გილოცავთ დაბადების დღეს
როცა ვაგნერი
იყო მოხუცი,
დაბადების დღის
მისალოცად
დაუკრეს მისი
ახალგაზრდობისდროინდელი
რამდენიმე შემთხვევითი კომპოზიცია.
“ვისი იყო?” – იკითხა
მოხუცმა.
“თქვენი” –
უპასუხეს.
“ხოო”, თქვა
ვაგნერმა,
“მე ყოველთვის
მქონდა ეჭვი,
რომ სიკვდილსაც აქვს
გარკვეული ღირსებები”.
დიდი ღამე ქალაქში
მთვრალი ქალაქის ბნელ ქუჩებში,
ღამე,
გზის აბნევა,
საითაა შენი სახლი,
შედიხარ ბარში, რათა იპოვო შენი თავი,
წყლიან სკოჩს უკვეთავ,
ბარში სინესტეა,
ნესტით იჟღინთება ერთ-ერთი სახელო,
ნაძირალები – სკოჩი სუსტია,
ლუდს უკვეთავ,
ქალბატონი სიკვდილი კი გიახლოვდება, აცვია კაბა,
ჯდება შენს გვერდით,
ლუდს უკვეთავ – ამჯერად მისთვის,
მას ხომ ჭაობის სუნი ასდის,
შენს მუხლს ეხება თავისი მუხლით,
ბარმენს ეღიმება,
შენ მას აიძულე, აღელვებულიყო,
რადგან არ იცის, ვინ ხარ,
პოლიციელი თუ მკვლელი, შეშლილი თუ იდიოტი,
უკვეთავ არაყს,
არაყს ასხამ ლუდის კათხაში.
ღამის პირველი საათია,
შენ ეკითხები, რა ეღირება მისი თავი,
სვამ ჭიქებში ჩარჩენილ წვეთებს,
ცუდი გემო, საავტომობილო ზეთის გემო,
ემშვიდობები ქალბატონ სიკვდილს,
ემშვიდობები ბარმენს.
შენ გაგახსენდა, საითაა შენი ოთახი,
ოთახი ღვინით სავსე ბოთლით საპირფარეშოს მაგიდაზე,
ოთახი მოცეკვავე ტარაკანებით.
სრულყოფილება ვარსკვლავებს შორის,
სადაც მოკვდა სიყვარული.
თანამგზავრი
მე არ ვარ მარტო.
ის ახლა აქაა.
ზოგჯერ მგონია, რომ არაა,
მაგრამ ისევ
მოფრინავს დილით,
ან შუადღით,
ან საღამოს,
ჩიტი, რომელიც არავის უნდა.
ის ჩემია.
მე ის მტკივა.
ის არ მღერის.
ის არის ჩიტი
და ტოტი ირწევა.
ლუდის სმისას
მე მას შევხვდი ლუდის ბარში, და მან
მითხრა: “მე ხშირად ვიხსენებ
დეიდა სალის ბოსტონიდან: კბილებს
არასდროს იხეხავდა, არასდროს ხმარობდა
ბიგუდებს და დანებს და ჩანგლებს. ერთხელ კი სამი კატა მიაბა
საუთოვე მაგიდაზე,
ენები წააჭრა,
მოხარშა ძმარში,
დაუმატა მაიონეზი
და შეჭამა.
შემდეგ მატარებლით გაემგზავრა ტრენტონისკენ
და მისთხოვდა ბებერ ბანკირს, რომელიც თევზს ჰგავდა.
ის ტაძარში არ დადიოდა”.
– “არ მატყუებ?” – შევეკითხე. – “არა, არ გატყუებ”.
– “და მან შეჭამა სამივე კატა?”
– “არა,” – მიპასუხა, – “მაინც ვერ გამიგე;
მან შეჭამა მხოლოდ ენები”.
მე შევხვდი გენიოსს
დღეს მატარებელში
შევხვდი გენიოსს,
დაახლოებით ექვსი წლისას,
ის იჯდა გვერდით
და როდესაც მატარებელი ოკეანეს მიუახლოვდა
და გზა განაგრძო ნაპირის გასწვრივ,
მან შემომხედა
და წარმოთქვა:
“ის ხომ ცოტაა!”
მაშინ პირველად
დავფიქრდი
ამაზე.
როცა ვაგნერი
იყო მოხუცი,
დაბადების დღის
მისალოცად
დაუკრეს მისი
ახალგაზრდობისდროინდელი
რამდენიმე შემთხვევითი კომპოზიცია.
“ვისი იყო?” – იკითხა
მოხუცმა.
“თქვენი” –
უპასუხეს.
“ხოო”, თქვა
ვაგნერმა,
“მე ყოველთვის
მქონდა ეჭვი,
რომ სიკვდილსაც აქვს
გარკვეული ღირსებები”.
დიდი ღამე ქალაქში
მთვრალი ქალაქის ბნელ ქუჩებში,
ღამე,
გზის აბნევა,
საითაა შენი სახლი,
შედიხარ ბარში, რათა იპოვო შენი თავი,
წყლიან სკოჩს უკვეთავ,
ბარში სინესტეა,
ნესტით იჟღინთება ერთ-ერთი სახელო,
ნაძირალები – სკოჩი სუსტია,
ლუდს უკვეთავ,
ქალბატონი სიკვდილი კი გიახლოვდება, აცვია კაბა,
ჯდება შენს გვერდით,
ლუდს უკვეთავ – ამჯერად მისთვის,
მას ხომ ჭაობის სუნი ასდის,
შენს მუხლს ეხება თავისი მუხლით,
ბარმენს ეღიმება,
შენ მას აიძულე, აღელვებულიყო,
რადგან არ იცის, ვინ ხარ,
პოლიციელი თუ მკვლელი, შეშლილი თუ იდიოტი,
უკვეთავ არაყს,
არაყს ასხამ ლუდის კათხაში.
ღამის პირველი საათია,
შენ ეკითხები, რა ეღირება მისი თავი,
სვამ ჭიქებში ჩარჩენილ წვეთებს,
ცუდი გემო, საავტომობილო ზეთის გემო,
ემშვიდობები ქალბატონ სიკვდილს,
ემშვიდობები ბარმენს.
შენ გაგახსენდა, საითაა შენი ოთახი,
ოთახი ღვინით სავსე ბოთლით საპირფარეშოს მაგიდაზე,
ოთახი მოცეკვავე ტარაკანებით.
სრულყოფილება ვარსკვლავებს შორის,
სადაც მოკვდა სიყვარული.
თანამგზავრი
მე არ ვარ მარტო.
ის ახლა აქაა.
ზოგჯერ მგონია, რომ არაა,
მაგრამ ისევ
მოფრინავს დილით,
ან შუადღით,
ან საღამოს,
ჩიტი, რომელიც არავის უნდა.
ის ჩემია.
მე ის მტკივა.
ის არ მღერის.
ის არის ჩიტი
და ტოტი ირწევა.
ლუდის სმისას
მე მას შევხვდი ლუდის ბარში, და მან
მითხრა: “მე ხშირად ვიხსენებ
დეიდა სალის ბოსტონიდან: კბილებს
არასდროს იხეხავდა, არასდროს ხმარობდა
ბიგუდებს და დანებს და ჩანგლებს. ერთხელ კი სამი კატა მიაბა
საუთოვე მაგიდაზე,
ენები წააჭრა,
მოხარშა ძმარში,
დაუმატა მაიონეზი
და შეჭამა.
შემდეგ მატარებლით გაემგზავრა ტრენტონისკენ
და მისთხოვდა ბებერ ბანკირს, რომელიც თევზს ჰგავდა.
ის ტაძარში არ დადიოდა”.
– “არ მატყუებ?” – შევეკითხე. – “არა, არ გატყუებ”.
– “და მან შეჭამა სამივე კატა?”
– “არა,” – მიპასუხა, – “მაინც ვერ გამიგე;
მან შეჭამა მხოლოდ ენები”.
მე შევხვდი გენიოსს
დღეს მატარებელში
შევხვდი გენიოსს,
დაახლოებით ექვსი წლისას,
ის იჯდა გვერდით
და როდესაც მატარებელი ოკეანეს მიუახლოვდა
და გზა განაგრძო ნაპირის გასწვრივ,
მან შემომხედა
და წარმოთქვა:
“ის ხომ ცოტაა!”
მაშინ პირველად
დავფიქრდი
ამაზე.