვინის მუშაობას.