აღთქმულ მიწაზე
აღთქმულ მიწაზე შურისგებამ დაწნა ფესვები,
ამ მიწას ვუმღერ ჩემი დარდის მიუხედავად,
გრძნობებს საკუთარს გლოვის კედელს ვაგლეჯ და თავად
მე ზეთისხილის ტევრთა ხსანძარს მივერეკები.
და დასაფერფლად შენივ თავის, გამოიქროლე!
ამაყი იყავ, ახლა ჩადრად ეძებ სიშორეს,
მას მერე, რაც კი ყველაფერი აუდაბნოე.
მახლობელ ჭაში შენი ტვირთის ზრახავ გაბნევას
ან სულაც ვერცხლის საფასურად გამვლელთან დათმობ.
მე გირჩევ; ცეცხლი ხელმეორედ უნდა მონათლო
შენს სახელზევე, თუნდაც ლოდად ედოს მყინვარი,
წამოინთება, დაიძრება და იმძვინვარებს,
როცა შენი წვა მინელდება ყვითელი ქვიშით,
რომ ღთვისმოსავად ჩაიძინოს წვიმების დრომდე.
ოღონდ სიმშვიდის სულს უდარდელ ბადეს ნუ მოსდებ,
რახანაც ჩემში კვლავ აღთქმული ქვეყანა იშვის,
უმალ აგროვებს წელთა წიაღ გაფანტულ მოდგმას,
მათ თითო ნეკნზე ჩემი გული დოლივით ბორგავს,
კბილი კბილის წილ! – ყრი ყიჯინა გზად გაამალეს,
ნება ბელადის როკავს, როგორც ჟღალი მამალი
გარშემო ნაცნობ ქალაქისა, შენი რომ ერქვა.
ნურსად იქნები უდარდელი, სადაც იკარვებ!
ძილშიც დაიფლე ოდესღაც ნაზ მიწაზე ურვა,
დღეს შურისგების წადილით რომ ულმობლად ფეთქავს.
დროის ბორბალს დავრდომილი ვუმზერ მდორეს
დროის ბორბალს დავრდომილი ვუმზერ მდორეს,
მზის მანები ტრიალებენ ო, რა ზანტად!
ვერვინ მეტყვის მისასვლელ გზას ჩემს მიზანთან,
თუმც ხან ყოფა ხელდასხმული მოვიგონე.
ახლობლებმა მას გადასცეს ჩემი თავი,
ცნაურდება რაც ქვაბულში გაწირულთა
და თითები მიჰყვებიან ნახატ-წერილს,
წერილისთვის არა არის უმალავი.
დარქმეოდა ყაყაჩოებს მსურდა სახლი,
ცოტა ტყუილს ვიახლებდი, იმედს, ღიმილს,
რახან ირგვლივ მკვეთრი სახით გამხელილი,
უმოწყალო სინამდვილე ყინვას მახლის.
მსურს ყველაფერი რომ შევიტყო ტანჯვის შესახებ
მსურს ყველაფერი რომ შევიტყო ტანჯვის შესახებ!
გამოამტვრიე მორჩილების მინის საფარი,
წაიღე ჩემი ანგელოზის აჩრდილსახება,
იქით მსურს წასვლა, სადაც შენი ხელები ხმება,
შეშლილთა ტვინში და სახიჩარ გულების ჯარში,
თავს ნაკუწებად რომ იფლეთენ, იქ წასვლა ვზრახე,
სად ხელი რისხვა სურთ ჩააფშვნან სამყაროს სისხლში
და ანგელოზი ჩემი მიდის წყალობის კარვით
და ნაპერწკალმა შენი ღელვის და სიმხურვალის,
დაადნო მინა – არ დატოვა ფიორი მისხლის.
მე ქედმაღლობით აღვსილი ვარ, ვეტოლე ზეცას
გაბედულებას ამპარტავანს და შეშლილს ვღეჭავ
ვით ჩემი პურის უკანასკნელ მონარჩენ ნაჭერს,
ნაჭერს ულევი მორჩილების ჭირნახულიდან.
ჭკვიანი იყავ, ღმერთო მადლსაც გვფენდი გულითადს,
თორემ იცოდი, დავამსხვრევდი ჩემს შუშის საფარს,
მსურს გული ჩემი ქოფაკებმა დევნონ და სადღაც
მათვე დაგლიჯონ, რომ სიკვდილი გავწიო განზე
და ავარიდო ამაზრზენი ერთხელ ხელობა.
მე მადლი მითქვამს – საკმაოა, ტანჯვა მეყოფა
მოაცალე ქერქი ამ ვაშლს, ოღონდ ისე
მოაცალე ქერქი ამ ვაშლს, ოღონდ ისე,
უდანოდ და არ მაჩვენო კბილგაკრულიც,
ამოიღე ამ ცრემლიდან ჩემო გული,
სიგიჟეს რომ ვუხატავ და მივუთვისებ,
ხატვას თან მის სურათოვან წიგნში ვბედავ.
ამის მერე გადაკვეთე ყველა წყევლა,
რომელშიაც მთელი ღამე გაწევს ბინდად,
თან გახურავს შენ გვირგვინი გველგესლის და
ცხოვრობ მთვარე-ნახევარის მჭკნარ ღეროზე,
გაეყარე, მოიშორე ანგელოზი,
ის, რომელიც შენი სულის ძილის გამო,
ცდილობს სული საკუთარი დაიამოს,
თუმც ვერასდროს ეტოლება შენს შორ წიაღს.
უიმედოს გზად იმედი დაუფარე –
აგერ ახალ მთვარის ვარდმა, მძლე უფალო,
ამას უკვე რახანია მიაღწია.
დღეში ცხრაგზის გამახსენდე, წამს არ მოვცდე,
შენ მოგიძღვნი თითოეულ ჩემს გამოცდას,
იმის გარდა, რაც მჭირდება საგზალ ნდობად,
როცა შენთვის ჩავყვინთავ და დავეფლობი
მიღმიერის დიად აზრში, ბინას ვპოვებ.
დაამტვრიე ეს გვირგვინი გველგესლასი
იმ წყევლაზე, რომელშიაც მიდგას სახლი,
მას მერე, რაც შევიჩვიე სიმარტოვე.
მქვია გულგრილი და გამრიყეს უფლის სახლიდან.
მქვია გულგრილი და გამრიყეს უფლის სახლიდან,
ყაყაჩო მთრობი და დემონი გარბიან ძრწოლით
და მაინც აროს არ უარვყოფ გრძნობას მოწოლილს,
რომ მე მუხლების მიდამოში ვარ დიდად წმინდა.
მე მივატოვე სითბოება ადამიანის
და ანგელოზის ყველა ფრთისგან შევიქენ შორი
და თხუნელას ბორცვს მივეკარი გრძნობით საშურით,
ციდან მოისმის შოშიების გუნდის გნიასი.
შემოდგომაა შემომდგარი გარეთ და შინაც,
ქინქლების ქორწილს ვუმზერ – ქროლა ზღაპარს ვამსგავსე –
- კვეთა ყვითლის და ცისფერისა აღმაფრთოვანებს
და ლამის სისხლი შემიდედდა და გამეყინა.
სუნთქვის უეცარ დაოკების ძალას ვენუკვი,
ვიდრე ზარების ავი რეკვით ტვინი სხვა სახლად
მიწას გვაუწყებს ჩვენს სმენაში, რომელიც ახლა
თვალის ჭრილების სიახლოვეს ტყავს იცვლის უკვე.
ოდესმე სხვა დრო ჩამოდგება – როს ავხდი რიდეს –
- მთლიანად ყოველს, როცა ყველა გრძნობით ჩავწვდები
და მერე მიწის სისხლი ჩემში დაიწყებს დენას
შეუჩერები და თხემიდან ტერფამდე იდენს.
ჟღალი ბელადი დოლს გაამალებს
ჟღალი ბელადი დოლს გაამალებს!
გრძნობებო, იმედს ამაოდ ელტვით,
და რომ ატაროთ კვლავ მისი ეტლი,
წყვილებად დაგყოფთ ვაჭარი მალე.
ხერხემალია, რომ უკანკალებს;
დატოვეთ პალმის შორი კენწერო!
შეზრდია შოლტი ბალახის ღეროს
და გაიმაგრეთ ზურგებზე კანი.
შესვით ქოქოსის წვენი საამო,
სანამ უდაბნოს გადაიარდეთ,
ბელადს სჩვევია გზაზე სიმარდე,
ის თქვენს და თავის გაყიდვას ლამობს.
ასწიეთ ეტლი, აღარ მოდუნდეთ,
გარჯა ზედმეტი დიდად სარგოა,
თქვენს ზნედაცემულ ზოდიაქოებს
დოლის ხმა ურევს სავალს ოდინდელს.
ქარად იქეცით, ტანს გაცდით საპყარს,
პატრონს და საკრავს ეს თვლემას მორევს.
იცეკვეთ ლოცვა – ემსგავსეთ მონებს
- ძუ ლომთან, რომელს ქალწულის ყმა ჰყავს.
თვინიერების ნუ დაფლავთ ცრემლებს,
თუმც საზღაურის ღეჭეთ მარცვალიც
და სასწორს ენის სტყორცნეთ ვარსკვლავზე,
ის იარაღი, რითაც გაგდევნეს...
ქარად აღსდექით უდაბნოთაგან,
შინ გაირეკეთ ზოდიაქონი,
დოლს წააჩხუბეთ ჟღალი ბატონი
და ყველგან ყრმაზე მოჰყევით ქადაგს.
ყვითელო ვაჟო, კვლავ შენ ფლობ ლაგამს.
ყვითელო ვაჟო, კვლავ შენ ფლობ ლაგამს?
ჩამოვცურდები შენი ცხენიდან!
და ზურგზე მკვიდრად მიმიკრა მინდა,
მაგრამ ამით გულს ჩემს მკერდს მოაბამ.
ნუ დააბრალებ ჩაქრობის შიშინს,
თუმც ცეცხლს მხურვალე ალი მოაკლდა,
უწყინარ ურჩხულს შეხვდები სადღა –
ხომ არ გესტუმრა ვერაგი შიში?
რად მოტრიალდა წყვილი ვარსკვლავთა,
დიდი ეტლის წინ, გზას რად მოაგნებს?
თუ მიუგზავნე უკვე მოამბე,
რომ ჩემთან მოსვლა ძნელია კვლავაც?
ადრე მორევს ფონს ვარქმევდით სახელს.
გახსოვს, ცა როგორ გავაპეთ ორად
და მხოლოდ მაშინ შეკრა სიშორე,
როცა გედივით ფსკერისკენ წახველ.
ვჩანდი ჩემი ზღვის წითელ ჩქეფიდან,
ბევრად მამაცი ვიყავი მჯერა
და ჩემს გულს მძიმე არ ერქვა ჯერაც,
რახან ვიღაცის ყელზე ეკიდა.
დღეს წყევლის იხდის ყოველი სახადს!
ველურო მთვარევ, ნუ მოხვალ სულაც,
გული სიკვდილმა გადამიცურა
და გზად ურჩხული გამოეცხადა.
აღთქმულ მიწაზე შურისგებამ დაწნა ფესვები,
ამ მიწას ვუმღერ ჩემი დარდის მიუხედავად,
გრძნობებს საკუთარს გლოვის კედელს ვაგლეჯ და თავად
მე ზეთისხილის ტევრთა ხსანძარს მივერეკები.
და დასაფერფლად შენივ თავის, გამოიქროლე!
ამაყი იყავ, ახლა ჩადრად ეძებ სიშორეს,
მას მერე, რაც კი ყველაფერი აუდაბნოე.
მახლობელ ჭაში შენი ტვირთის ზრახავ გაბნევას
ან სულაც ვერცხლის საფასურად გამვლელთან დათმობ.
მე გირჩევ; ცეცხლი ხელმეორედ უნდა მონათლო
შენს სახელზევე, თუნდაც ლოდად ედოს მყინვარი,
წამოინთება, დაიძრება და იმძვინვარებს,
როცა შენი წვა მინელდება ყვითელი ქვიშით,
რომ ღთვისმოსავად ჩაიძინოს წვიმების დრომდე.
ოღონდ სიმშვიდის სულს უდარდელ ბადეს ნუ მოსდებ,
რახანაც ჩემში კვლავ აღთქმული ქვეყანა იშვის,
უმალ აგროვებს წელთა წიაღ გაფანტულ მოდგმას,
მათ თითო ნეკნზე ჩემი გული დოლივით ბორგავს,
კბილი კბილის წილ! – ყრი ყიჯინა გზად გაამალეს,
ნება ბელადის როკავს, როგორც ჟღალი მამალი
გარშემო ნაცნობ ქალაქისა, შენი რომ ერქვა.
ნურსად იქნები უდარდელი, სადაც იკარვებ!
ძილშიც დაიფლე ოდესღაც ნაზ მიწაზე ურვა,
დღეს შურისგების წადილით რომ ულმობლად ფეთქავს.
დროის ბორბალს დავრდომილი ვუმზერ მდორეს
დროის ბორბალს დავრდომილი ვუმზერ მდორეს,
მზის მანები ტრიალებენ ო, რა ზანტად!
ვერვინ მეტყვის მისასვლელ გზას ჩემს მიზანთან,
თუმც ხან ყოფა ხელდასხმული მოვიგონე.
ახლობლებმა მას გადასცეს ჩემი თავი,
ცნაურდება რაც ქვაბულში გაწირულთა
და თითები მიჰყვებიან ნახატ-წერილს,
წერილისთვის არა არის უმალავი.
დარქმეოდა ყაყაჩოებს მსურდა სახლი,
ცოტა ტყუილს ვიახლებდი, იმედს, ღიმილს,
რახან ირგვლივ მკვეთრი სახით გამხელილი,
უმოწყალო სინამდვილე ყინვას მახლის.
მსურს ყველაფერი რომ შევიტყო ტანჯვის შესახებ
მსურს ყველაფერი რომ შევიტყო ტანჯვის შესახებ!
გამოამტვრიე მორჩილების მინის საფარი,
წაიღე ჩემი ანგელოზის აჩრდილსახება,
იქით მსურს წასვლა, სადაც შენი ხელები ხმება,
შეშლილთა ტვინში და სახიჩარ გულების ჯარში,
თავს ნაკუწებად რომ იფლეთენ, იქ წასვლა ვზრახე,
სად ხელი რისხვა სურთ ჩააფშვნან სამყაროს სისხლში
და ანგელოზი ჩემი მიდის წყალობის კარვით
და ნაპერწკალმა შენი ღელვის და სიმხურვალის,
დაადნო მინა – არ დატოვა ფიორი მისხლის.
მე ქედმაღლობით აღვსილი ვარ, ვეტოლე ზეცას
გაბედულებას ამპარტავანს და შეშლილს ვღეჭავ
ვით ჩემი პურის უკანასკნელ მონარჩენ ნაჭერს,
ნაჭერს ულევი მორჩილების ჭირნახულიდან.
ჭკვიანი იყავ, ღმერთო მადლსაც გვფენდი გულითადს,
თორემ იცოდი, დავამსხვრევდი ჩემს შუშის საფარს,
მსურს გული ჩემი ქოფაკებმა დევნონ და სადღაც
მათვე დაგლიჯონ, რომ სიკვდილი გავწიო განზე
და ავარიდო ამაზრზენი ერთხელ ხელობა.
მე მადლი მითქვამს – საკმაოა, ტანჯვა მეყოფა
მოაცალე ქერქი ამ ვაშლს, ოღონდ ისე
მოაცალე ქერქი ამ ვაშლს, ოღონდ ისე,
უდანოდ და არ მაჩვენო კბილგაკრულიც,
ამოიღე ამ ცრემლიდან ჩემო გული,
სიგიჟეს რომ ვუხატავ და მივუთვისებ,
ხატვას თან მის სურათოვან წიგნში ვბედავ.
ამის მერე გადაკვეთე ყველა წყევლა,
რომელშიაც მთელი ღამე გაწევს ბინდად,
თან გახურავს შენ გვირგვინი გველგესლის და
ცხოვრობ მთვარე-ნახევარის მჭკნარ ღეროზე,
გაეყარე, მოიშორე ანგელოზი,
ის, რომელიც შენი სულის ძილის გამო,
ცდილობს სული საკუთარი დაიამოს,
თუმც ვერასდროს ეტოლება შენს შორ წიაღს.
უიმედოს გზად იმედი დაუფარე –
აგერ ახალ მთვარის ვარდმა, მძლე უფალო,
ამას უკვე რახანია მიაღწია.
დღეში ცხრაგზის გამახსენდე, წამს არ მოვცდე,
შენ მოგიძღვნი თითოეულ ჩემს გამოცდას,
იმის გარდა, რაც მჭირდება საგზალ ნდობად,
როცა შენთვის ჩავყვინთავ და დავეფლობი
მიღმიერის დიად აზრში, ბინას ვპოვებ.
დაამტვრიე ეს გვირგვინი გველგესლასი
იმ წყევლაზე, რომელშიაც მიდგას სახლი,
მას მერე, რაც შევიჩვიე სიმარტოვე.
მქვია გულგრილი და გამრიყეს უფლის სახლიდან.
მქვია გულგრილი და გამრიყეს უფლის სახლიდან,
ყაყაჩო მთრობი და დემონი გარბიან ძრწოლით
და მაინც აროს არ უარვყოფ გრძნობას მოწოლილს,
რომ მე მუხლების მიდამოში ვარ დიდად წმინდა.
მე მივატოვე სითბოება ადამიანის
და ანგელოზის ყველა ფრთისგან შევიქენ შორი
და თხუნელას ბორცვს მივეკარი გრძნობით საშურით,
ციდან მოისმის შოშიების გუნდის გნიასი.
შემოდგომაა შემომდგარი გარეთ და შინაც,
ქინქლების ქორწილს ვუმზერ – ქროლა ზღაპარს ვამსგავსე –
- კვეთა ყვითლის და ცისფერისა აღმაფრთოვანებს
და ლამის სისხლი შემიდედდა და გამეყინა.
სუნთქვის უეცარ დაოკების ძალას ვენუკვი,
ვიდრე ზარების ავი რეკვით ტვინი სხვა სახლად
მიწას გვაუწყებს ჩვენს სმენაში, რომელიც ახლა
თვალის ჭრილების სიახლოვეს ტყავს იცვლის უკვე.
ოდესმე სხვა დრო ჩამოდგება – როს ავხდი რიდეს –
- მთლიანად ყოველს, როცა ყველა გრძნობით ჩავწვდები
და მერე მიწის სისხლი ჩემში დაიწყებს დენას
შეუჩერები და თხემიდან ტერფამდე იდენს.
ჟღალი ბელადი დოლს გაამალებს
ჟღალი ბელადი დოლს გაამალებს!
გრძნობებო, იმედს ამაოდ ელტვით,
და რომ ატაროთ კვლავ მისი ეტლი,
წყვილებად დაგყოფთ ვაჭარი მალე.
ხერხემალია, რომ უკანკალებს;
დატოვეთ პალმის შორი კენწერო!
შეზრდია შოლტი ბალახის ღეროს
და გაიმაგრეთ ზურგებზე კანი.
შესვით ქოქოსის წვენი საამო,
სანამ უდაბნოს გადაიარდეთ,
ბელადს სჩვევია გზაზე სიმარდე,
ის თქვენს და თავის გაყიდვას ლამობს.
ასწიეთ ეტლი, აღარ მოდუნდეთ,
გარჯა ზედმეტი დიდად სარგოა,
თქვენს ზნედაცემულ ზოდიაქოებს
დოლის ხმა ურევს სავალს ოდინდელს.
ქარად იქეცით, ტანს გაცდით საპყარს,
პატრონს და საკრავს ეს თვლემას მორევს.
იცეკვეთ ლოცვა – ემსგავსეთ მონებს
- ძუ ლომთან, რომელს ქალწულის ყმა ჰყავს.
თვინიერების ნუ დაფლავთ ცრემლებს,
თუმც საზღაურის ღეჭეთ მარცვალიც
და სასწორს ენის სტყორცნეთ ვარსკვლავზე,
ის იარაღი, რითაც გაგდევნეს...
ქარად აღსდექით უდაბნოთაგან,
შინ გაირეკეთ ზოდიაქონი,
დოლს წააჩხუბეთ ჟღალი ბატონი
და ყველგან ყრმაზე მოჰყევით ქადაგს.
ყვითელო ვაჟო, კვლავ შენ ფლობ ლაგამს.
ყვითელო ვაჟო, კვლავ შენ ფლობ ლაგამს?
ჩამოვცურდები შენი ცხენიდან!
და ზურგზე მკვიდრად მიმიკრა მინდა,
მაგრამ ამით გულს ჩემს მკერდს მოაბამ.
ნუ დააბრალებ ჩაქრობის შიშინს,
თუმც ცეცხლს მხურვალე ალი მოაკლდა,
უწყინარ ურჩხულს შეხვდები სადღა –
ხომ არ გესტუმრა ვერაგი შიში?
რად მოტრიალდა წყვილი ვარსკვლავთა,
დიდი ეტლის წინ, გზას რად მოაგნებს?
თუ მიუგზავნე უკვე მოამბე,
რომ ჩემთან მოსვლა ძნელია კვლავაც?
ადრე მორევს ფონს ვარქმევდით სახელს.
გახსოვს, ცა როგორ გავაპეთ ორად
და მხოლოდ მაშინ შეკრა სიშორე,
როცა გედივით ფსკერისკენ წახველ.
ვჩანდი ჩემი ზღვის წითელ ჩქეფიდან,
ბევრად მამაცი ვიყავი მჯერა
და ჩემს გულს მძიმე არ ერქვა ჯერაც,
რახან ვიღაცის ყელზე ეკიდა.
დღეს წყევლის იხდის ყოველი სახადს!
ველურო მთვარევ, ნუ მოხვალ სულაც,
გული სიკვდილმა გადამიცურა
და გზად ურჩხული გამოეცხადა.