სიმარტოვე
ბრმა მამაკაცი.
მე შემიძლია მას მივაჩერდე
სირცხვილით, ურცხვად.
ნეტავი თუ გრძნობს?
არა, უსაზღვრო სიმარტოვეს
მოუცავს იგი.
ო, უცნაური ბედნიერება-
უცნობი სახის ცქერამ აღმავსო.
თუმცა, მომწყურდა ადრინდელზე
უფრორე მეტად.
თითქმის ხმამაღლა ლაპარაკობს
მის სამყაროში.
მოძრაობენ მისი ტუჩებით.
ტუჩებზე უკრთის შეშფოთება და
სიხარული
რაღაცნაირად მოცახცახე, ღიმილს
შერთული.
ნიავი ჩემგან შეუგრძნობელი
ეხლება სახეს
ვით წყლის ზედაპირს.
მატარებელი სერავს ქალაქს,
მიექანება დასასრულისკენ
მიიწევს ციცქნა ბაქნების გავლით.
მის ყურისწამღებ ზანზარში ისმის
რაღაც სიწყნარე,
სიწყნარე ბაგედახშული ხალხის,
ზოგი მათგანი ბრმა მამაკაცს
შეავლებს მზერას
არა ჩემსავით დაჟინებით-
მხოლოდღა წამით,
და სიმშვიდეში სულ სხვა სიმშვიდე,
თუმცა სიმშვიდე კი არა- ისმის
წარმოდგენები,
ხმაურიანი წარმოდგენები.
ნეტავ როგორი არის მისი,
წარმოდგენები,
იგი ხომ ბრმაა!
მას არ ადარდებს რომ მისი მზერა
უცნაურია.
და ირეკლება მისი ფიქრები
სახეზე როგორც
შუქთა ციმციმი წყლის ზედაპირზე,
მან ხომ არ იცის რა არის ხედვა.
ვგრძნობ მას არასდროს აღარ
უხილავს.
აჰა, წამოდგა და კართან იცდის,
უახლოვდება საკუთარ სადგურს.
ნეტავ ითვლიდა?
არა, მას დათვლა აღარ ჭირდება.
ის გარეთ გადის და მეც მივყვები
“თუ შეიძლება დაგეხმარებით?!”
“ ო, დიახ” ამბობს რაღაც
გულგრილად.
სამაგიეროდ როგორც კი მისი
ასე გულგრილი მესმის პასუხი-
მისი ხელები ეძებენ ჩემსას
და უკვე ხელებჩაჭიდულები ვართ
ბავშვებივით
მისი ხელები თბილია და დაუნამავი
კარგი გრძნობაა- მტკიცე მტევნები.
და როცა სადმე გასასვლელი
შეგვხვდება ვიწრო
ის წინ მიიწევს და მისი ხელი
კვლავ ჩემსას უცდის.
“საფეხურები იწყება კიბის.
ახლა კი მარჯვნივ. ისევ კებეა”
ჩვენ გამოვდივართ დღის
სინათლეზე.
და ის გრძნობს ამას, სუფთა ჰაერი.
“ რა კარგი დღეა, ხომ
მეთანხმებით?”
ამბობს ბრმა კაცი.
სიმარტოვე მომყვება გვერდით,
მარტოობაა ჩემი მხლებელი და არა
ჩემთან,
ის კვლავ ეულად აგრძელებს
ფიქრებს.
მაგრამ ხელები, ჩვენი ხელები
გრძნობენ ერთმანეთს,
თითქოსდა ჩემი ხელი ეულად
მოგზაურობდეს.
ბრმა მამაკაცი გადამყავს გზაზე,
და მეუბნება რომ ის უკვე
გაიკვლევს სავალს.
რადგანაც იცის საითაც მიდის,
ეს გზა არის – გზა არსაითკენ,
აღსავსე ყოფით.
ის ამბობს.
მე ვარ.
დამიზნებისას
“პეიზაჟი ვარ,” თქვა კაცმა,
“პეიზაჟი და იქ მოსეირნე ადამიანი.
საშინელი კლდეებია იმ ადგილებში,
და ველები, ყავისფერი ერთფეროვნებით
თავისებურად კმაყოფილი. განსაკუთრებით უჩვეულო
მიწისქვეშა მღვიმეებია, უცაბედად შიშისმომგვრელი,
მცირე ზომის და სახიფათო სიღრმეების.”
“ვიცი,” თქვა ქალმა. “როცა ვაპირებ
გავისეირნო საკუთარ თავში, თითქოს
ერთ-ერთი მშვენიერი საღამო იყოს, გულმავიწყობით,
ადრე თუ გვიან მივადგები ადგილს, სადაც
ისლი და თეთრი ყვავილების ბუჩქები, ალბათ
ტეგანი, საზღვარს მონიშნავს და ვიცი,
რომ იმის იქით მხოლოდ ჭაობია,
რომ შეუძლია ჩაგითრიოს და
მობუყბუყე ლაფში დაგახრჩოს.”
“ერთი ბებერი ძაღლი გვყავდა,” თქვა კაცმა,
“როცა პატარა ბიჭი ვიყავი, კარგი ძაღლი,
მოსიყვარულე. ოღონდ თავზე ჰქონდა იარა. თუ
შემთხვევით შეეხებოდი, უცებ ყეფით მოგახტებოდა
და გიკბენდა. ერთ ბავშვს უკბინა, მოუწიათ
ვეტერინართან წაეყვანათ და მოეკლათ.”
“არავინ იცის, ეს სადაა,” თქვა ქალმა,
“და შემთხვევითაც ვერ შეეხება.
ჩემი მიწაწყლის შიგნითაა, და მხოლოდ თვითონ,
როცა ცხოვრების გზას გავდივარ, ჩაფიქრებული,
ჩემს ბორცვებს ვკვეთავ, და საკუთარი ტყის ხავსზე მძინავს,
მხოლოდ მე თვითონ გაუფრთხილებლად ვეხები მას,
და საკუთარი თავისკენ ვხტები – “
“ან უკან იხევ
ზუსტად დროზე.”
“ჰო, ასე ვსწავლობთ,
რომ შიში არა, ტკივილია, რაზეც ვსაუბრობთ:
ეს ადგილები ჩვენს შიგნით, როგორც შენი ძაღლის იარა,
სამუდამო ჭრილობებია და დრო მათ ვერასდროს,
ვერასდროს კურნავს.”
თავში
თავში ქალი მყავს
უბიწო და მოუკაზმავი,
მაგრამ ლამაზი,
ვაშლისა და ყურძნის სურნელით.
არარსებული პერანგი თუ ხალათი მოსავს,
მისი თმა ბრწყინავს ყავისფერი და მოკრიალე,
არის სათნო და ძლიერ სპეტაკი
არ ვაზვიადებ-
მაგრამ არა აქვს წარმოსახვის
მცირე უნარიც
თავში მეორე ქალიც მყავს, მკვირცხლი
და მთვარეული,
თუ დედაბერი, ანდა ორივე,
შემოსილია ოპალით და ძველი ჭინჭებით
ბუმბულითა და თავთის ნაგლეჯით,
მან უცნაური სიმღერა იცის
მაგრამ ის ქალი
არაა სათნო.
ბრმა მამაკაცი.
მე შემიძლია მას მივაჩერდე
სირცხვილით, ურცხვად.
ნეტავი თუ გრძნობს?
არა, უსაზღვრო სიმარტოვეს
მოუცავს იგი.
ო, უცნაური ბედნიერება-
უცნობი სახის ცქერამ აღმავსო.
თუმცა, მომწყურდა ადრინდელზე
უფრორე მეტად.
თითქმის ხმამაღლა ლაპარაკობს
მის სამყაროში.
მოძრაობენ მისი ტუჩებით.
ტუჩებზე უკრთის შეშფოთება და
სიხარული
რაღაცნაირად მოცახცახე, ღიმილს
შერთული.
ნიავი ჩემგან შეუგრძნობელი
ეხლება სახეს
ვით წყლის ზედაპირს.
მატარებელი სერავს ქალაქს,
მიექანება დასასრულისკენ
მიიწევს ციცქნა ბაქნების გავლით.
მის ყურისწამღებ ზანზარში ისმის
რაღაც სიწყნარე,
სიწყნარე ბაგედახშული ხალხის,
ზოგი მათგანი ბრმა მამაკაცს
შეავლებს მზერას
არა ჩემსავით დაჟინებით-
მხოლოდღა წამით,
და სიმშვიდეში სულ სხვა სიმშვიდე,
თუმცა სიმშვიდე კი არა- ისმის
წარმოდგენები,
ხმაურიანი წარმოდგენები.
ნეტავ როგორი არის მისი,
წარმოდგენები,
იგი ხომ ბრმაა!
მას არ ადარდებს რომ მისი მზერა
უცნაურია.
და ირეკლება მისი ფიქრები
სახეზე როგორც
შუქთა ციმციმი წყლის ზედაპირზე,
მან ხომ არ იცის რა არის ხედვა.
ვგრძნობ მას არასდროს აღარ
უხილავს.
აჰა, წამოდგა და კართან იცდის,
უახლოვდება საკუთარ სადგურს.
ნეტავ ითვლიდა?
არა, მას დათვლა აღარ ჭირდება.
ის გარეთ გადის და მეც მივყვები
“თუ შეიძლება დაგეხმარებით?!”
“ ო, დიახ” ამბობს რაღაც
გულგრილად.
სამაგიეროდ როგორც კი მისი
ასე გულგრილი მესმის პასუხი-
მისი ხელები ეძებენ ჩემსას
და უკვე ხელებჩაჭიდულები ვართ
ბავშვებივით
მისი ხელები თბილია და დაუნამავი
კარგი გრძნობაა- მტკიცე მტევნები.
და როცა სადმე გასასვლელი
შეგვხვდება ვიწრო
ის წინ მიიწევს და მისი ხელი
კვლავ ჩემსას უცდის.
“საფეხურები იწყება კიბის.
ახლა კი მარჯვნივ. ისევ კებეა”
ჩვენ გამოვდივართ დღის
სინათლეზე.
და ის გრძნობს ამას, სუფთა ჰაერი.
“ რა კარგი დღეა, ხომ
მეთანხმებით?”
ამბობს ბრმა კაცი.
სიმარტოვე მომყვება გვერდით,
მარტოობაა ჩემი მხლებელი და არა
ჩემთან,
ის კვლავ ეულად აგრძელებს
ფიქრებს.
მაგრამ ხელები, ჩვენი ხელები
გრძნობენ ერთმანეთს,
თითქოსდა ჩემი ხელი ეულად
მოგზაურობდეს.
ბრმა მამაკაცი გადამყავს გზაზე,
და მეუბნება რომ ის უკვე
გაიკვლევს სავალს.
რადგანაც იცის საითაც მიდის,
ეს გზა არის – გზა არსაითკენ,
აღსავსე ყოფით.
ის ამბობს.
მე ვარ.
დამიზნებისას
“პეიზაჟი ვარ,” თქვა კაცმა,
“პეიზაჟი და იქ მოსეირნე ადამიანი.
საშინელი კლდეებია იმ ადგილებში,
და ველები, ყავისფერი ერთფეროვნებით
თავისებურად კმაყოფილი. განსაკუთრებით უჩვეულო
მიწისქვეშა მღვიმეებია, უცაბედად შიშისმომგვრელი,
მცირე ზომის და სახიფათო სიღრმეების.”
“ვიცი,” თქვა ქალმა. “როცა ვაპირებ
გავისეირნო საკუთარ თავში, თითქოს
ერთ-ერთი მშვენიერი საღამო იყოს, გულმავიწყობით,
ადრე თუ გვიან მივადგები ადგილს, სადაც
ისლი და თეთრი ყვავილების ბუჩქები, ალბათ
ტეგანი, საზღვარს მონიშნავს და ვიცი,
რომ იმის იქით მხოლოდ ჭაობია,
რომ შეუძლია ჩაგითრიოს და
მობუყბუყე ლაფში დაგახრჩოს.”
“ერთი ბებერი ძაღლი გვყავდა,” თქვა კაცმა,
“როცა პატარა ბიჭი ვიყავი, კარგი ძაღლი,
მოსიყვარულე. ოღონდ თავზე ჰქონდა იარა. თუ
შემთხვევით შეეხებოდი, უცებ ყეფით მოგახტებოდა
და გიკბენდა. ერთ ბავშვს უკბინა, მოუწიათ
ვეტერინართან წაეყვანათ და მოეკლათ.”
“არავინ იცის, ეს სადაა,” თქვა ქალმა,
“და შემთხვევითაც ვერ შეეხება.
ჩემი მიწაწყლის შიგნითაა, და მხოლოდ თვითონ,
როცა ცხოვრების გზას გავდივარ, ჩაფიქრებული,
ჩემს ბორცვებს ვკვეთავ, და საკუთარი ტყის ხავსზე მძინავს,
მხოლოდ მე თვითონ გაუფრთხილებლად ვეხები მას,
და საკუთარი თავისკენ ვხტები – “
“ან უკან იხევ
ზუსტად დროზე.”
“ჰო, ასე ვსწავლობთ,
რომ შიში არა, ტკივილია, რაზეც ვსაუბრობთ:
ეს ადგილები ჩვენს შიგნით, როგორც შენი ძაღლის იარა,
სამუდამო ჭრილობებია და დრო მათ ვერასდროს,
ვერასდროს კურნავს.”
თავში
თავში ქალი მყავს
უბიწო და მოუკაზმავი,
მაგრამ ლამაზი,
ვაშლისა და ყურძნის სურნელით.
არარსებული პერანგი თუ ხალათი მოსავს,
მისი თმა ბრწყინავს ყავისფერი და მოკრიალე,
არის სათნო და ძლიერ სპეტაკი
არ ვაზვიადებ-
მაგრამ არა აქვს წარმოსახვის
მცირე უნარიც
თავში მეორე ქალიც მყავს, მკვირცხლი
და მთვარეული,
თუ დედაბერი, ანდა ორივე,
შემოსილია ოპალით და ძველი ჭინჭებით
ბუმბულითა და თავთის ნაგლეჯით,
მან უცნაური სიმღერა იცის
მაგრამ ის ქალი
არაა სათნო.