ქვადქცეული მზე
(ფრაგმენტები)
ტირის ტირიფი,
ტბორის ალვა
და შადრევანი, ქარი რომ რკალავს.
ფესვი გაუდგამს იმდენად მყარად,
ჯერ ისევ ცეკვავს და არ დუნდება.
მშვიდი მდინარე სამუდამოდ უკან ბრუნდება.
და ვარსკვლავებსაც კურსი აქვთ წყნარი,
თვალდახუჭული, ამოჩქეფს წყალი,
წინასწარ ჭვრეტს მომავლის ამბებს,
თავის ზვირთებში განაბული,
გადაიფარებს თანდათან ტალღებს.
მბრძანებელი სიმწვანე ხდება,
არასოდეს რომ არ ბერდება.
ფრინველი რომ ფრთებს გაამზევებს
და თვით მზეც კი, ხელს ვერ შეუშლის,
ისე დავდივარ შენს რთულ სხეულში,
ვით სამყაროში, დიდი ხანია,
შენი მუცელი მზით აღსავსე მოედანია
და ძუძუები ორი ტაძარი,
საიდანაც მიერეკება სისხლი ავსულებს,
შესაბამის რიტუალებს როცა ასრულებს.
ჩემი თვალები გფარავს ბალახით,
ზღვა რომ ჩაყლაპვით ემუქრება, შენ ხარ ქალაქი.
შენ ხარ სიმაგრე ატმისფერი
და ატამივით ორად პობილი,
მარილიანი, კლდიანი და ფრინველიანი
ხარ სამფლობელო,
გულმავიწყი ღამე რომ მართავს.
ღამე ანცია,
მას ჩემი ვნება ტანზე აცვია,
ჩემი ფიქრივით ტიტველ-შიშველი
დგახარ და ვამბობ, რომ შენ მიშველი.
მეკობრესავით მიყვარს თარეში
მაგ გაშლილ ზღვაში _ მაგ შენს თვალებში,
სადაც ვეფხვები დაწყვილდებიან
სიზმრით და ნატვრით დარწყულდებიან
და კოლიბრები
მათი ალით აწივლდებიან.
დავმოგზაურობ შენს თეთრ შუბლზე ჩამოყრილ თმებზე,
სულ რომ ისწორებ
და ღრუბელივით, მე შენს ფიქრებს ვაშორიშორებ.
მე იერიშით ვიღებ შენს მუცელს,
შენი სიზმრების მიწოდებ აბრაგს,
და ამღერდება უცებ ეგ კაბა,
ნაკადულივით დაიწყებს რაკრაკს.
ღამით ეგ მზერა მაწვიმს და მაწვიმს,
დღისით კი, მკერდსაც გამიხსნი მაგ წყლის
თითებით,
თვალიც დამეხუჭება
მაგ წვიმიანი სველი ტუჩებით.
წვიმად დამდიხარ კანსა და ძვლებზე,
შენი სითხის ხე ხარობს ჩემს მკერდზე,
მდინარესავით ავიაღმართებ შენს სიმაღლეზე,
მწვანე ტევრივით დავეშვები სხეულის ველზე,
გათვალიერებ, მთის ბილიკივით,
მწვერვალისკენ რომ მიიკლაკნება.
ვიმოგზაურებ შენი ფიქრით სავსე ნაპირზე
და ჩემს ჩრდილს შენი თეთრი შუბლი ჩამოაგორებს,
დაიმსხვრევა და ამ ნაწილებს მევე ვაგროვებ.
მე, უსხეულოდ, ხელის ცეცებით მივყვები ჩემს გზას
რა დროს დაღლაა.
ორი სხეული, ერთურთისკენ პირმიქცეული, დროზე მაღლაა.
მათ ვეღარავინ შეეხება და ვეღარ გაყრის,
დაჰბრუნებიან რადგანაც საწყისს
ეს არც მე ვარ და არც შენა ხარ,
არც “ხვალეა” და მით უმეტეს, არაა “გუშინ”,
არც შენთანაა და არც გშორდება,
ვერ შეუხამებ ვერანაირ სახელწოდებას.
ორის სიმართლე ერთ სულსა და ერთ სხეულშია.
აი, სიცოცხლე! გიყვარს? იბრძოლე!
თუ ისურვებენ, რომ ერთურთი კოცნით დაღალონ,
შეიცვლება მყისვე სამყარო.
დაფრთიანდება სურვილები და ოცნებები,
თვით მონის მხრებსაც ფრთები შეარხევს,
ყველაფერს იგრძნობ და ხელს შეახებ:
ღვინო ღვინოა. პური არის კვლავ გემრიელი.
წყალი გარწყულებს. გაპარულა შიში და ძრწოლა.
მაშ, რა ყოფილა სიყვარული? მხოლოდღა ბრძოლა.
ამიტომაც, გააღე კარი, გახედე მთვარეს,
რომ არ შეერწყა სამუდამო აჩრდილთა მხარეს,
არ დაისაჯო უხილავი მპყრობელისაგან.
როცა ორი ერთმანეთს უცქერს,
სააქაოც იცვლება უცებ.
ვერ ვიცილებ თავიდან ბოდვას,
ხელის ცეცებით მივუყვები ქუჩებს და სახლებს, ვეხები კედლებს,
დროის დერეფნებს,
ბნელ კიბეებზე მივცოცავ და საფეხურების ვიღლები თვლაში
იქით მივდივარ, საიდანაც დავიწყე მაშინ.
ვეძებ შენს სახეს, მივუყვები უბერებელი მზის ქვეშ გაწოლილ
ჩემში არსებულ ქუჩებსა და შუკებს.
ჩემს შესახვედრად მოდიხარ უკვე,
ვით ხე მღიმარე,
მესაუბრები, როგორც მდინარე,
როგორც დინება,
ჩემს ხელებში ხორბალივით განიტოტები,
ფეთქავ ჩემს ხელში, როგორც ციყვი
და მოფრინავ ვით ასობით ჩიტი.
შენი სიცილი ზღვის მოქცევას დაემსგავსება,
ეგ თავი კი ჩემს ხელებში მოქცეულ ვარსკვლავს.
როცა იღიმი, სამყარო ზრდას განაგრძობს მაშინ,
ორი სხეული, თავბრუდამხვევი და ერთურთისკენ პირმიქცეული,
ბალახზე ცვივა:
ცა ძირს ჩამოდის, ხე იზრდება და აღარ ცივა.
სივრცე შუქია და მხოლოდღა დუმილს ასხივებს,
ეპატიჟება თვალის არწივებს.
და ჩაუშვებს სხეული ღუზას,
სული აფრებს აატკაცუნებს
და ჩვენც დავცურავთ დროში, რომელშიც
არაფერიც არ ხდება დიდი
დრო მხოლოდ მიდის.
როდის ვცხოვრობდით?
როდის ვიყავით ის, რაც ახლა ვართ?
არ დაგვრჩენია კარგი სახელი
არ შეგვრჩენია სხვა არაფერი
გარდა შიშის და თავბრუსდახვევის,
გარდა სარკეში კუშტად ჩახედვის,
თავზარცემის და პირღებინების
ცხოვრება არასოდეს ყოფილა ჩვენი,
ის ყოველთვის სხვას ეკუთვნოდა,
ჩვენს სიცოცხლეს არავინ ფლობდა,
პირიქით, ჩვენით სადილობდა
და ის არავინ
ისევ ჩვენა ვართ.
როცა მე მე ვარ, მე სხვაცა ვარ.
ჩემი ქმედება უფრო ჩემია, ვიდრე იმათი.
იმ შემთხვევაში, მე რომ მართლაც სხვა ვყოფილიყავ,
საკუთარ თავს მივატოვებდი და მოვძებნიდი სწორედ იმათში,
თვითონაც რომ ვერ იქნებოდნენ, მე რომ არ ვიყო.
სხვები მაძლევენ მე ცხოვრებას.
მე არ ვარსებობ ის მე არა ვარ,
ჩვენ ყოველთვის ვართ ჩვენ.
ცხოვრება კი, სულ სხვა რამეა,
ჩვენგან შორსაა,
ჰორიზონტის მეორე მხარეს,
საკუთარ თავს უჩხუბრად გვართმევს,
უცნობად გვაქცევს,
გამოიგონებს ჩვენს ახალ სახეს
და სიცოცხლით დაურწყულებელ სიკვდილს მიართმევს.
(ფრაგმენტები)
ტირის ტირიფი,
ტბორის ალვა
და შადრევანი, ქარი რომ რკალავს.
ფესვი გაუდგამს იმდენად მყარად,
ჯერ ისევ ცეკვავს და არ დუნდება.
მშვიდი მდინარე სამუდამოდ უკან ბრუნდება.
და ვარსკვლავებსაც კურსი აქვთ წყნარი,
თვალდახუჭული, ამოჩქეფს წყალი,
წინასწარ ჭვრეტს მომავლის ამბებს,
თავის ზვირთებში განაბული,
გადაიფარებს თანდათან ტალღებს.
მბრძანებელი სიმწვანე ხდება,
არასოდეს რომ არ ბერდება.
ფრინველი რომ ფრთებს გაამზევებს
და თვით მზეც კი, ხელს ვერ შეუშლის,
ისე დავდივარ შენს რთულ სხეულში,
ვით სამყაროში, დიდი ხანია,
შენი მუცელი მზით აღსავსე მოედანია
და ძუძუები ორი ტაძარი,
საიდანაც მიერეკება სისხლი ავსულებს,
შესაბამის რიტუალებს როცა ასრულებს.
ჩემი თვალები გფარავს ბალახით,
ზღვა რომ ჩაყლაპვით ემუქრება, შენ ხარ ქალაქი.
შენ ხარ სიმაგრე ატმისფერი
და ატამივით ორად პობილი,
მარილიანი, კლდიანი და ფრინველიანი
ხარ სამფლობელო,
გულმავიწყი ღამე რომ მართავს.
ღამე ანცია,
მას ჩემი ვნება ტანზე აცვია,
ჩემი ფიქრივით ტიტველ-შიშველი
დგახარ და ვამბობ, რომ შენ მიშველი.
მეკობრესავით მიყვარს თარეში
მაგ გაშლილ ზღვაში _ მაგ შენს თვალებში,
სადაც ვეფხვები დაწყვილდებიან
სიზმრით და ნატვრით დარწყულდებიან
და კოლიბრები
მათი ალით აწივლდებიან.
დავმოგზაურობ შენს თეთრ შუბლზე ჩამოყრილ თმებზე,
სულ რომ ისწორებ
და ღრუბელივით, მე შენს ფიქრებს ვაშორიშორებ.
მე იერიშით ვიღებ შენს მუცელს,
შენი სიზმრების მიწოდებ აბრაგს,
და ამღერდება უცებ ეგ კაბა,
ნაკადულივით დაიწყებს რაკრაკს.
ღამით ეგ მზერა მაწვიმს და მაწვიმს,
დღისით კი, მკერდსაც გამიხსნი მაგ წყლის
თითებით,
თვალიც დამეხუჭება
მაგ წვიმიანი სველი ტუჩებით.
წვიმად დამდიხარ კანსა და ძვლებზე,
შენი სითხის ხე ხარობს ჩემს მკერდზე,
მდინარესავით ავიაღმართებ შენს სიმაღლეზე,
მწვანე ტევრივით დავეშვები სხეულის ველზე,
გათვალიერებ, მთის ბილიკივით,
მწვერვალისკენ რომ მიიკლაკნება.
ვიმოგზაურებ შენი ფიქრით სავსე ნაპირზე
და ჩემს ჩრდილს შენი თეთრი შუბლი ჩამოაგორებს,
დაიმსხვრევა და ამ ნაწილებს მევე ვაგროვებ.
მე, უსხეულოდ, ხელის ცეცებით მივყვები ჩემს გზას
რა დროს დაღლაა.
ორი სხეული, ერთურთისკენ პირმიქცეული, დროზე მაღლაა.
მათ ვეღარავინ შეეხება და ვეღარ გაყრის,
დაჰბრუნებიან რადგანაც საწყისს
ეს არც მე ვარ და არც შენა ხარ,
არც “ხვალეა” და მით უმეტეს, არაა “გუშინ”,
არც შენთანაა და არც გშორდება,
ვერ შეუხამებ ვერანაირ სახელწოდებას.
ორის სიმართლე ერთ სულსა და ერთ სხეულშია.
აი, სიცოცხლე! გიყვარს? იბრძოლე!
თუ ისურვებენ, რომ ერთურთი კოცნით დაღალონ,
შეიცვლება მყისვე სამყარო.
დაფრთიანდება სურვილები და ოცნებები,
თვით მონის მხრებსაც ფრთები შეარხევს,
ყველაფერს იგრძნობ და ხელს შეახებ:
ღვინო ღვინოა. პური არის კვლავ გემრიელი.
წყალი გარწყულებს. გაპარულა შიში და ძრწოლა.
მაშ, რა ყოფილა სიყვარული? მხოლოდღა ბრძოლა.
ამიტომაც, გააღე კარი, გახედე მთვარეს,
რომ არ შეერწყა სამუდამო აჩრდილთა მხარეს,
არ დაისაჯო უხილავი მპყრობელისაგან.
როცა ორი ერთმანეთს უცქერს,
სააქაოც იცვლება უცებ.
ვერ ვიცილებ თავიდან ბოდვას,
ხელის ცეცებით მივუყვები ქუჩებს და სახლებს, ვეხები კედლებს,
დროის დერეფნებს,
ბნელ კიბეებზე მივცოცავ და საფეხურების ვიღლები თვლაში
იქით მივდივარ, საიდანაც დავიწყე მაშინ.
ვეძებ შენს სახეს, მივუყვები უბერებელი მზის ქვეშ გაწოლილ
ჩემში არსებულ ქუჩებსა და შუკებს.
ჩემს შესახვედრად მოდიხარ უკვე,
ვით ხე მღიმარე,
მესაუბრები, როგორც მდინარე,
როგორც დინება,
ჩემს ხელებში ხორბალივით განიტოტები,
ფეთქავ ჩემს ხელში, როგორც ციყვი
და მოფრინავ ვით ასობით ჩიტი.
შენი სიცილი ზღვის მოქცევას დაემსგავსება,
ეგ თავი კი ჩემს ხელებში მოქცეულ ვარსკვლავს.
როცა იღიმი, სამყარო ზრდას განაგრძობს მაშინ,
ორი სხეული, თავბრუდამხვევი და ერთურთისკენ პირმიქცეული,
ბალახზე ცვივა:
ცა ძირს ჩამოდის, ხე იზრდება და აღარ ცივა.
სივრცე შუქია და მხოლოდღა დუმილს ასხივებს,
ეპატიჟება თვალის არწივებს.
და ჩაუშვებს სხეული ღუზას,
სული აფრებს აატკაცუნებს
და ჩვენც დავცურავთ დროში, რომელშიც
არაფერიც არ ხდება დიდი
დრო მხოლოდ მიდის.
როდის ვცხოვრობდით?
როდის ვიყავით ის, რაც ახლა ვართ?
არ დაგვრჩენია კარგი სახელი
არ შეგვრჩენია სხვა არაფერი
გარდა შიშის და თავბრუსდახვევის,
გარდა სარკეში კუშტად ჩახედვის,
თავზარცემის და პირღებინების
ცხოვრება არასოდეს ყოფილა ჩვენი,
ის ყოველთვის სხვას ეკუთვნოდა,
ჩვენს სიცოცხლეს არავინ ფლობდა,
პირიქით, ჩვენით სადილობდა
და ის არავინ
ისევ ჩვენა ვართ.
როცა მე მე ვარ, მე სხვაცა ვარ.
ჩემი ქმედება უფრო ჩემია, ვიდრე იმათი.
იმ შემთხვევაში, მე რომ მართლაც სხვა ვყოფილიყავ,
საკუთარ თავს მივატოვებდი და მოვძებნიდი სწორედ იმათში,
თვითონაც რომ ვერ იქნებოდნენ, მე რომ არ ვიყო.
სხვები მაძლევენ მე ცხოვრებას.
მე არ ვარსებობ ის მე არა ვარ,
ჩვენ ყოველთვის ვართ ჩვენ.
ცხოვრება კი, სულ სხვა რამეა,
ჩვენგან შორსაა,
ჰორიზონტის მეორე მხარეს,
საკუთარ თავს უჩხუბრად გვართმევს,
უცნობად გვაქცევს,
გამოიგონებს ჩვენს ახალ სახეს
და სიცოცხლით დაურწყულებელ სიკვდილს მიართმევს.