გიოკინგკი ლეოპოლდ ფრიდრიხ გიუნთერ ფონ

ავტორი

ჩვენ ვიკვლიეთ... შევისწავლეთ საკითხები“...
„ჩვენ“–ო, ამბობს და სწორადაც ამბობს:
გადახედეთ მის ნაწერებს დაკვირვებით –
იქ საკუთარს ნაპარავი ჭარბობს.

ერთ დრამატურგს

„ხალხს მოსწონს ჩემი პიესა, ნახეთ, ერთიც არ მისტვინეს!“ –
ზეიმობს დრამის მჯღაბნელი, უნიჭო, თანაც უტვინო:
მაყურებელი რაკი დუმს, თურმე ქებაა მისთვის ეს!
მაგრამ როდესაც ამთქნარებ, როგორღა უნდა უსტვინო?!

პრანჭიას

აბრეშუმის კაბით თავი მოგაქვს? მახლას!
აბრეშუმით მოსილს გავბედავ და გკადრებ:
მაგ აბრეშუმს მატლი ატარებდა ადრე
და ატარებს მატლი მაგ აბრეშუმს ახლაც.

რელიკვია

„მარცხნივ წადი, – მითხრეს, – თაღებს გასცილდი
და მონასტრის განძსაცავში გახვალ.
ინახება იქ იმ კიბის ნაწილი
იაკობმა სიზმარში რომ ნახა“.

სიძე

მასზე ამბობენ: „გიჟი არის, ჭკვასგადასული!“ –
მტერს, მოსისხლე მტერს მიათხოვა რადგან ასული.
ეგრე გეგონოთ!
აი ნახავთ, გიჟი თუ არის!
ვერ მოიფიქრებს კაცი მტრისთვის სასჯელს უარესს.

ჰინცი

ეპიგრამას კითხულობს, ვერ იკავებს სიცილს
ჰინცი. თან მეკითხება, ვისზეაო ნეტავ?
ყველას ვეტყვი, ვინც მკითხავს, ვისზეც არის ვიცი,
მაგრამ ჰინცს კი ამის თქმას მე ვერ გავუბედავ.