აპრილი ყველაზე მკაცრი თვეა
აპრილი ყველაზე მკაცრი თვეა,
მკვდარი მიწიდან შობს იასამანს.
ტ. ს. ელიოტი
რად ვერ დაბორკავს
სიზმრებს ჩემსას
ეს უდაბნო გულშემზარავი?
მკვდარი მიწა მხოლოდ დაღლილს და გათანგულს
თუ შობს ყვავილებს
უმოწყალო ცის ცრემლისგან დამლტვართ.
ხელს შემოვავლებ პატარა კონას
და მსწრაფლ ეკალი გულზე მესობა.
წყურვილი მახრჩობს:
დამყაყებული წყალი მოსჩქეფს
მოწყენილ ჩრდილქვეშ.
უფრო მწარეა თუმცა სიკვდილი
სიყვარულისა, რომელ არს ღმერთი
და კიდევ უფრო გაუსაძლისი
ნაღალატევი რწმენის ტკივილი.
კვნესის და მოთქვამს ქუჩის ვნება,
წამლეკავ გრიგალს დამონებული;
და ჩემს წინაშე სუნთქავს მხოლოდ
ძრწოლა და შიში აბსურდულობის:
შენ მიმატოვე ჩემსავე თავთან,
უფალო, ღმერთო.
და აღარაფრით მეიმედება, რომ
თოვლიანი მოსასხამის ქვეშ
აყვავდებიან მახარობლები;
რადგანაც ბაღში სხვა არაფერი დარჩენილა,
თუ არა ცრემლი
სამყაროული გამყინვარების
ასარეკლავად და არა ხმისა.
არც ქვა არ მღერის ცოცხალ ტალღის,
ამაოება არის ყოველი
და ყოველი არის არარსი.
დაკარგულ დროის სახსოვრის მიღმა
დაკარგულ დროის სახსოვრის მიღმა,
ტკბილი აწმყოთი ნუგეშის მიღმა,
და მეყსეული მყოფადის მიღმა,
უფალო, შენი ხმა სუფევს ყველგან,
გადამირეცხავს რომელიც ქვიშას ჩემი გულიდან.
როს ეს დუმილი დაჰკვნესის იმედს,
აისის ნამი მიხმობს მთებისკენ,
რათა გავკვალო რწმენის ბილიკი.
შემოწყობილან ლოდები გროვად
და ჰარმონიას აფრქვევენ ფერთა
იმგვარ სურვილით, რომ დაათრობენ უიმედობას.
იმპულსი არ წვავს სრულყოფილებას,
არამედ ტკბილი სინაზე დაგავს.
ნისლები ქრება სინათლეში უფლის ღიმილის,
რომელიც ისევ განაახლებს შედედებულ სისხლს.
დაღლილ კიდურებს ეჩქარებათ გადალახონ
უდაბნოს ჟამი აღთქმულ მიწისკენ,
იქ, სადაც გულმა სულ პირველად
დაიგემოვნა საიდუმლო
როს ერთიანად ამოაშრო
ზღვა ერთი ყლუპით.
ჯერ ისევ მკვრივი დედამიწა
ჯერ ისევ მკვრივი დედამიწა
ეგებება აღდგომის დილას;
თოვლით დამლტვარი თავნება ქარი
სუსხავს ირგვლივეთს
და ირწევიან ალუბლები
სითბოს ლოდინში.
შენ აყურადებ სიტყვებს
უგემურს და არაფრისმთქმელს...
თუ დაბრუნდება გაზაფხული,
ანდა ზაფხული?
ისევ უზღვაო, მოღალატე,
მწველი ზაფხული.
სულს მიღადრავენ
სულს მიღადრავენ უზოგველი სიყვარულები
და გიზგიზებენ ღამეები სინანულისა;
დამქანცა ბრძოლამ, ამაოდ ვცდილობ
მოვიმწყვდიო სევდა ხელებში, რადგან ვით ლავა
სისხლისაგან მონაფერები, მიწას ერთხმება.
მეც ვიმეორებ ცრემლმდინარი ამოკვნესამდე:
თუკი ვარდს მოსწყვეტ, დაკარგავს სურნელს,
ნუ შეეხები!
და თუ ვეცდები საკუთარი თავის დაღწევას,
დამედევნება უმალ ავი წერამწერალი.
გულისთქმა ჩემი ტანჯვად მექცა, სულის ვაებად,
ლერწმის ტოტივით რომ ცახცახებს
დაისის შუქზე
და ბინდისფერი ეს სინათლე თავდავიწყებით
მიექანება გარდაუვალ სიკვდილისაკენ.
მარადიული ახალგაზრდობა?..
მარადიული ახალგაზრდობა?
უარყოფილი სიმწიფის ხანა?
სუფრას აწყობენ ახალგაზრდა პოეტები
ეპირებიან ქეიფს ამაღამ.
და მეზობლების საყვედურებს მიჩვეულები,
კვლავ ძველებურად გაილაღებენ.
ოთახებს ავსებს სიცილ-ხარხარი,
მერე კი ლექსებს ვუკითხავთ ერთურთს
თვალმიშტერებით;
ბოთლს ბოთლზე დავცლით,
მარკო და რიკი სუფრას აშლიან,
დიალოგი კი არ წყდება მაინც.
თუმც წარსულია უკვე ეს ღამეც,
ვერ დაიბრუნებ:
სულ რამდენიმე დღეში შევხვდებით,
ერთი სული მაქვს,
საკმარისი გვაქვს კი სკამები?
ორმოცდაათის რომ ხარ უკვე?
ორმოცდაათის... სწორედაც დროა
ახლა დაწყების.
ლექსების საქმე როგორ არის?
ლექსების საქმე როგორ არის?
დასძინე ბოლოს.
ოთხი წელია ვერ დავწერე ერთი სტრიქონიც.
ყოველ ცისკარზე ვეპირები, მაგრამ სიტყვები
გასრულებამდე აწყდებიან ფურცლის სითეთრეს.
ქშინავს სამყარო გაწოლილი
შობის ლოდინში, ამაოდ ისიც.
მამამ თქვა ერთხელ:
თიხაა ჩვენი ნიადაგი,
მხოლოდ აგურებს თუ შევქმნით მისით.
მიუტევებელ ცოდვის ბეგარას მორჩილად ვიხდი,
თუმც მსუსხავს ძლიერ წყალსაცემის
მათრახი ცივი.
ენი მწყაზარი სახე-იერი.
შენი მწყაზარი სახე-იერი
სიკვდილით სუნთქავს;
დუმილის ლოდი ვერ პოულობს
ცრემლს დასადენად;
ხოლო ფრჩხილები დასისხლული
მიღადრავენ ხორცსა და ვენებს,
ჩემსავე სიზმრებს.
ო, რომ შემეძლოს მოვიგლეჯდი ამ გულიდან
დამაბრმავებელ სინათლეს შენსას
და ვიქცეოდი ღამედ იქ, სადაც
ძინავს მარგალიტის სხივს, გუბის მახლობლად;
დავნებდებოდი ანდაც სიზმარს, რომელიც
დილით ვარდის კოკრად დაიფურჩქნება.
აპრილი ყველაზე მკაცრი თვეა,
მკვდარი მიწიდან შობს იასამანს.
ტ. ს. ელიოტი
რად ვერ დაბორკავს
სიზმრებს ჩემსას
ეს უდაბნო გულშემზარავი?
მკვდარი მიწა მხოლოდ დაღლილს და გათანგულს
თუ შობს ყვავილებს
უმოწყალო ცის ცრემლისგან დამლტვართ.
ხელს შემოვავლებ პატარა კონას
და მსწრაფლ ეკალი გულზე მესობა.
წყურვილი მახრჩობს:
დამყაყებული წყალი მოსჩქეფს
მოწყენილ ჩრდილქვეშ.
უფრო მწარეა თუმცა სიკვდილი
სიყვარულისა, რომელ არს ღმერთი
და კიდევ უფრო გაუსაძლისი
ნაღალატევი რწმენის ტკივილი.
კვნესის და მოთქვამს ქუჩის ვნება,
წამლეკავ გრიგალს დამონებული;
და ჩემს წინაშე სუნთქავს მხოლოდ
ძრწოლა და შიში აბსურდულობის:
შენ მიმატოვე ჩემსავე თავთან,
უფალო, ღმერთო.
და აღარაფრით მეიმედება, რომ
თოვლიანი მოსასხამის ქვეშ
აყვავდებიან მახარობლები;
რადგანაც ბაღში სხვა არაფერი დარჩენილა,
თუ არა ცრემლი
სამყაროული გამყინვარების
ასარეკლავად და არა ხმისა.
არც ქვა არ მღერის ცოცხალ ტალღის,
ამაოება არის ყოველი
და ყოველი არის არარსი.
დაკარგულ დროის სახსოვრის მიღმა
დაკარგულ დროის სახსოვრის მიღმა,
ტკბილი აწმყოთი ნუგეშის მიღმა,
და მეყსეული მყოფადის მიღმა,
უფალო, შენი ხმა სუფევს ყველგან,
გადამირეცხავს რომელიც ქვიშას ჩემი გულიდან.
როს ეს დუმილი დაჰკვნესის იმედს,
აისის ნამი მიხმობს მთებისკენ,
რათა გავკვალო რწმენის ბილიკი.
შემოწყობილან ლოდები გროვად
და ჰარმონიას აფრქვევენ ფერთა
იმგვარ სურვილით, რომ დაათრობენ უიმედობას.
იმპულსი არ წვავს სრულყოფილებას,
არამედ ტკბილი სინაზე დაგავს.
ნისლები ქრება სინათლეში უფლის ღიმილის,
რომელიც ისევ განაახლებს შედედებულ სისხლს.
დაღლილ კიდურებს ეჩქარებათ გადალახონ
უდაბნოს ჟამი აღთქმულ მიწისკენ,
იქ, სადაც გულმა სულ პირველად
დაიგემოვნა საიდუმლო
როს ერთიანად ამოაშრო
ზღვა ერთი ყლუპით.
ჯერ ისევ მკვრივი დედამიწა
ჯერ ისევ მკვრივი დედამიწა
ეგებება აღდგომის დილას;
თოვლით დამლტვარი თავნება ქარი
სუსხავს ირგვლივეთს
და ირწევიან ალუბლები
სითბოს ლოდინში.
შენ აყურადებ სიტყვებს
უგემურს და არაფრისმთქმელს...
თუ დაბრუნდება გაზაფხული,
ანდა ზაფხული?
ისევ უზღვაო, მოღალატე,
მწველი ზაფხული.
სულს მიღადრავენ
სულს მიღადრავენ უზოგველი სიყვარულები
და გიზგიზებენ ღამეები სინანულისა;
დამქანცა ბრძოლამ, ამაოდ ვცდილობ
მოვიმწყვდიო სევდა ხელებში, რადგან ვით ლავა
სისხლისაგან მონაფერები, მიწას ერთხმება.
მეც ვიმეორებ ცრემლმდინარი ამოკვნესამდე:
თუკი ვარდს მოსწყვეტ, დაკარგავს სურნელს,
ნუ შეეხები!
და თუ ვეცდები საკუთარი თავის დაღწევას,
დამედევნება უმალ ავი წერამწერალი.
გულისთქმა ჩემი ტანჯვად მექცა, სულის ვაებად,
ლერწმის ტოტივით რომ ცახცახებს
დაისის შუქზე
და ბინდისფერი ეს სინათლე თავდავიწყებით
მიექანება გარდაუვალ სიკვდილისაკენ.
მარადიული ახალგაზრდობა?..
მარადიული ახალგაზრდობა?
უარყოფილი სიმწიფის ხანა?
სუფრას აწყობენ ახალგაზრდა პოეტები
ეპირებიან ქეიფს ამაღამ.
და მეზობლების საყვედურებს მიჩვეულები,
კვლავ ძველებურად გაილაღებენ.
ოთახებს ავსებს სიცილ-ხარხარი,
მერე კი ლექსებს ვუკითხავთ ერთურთს
თვალმიშტერებით;
ბოთლს ბოთლზე დავცლით,
მარკო და რიკი სუფრას აშლიან,
დიალოგი კი არ წყდება მაინც.
თუმც წარსულია უკვე ეს ღამეც,
ვერ დაიბრუნებ:
სულ რამდენიმე დღეში შევხვდებით,
ერთი სული მაქვს,
საკმარისი გვაქვს კი სკამები?
ორმოცდაათის რომ ხარ უკვე?
ორმოცდაათის... სწორედაც დროა
ახლა დაწყების.
ლექსების საქმე როგორ არის?
ლექსების საქმე როგორ არის?
დასძინე ბოლოს.
ოთხი წელია ვერ დავწერე ერთი სტრიქონიც.
ყოველ ცისკარზე ვეპირები, მაგრამ სიტყვები
გასრულებამდე აწყდებიან ფურცლის სითეთრეს.
ქშინავს სამყარო გაწოლილი
შობის ლოდინში, ამაოდ ისიც.
მამამ თქვა ერთხელ:
თიხაა ჩვენი ნიადაგი,
მხოლოდ აგურებს თუ შევქმნით მისით.
მიუტევებელ ცოდვის ბეგარას მორჩილად ვიხდი,
თუმც მსუსხავს ძლიერ წყალსაცემის
მათრახი ცივი.
ენი მწყაზარი სახე-იერი.
შენი მწყაზარი სახე-იერი
სიკვდილით სუნთქავს;
დუმილის ლოდი ვერ პოულობს
ცრემლს დასადენად;
ხოლო ფრჩხილები დასისხლული
მიღადრავენ ხორცსა და ვენებს,
ჩემსავე სიზმრებს.
ო, რომ შემეძლოს მოვიგლეჯდი ამ გულიდან
დამაბრმავებელ სინათლეს შენსას
და ვიქცეოდი ღამედ იქ, სადაც
ძინავს მარგალიტის სხივს, გუბის მახლობლად;
დავნებდებოდი ანდაც სიზმარს, რომელიც
დილით ვარდის კოკრად დაიფურჩქნება.