მაცხოვრისადმი
როცა მუსიკა, მოწყვეტილი დღესასწაულებს
და სხვა ხმაური დამცხრალია, ჩამქრალა ჩქამი
და ბრწყინვალება საზეიმო შესამოსელთა
მიინავლება, იცრიცება და ღარიბდება.
ოდეს წყვდიადი დუმილია და მკაცრ სიბნელეს
ფოთლები წყნარი გაოცებით აჩურჩულებენ.
და ვარსკვლავები, წუხელ ზეცად მოკიაფენი
ფარგანამკრთალნი ეშვებიან მიწაზე დაბლა.
როცა შუაღამე, ძილნაკლული, სიზმარფხიზელი
დაემუქრება დედამიწას კვლავ დღედ მოქცევით
და დაქანცული ირგვლივეთი ამაოდ ცდილობს
გადაივიწყოს საკუთარი უძლურებანი.
დაღლილი თვალი თრთის მზის ალზე და ჩიტთა სტვენა
ყურს ვერ დაიპყრობს, გულს უცხო ხმად ეხამუშება,
შენ გიხმობ შველად, ერთადერთო უფალო ჩემო,
შენი უსაზღვრო, მიუწვდომი ლმობიერებით.
რაღად ღირს ქვეყნად გამარჯვება, დიდება, დაფნა
და ან ნადავლი მეომრის და მონადირისა.
ნაზი მიჯნურის რონინი და საამო ტანი,
მისი თმის, მისთა თვალთა ელვის მშვენიერება
შენს ძვირფას სისხლთან ფერმკრთალდება უფალო ჩემო.
შენ, ჩვენი ჭირის მოზიარეს, განკაცდი რაც კი
და ადამის ძის შეიძინე ჩვეულებანი –
- შეიცნე შიში, ჩვენი ცოდვის გამო მოგვრილი
და სიკვდილიც კი შეიმოსე ღმერთო ძლიერო.
ხარ აუხსნელი, ისეთივე, მოგველის რაიც,
ხარ საშინელი, მომავალი გვიქადის რასაც,
ძრწოლა, რომელსაც ვერ ავცდებით და სიკვდილი ხარ,
ხვალ უსათუოდ მოგვაკვდინებს ყველას რომელიც.
შემოგვახვიე ჯვარნაცვამი ხელები მხსნელო
და ზიარება მოგვანიჭე იმავ ხელებით.
რა უბადრუკი, უსასოა ადამიანი,
ვისაც არასდროს შეუგრძვნია შენებრი ღმერთი,
ღმერთი, რომელსაც მოკლავდნენ და არ მოკვდებოდა.
შენ არ გეცხოვრა, რა ეთქმოდა სიცოცხლეს ჩვენსას,
ცად რაღა გვეცნო, არ შეგეღო რომ მისი კარი,
რანი ვართ ქვეყნად, თუ ზესკნელში არ აგვამაღლებ!
ჩვენ ჩასახულნი ცოდვის ძალით, შობილნი კვნესით,
მწემოკლებულნი, ცრემლდინარნი და საბრალონი,
ვიდრე ოთხფეხთა უუნარო ნაშიერია.
ვართ ფერბნელი და სახიფათო ძაფის გორგალი
და აღმომჩენნი მანკიერი ქვეყნიერების.
შენ კი მტვრისაგან აღგვამაღლებ წამისად, მწეო
და შენი სისხლით კვლავ გაგვიწმენდ სულის სამოსელს.
ნუთუ ვერავინ ვერ იპოვე უფრო დიადი,
რომ ჩვენს მაგიერ, ღმერთო, იმას მიმსგავსებოდი.
რად არ გვარიდებ შენს წყალობას, რად მიუტევებ
და ცოდვილს ზრახვის მიუბოძებ თავისუფლებას?
როცა ღვთისმოსავს დაამცირებს ავი მკრეხელი
და დედამიწას მათი მოდგმა ეპატრონება,
რად არ დათქერავს მრისხანების რაშები შენი
ამ ბილწ სამყაროს - უფლის სახლის გაპამპულებას?
თუ შენ შექმენი ყველა არსი, მთენი ცოდვისთვის
და ადამის ძე მხოლოდ თავის ანაბარაა,
კაცი - ღვთისაგან, ბუნებისგან დაბუდდა მხეცი
და ჩვენში ახლა ცხოველური უფრო მძვინვარებს.
თუ ვერ დაიხსნი შენს მიერვე შობილ ქმნილებებს,
მაშინ რად არ გსურს ყოველივე ფერფლად აქციო?
განა შენს მიერ არ გამყარდა ხილული არსი
და სხვა ათასი შენვე მოსრე, ღმერთო, სამყარო?
იმათ ნანგრევთა შემოსუნთქვა ძილს არ გვანებებს
და მათი მტვერი მკერდზე ჩქერად ჩაგვედინება
და მტვერში ვხედავთ ჩვენივ სისხლის ვიწრო ხვეულებს..
რად აბატონებ საცოდავს და საძულველს ქვეყნად,
ხომ გამოგვცადე საოცარი ძალის დათმენით!
რა სხვაგვარი ხარ, ო, მას მერე, მძლეო უფალო,
რაც ქვეყნად ჩვენი მგავსი არსით იმოსებოდი,
რა სხვაგვარნი ვართ ჩვენ, მოკვდავნი მას მერე ღმერთო,
ხოლო მკაცრი და შესაზარი გახდა სამყარო!
უნდა გვჯეროდეს, რომ გავნეს და აღსრულდი ჩვენთვის,
რახან ეს საქმე უსუსური სისულელეა,
ჭეშმარიტია აღდგომა და ცად ასვლა შენი,
რახან ეს საქმე საქმნელია შეუძლებელი.
იყავი კაცი, ანუ სოფლად ახლა აღარ ხარ
გეწოდა ღმერთი, არც აროდეს ყოფილხარ ანუ
და მაინც შეგთხოვთ შეწყალებას უფალო ჩვენო,
ჩვენ ხომ არავინ დაგვრჩენია ქვეყნად შენს მეტი
და არაფერი, გარდა შენგან შეწყალებისა.
რა ვიქნებოდით, თუ შენ აღარ შეგვიბრალებდი,
შენ არ გეცხოვრა, რა ეთქმოდა სიცოცხლეს ჩვენსას,
ცად რაღა გვეცნო, არ შეგეღო რომ მისი კარი,
რა იქნებოდი, ჩვენთვის თავი არ გაგეწირა,
ისეთი უცხო, სავალ გზაზე როგორიც გველის
და საშინელი, სამომავლოდ რომ გვემუქრება,
ძრწოლა, რომელსაც ვერ ავცდებით და ის სიკვდილი
ხვალ უსათუოდ მოგვაკვდინებს რომელიც ყველას.
ქრისტესადმი
ძლევამოსილო,
მოსულხარ ვინაც,
არა თვალუწვდენ, ბრინჯაოსფერ გზათაგან ცისა
და შორი ზღვების საიდუმლო უფსკრულებიდან,
არც დედამიწის წიაღიდან გვწვევიხარ სტუმრად
და არც მწვერვალთა სიმაღლიდან შემოექეცი...
ადამიანის მოდგმისაგან იშვი უფალო,
მაგრამ მე მაინც
დიდთა თანა გიმღერ ოსანას,
ტიტანებს გადრი და
შეუქმნელს შეუქმნელთაგან,
უბიწო ქლწულს,
წმიდა სამებას,
ცაგრეუსს
და თვით მძლე ჰერაკლეს, Mმე შენ გიწოდებ,
უზვიადესს ღმერთთაგან, ღმერთო.
და სიტყვა შენი, გატყორცნილი საბრძოლ ლოდივით,
დაეწევა და უმალესად მისწვდება მიზანს.
და ელვის სხივს ჰგავს შენი ხელი,
ამ წუთისოფლის სამართალში ამოდ ელვარეს. . .
არ არსებობენ უკვდავები ამ ქვეყანაზე
ჩვენს მსგავსთა გარდა..
დიდი საქმენი ქმნეს გმირებმა,
უფრორე – ღმერთთა,
უდიდესი კი ადამის ძის ნახელავია.
როცა მუსიკა, მოწყვეტილი დღესასწაულებს
და სხვა ხმაური დამცხრალია, ჩამქრალა ჩქამი
და ბრწყინვალება საზეიმო შესამოსელთა
მიინავლება, იცრიცება და ღარიბდება.
ოდეს წყვდიადი დუმილია და მკაცრ სიბნელეს
ფოთლები წყნარი გაოცებით აჩურჩულებენ.
და ვარსკვლავები, წუხელ ზეცად მოკიაფენი
ფარგანამკრთალნი ეშვებიან მიწაზე დაბლა.
როცა შუაღამე, ძილნაკლული, სიზმარფხიზელი
დაემუქრება დედამიწას კვლავ დღედ მოქცევით
და დაქანცული ირგვლივეთი ამაოდ ცდილობს
გადაივიწყოს საკუთარი უძლურებანი.
დაღლილი თვალი თრთის მზის ალზე და ჩიტთა სტვენა
ყურს ვერ დაიპყრობს, გულს უცხო ხმად ეხამუშება,
შენ გიხმობ შველად, ერთადერთო უფალო ჩემო,
შენი უსაზღვრო, მიუწვდომი ლმობიერებით.
რაღად ღირს ქვეყნად გამარჯვება, დიდება, დაფნა
და ან ნადავლი მეომრის და მონადირისა.
ნაზი მიჯნურის რონინი და საამო ტანი,
მისი თმის, მისთა თვალთა ელვის მშვენიერება
შენს ძვირფას სისხლთან ფერმკრთალდება უფალო ჩემო.
შენ, ჩვენი ჭირის მოზიარეს, განკაცდი რაც კი
და ადამის ძის შეიძინე ჩვეულებანი –
- შეიცნე შიში, ჩვენი ცოდვის გამო მოგვრილი
და სიკვდილიც კი შეიმოსე ღმერთო ძლიერო.
ხარ აუხსნელი, ისეთივე, მოგველის რაიც,
ხარ საშინელი, მომავალი გვიქადის რასაც,
ძრწოლა, რომელსაც ვერ ავცდებით და სიკვდილი ხარ,
ხვალ უსათუოდ მოგვაკვდინებს ყველას რომელიც.
შემოგვახვიე ჯვარნაცვამი ხელები მხსნელო
და ზიარება მოგვანიჭე იმავ ხელებით.
რა უბადრუკი, უსასოა ადამიანი,
ვისაც არასდროს შეუგრძვნია შენებრი ღმერთი,
ღმერთი, რომელსაც მოკლავდნენ და არ მოკვდებოდა.
შენ არ გეცხოვრა, რა ეთქმოდა სიცოცხლეს ჩვენსას,
ცად რაღა გვეცნო, არ შეგეღო რომ მისი კარი,
რანი ვართ ქვეყნად, თუ ზესკნელში არ აგვამაღლებ!
ჩვენ ჩასახულნი ცოდვის ძალით, შობილნი კვნესით,
მწემოკლებულნი, ცრემლდინარნი და საბრალონი,
ვიდრე ოთხფეხთა უუნარო ნაშიერია.
ვართ ფერბნელი და სახიფათო ძაფის გორგალი
და აღმომჩენნი მანკიერი ქვეყნიერების.
შენ კი მტვრისაგან აღგვამაღლებ წამისად, მწეო
და შენი სისხლით კვლავ გაგვიწმენდ სულის სამოსელს.
ნუთუ ვერავინ ვერ იპოვე უფრო დიადი,
რომ ჩვენს მაგიერ, ღმერთო, იმას მიმსგავსებოდი.
რად არ გვარიდებ შენს წყალობას, რად მიუტევებ
და ცოდვილს ზრახვის მიუბოძებ თავისუფლებას?
როცა ღვთისმოსავს დაამცირებს ავი მკრეხელი
და დედამიწას მათი მოდგმა ეპატრონება,
რად არ დათქერავს მრისხანების რაშები შენი
ამ ბილწ სამყაროს - უფლის სახლის გაპამპულებას?
თუ შენ შექმენი ყველა არსი, მთენი ცოდვისთვის
და ადამის ძე მხოლოდ თავის ანაბარაა,
კაცი - ღვთისაგან, ბუნებისგან დაბუდდა მხეცი
და ჩვენში ახლა ცხოველური უფრო მძვინვარებს.
თუ ვერ დაიხსნი შენს მიერვე შობილ ქმნილებებს,
მაშინ რად არ გსურს ყოველივე ფერფლად აქციო?
განა შენს მიერ არ გამყარდა ხილული არსი
და სხვა ათასი შენვე მოსრე, ღმერთო, სამყარო?
იმათ ნანგრევთა შემოსუნთქვა ძილს არ გვანებებს
და მათი მტვერი მკერდზე ჩქერად ჩაგვედინება
და მტვერში ვხედავთ ჩვენივ სისხლის ვიწრო ხვეულებს..
რად აბატონებ საცოდავს და საძულველს ქვეყნად,
ხომ გამოგვცადე საოცარი ძალის დათმენით!
რა სხვაგვარი ხარ, ო, მას მერე, მძლეო უფალო,
რაც ქვეყნად ჩვენი მგავსი არსით იმოსებოდი,
რა სხვაგვარნი ვართ ჩვენ, მოკვდავნი მას მერე ღმერთო,
ხოლო მკაცრი და შესაზარი გახდა სამყარო!
უნდა გვჯეროდეს, რომ გავნეს და აღსრულდი ჩვენთვის,
რახან ეს საქმე უსუსური სისულელეა,
ჭეშმარიტია აღდგომა და ცად ასვლა შენი,
რახან ეს საქმე საქმნელია შეუძლებელი.
იყავი კაცი, ანუ სოფლად ახლა აღარ ხარ
გეწოდა ღმერთი, არც აროდეს ყოფილხარ ანუ
და მაინც შეგთხოვთ შეწყალებას უფალო ჩვენო,
ჩვენ ხომ არავინ დაგვრჩენია ქვეყნად შენს მეტი
და არაფერი, გარდა შენგან შეწყალებისა.
რა ვიქნებოდით, თუ შენ აღარ შეგვიბრალებდი,
შენ არ გეცხოვრა, რა ეთქმოდა სიცოცხლეს ჩვენსას,
ცად რაღა გვეცნო, არ შეგეღო რომ მისი კარი,
რა იქნებოდი, ჩვენთვის თავი არ გაგეწირა,
ისეთი უცხო, სავალ გზაზე როგორიც გველის
და საშინელი, სამომავლოდ რომ გვემუქრება,
ძრწოლა, რომელსაც ვერ ავცდებით და ის სიკვდილი
ხვალ უსათუოდ მოგვაკვდინებს რომელიც ყველას.
ქრისტესადმი
ძლევამოსილო,
მოსულხარ ვინაც,
არა თვალუწვდენ, ბრინჯაოსფერ გზათაგან ცისა
და შორი ზღვების საიდუმლო უფსკრულებიდან,
არც დედამიწის წიაღიდან გვწვევიხარ სტუმრად
და არც მწვერვალთა სიმაღლიდან შემოექეცი...
ადამიანის მოდგმისაგან იშვი უფალო,
მაგრამ მე მაინც
დიდთა თანა გიმღერ ოსანას,
ტიტანებს გადრი და
შეუქმნელს შეუქმნელთაგან,
უბიწო ქლწულს,
წმიდა სამებას,
ცაგრეუსს
და თვით მძლე ჰერაკლეს, Mმე შენ გიწოდებ,
უზვიადესს ღმერთთაგან, ღმერთო.
და სიტყვა შენი, გატყორცნილი საბრძოლ ლოდივით,
დაეწევა და უმალესად მისწვდება მიზანს.
და ელვის სხივს ჰგავს შენი ხელი,
ამ წუთისოფლის სამართალში ამოდ ელვარეს. . .
არ არსებობენ უკვდავები ამ ქვეყანაზე
ჩვენს მსგავსთა გარდა..
დიდი საქმენი ქმნეს გმირებმა,
უფრორე – ღმერთთა,
უდიდესი კი ადამის ძის ნახელავია.