წარღვნის შემდეგ
(wargvnis shemdeg)
თარგმანი – თენგიზ ვერულავასი
(wargvnis shemdeg)
თარგმანი – თენგიზ ვერულავასი
მას შემდეგ რაც დაცხრა წარღვნაზე ფიქრი, ბაჭია ჩაიმალა ბალახებსა და მინდვრის ყვავილებს შორის და ობობას მოწნულ ქსელიდან დანახულ ცისარტყელას ლოცვა აღუვლინა.
ო, ჩამალულო ძვირფასო ქვებო, თვალახელილო, გაღვიძებულო ყვავილებო!
ჭუჭყიან ქუჩაზე ჩნდებიან დახლები, ნავებმა იწყეს ცურვა შუაგულ ზღვისკენ, მაღლა და მაღლა.
სისხლი დადინდა – ლურჯ წვერზეც, სასაკლაოზეც, საჯამბაზოშიც, სადაც ღვთის ხელი უფერულს ხდის ობიან ფანჯრებს. დადინდა სისხლი და რძე.
თახვები წამოიმართნენ, “მაზაგრანები” ეწევიან აბოლებულ, კვამლიან დუქნებში.
დიდ, მინებიან სახლში დარჩენილი მგლოვიარე ბავშვები მინებს იქით გასცქერიან გასაოცარ სურათებს.
გაჯახუნდა კარი, და სოფლის შუაგულს ბავშვმა ჩაიქნია ხელი. გაზაფხულის შხაპუნა წვიმის ქვეშ იწყო სმენა ზანზალაკ მამალთა.
ქალს ფორტეპიანო დაუდგამს ალპების უშორეს მთებში. მღერიან მესსას, ეზიარნენ პირველად ტაძართა უთვალავ საკურთხევლებთან.
ქარავნები მიეფარნენ თვალს. და დიდებული სადგომი აშენდა პოლარულ ღამეს, ყინულთა ქაოტურ გროვებზე.
მას მერე მთვარე უსმენს ტურათა კვნესას უდაბურ ველზე, მგელთა ყმუილს აყვავებულ ბაღებში. ეს მერე მითხრა ევქარისმა, იისფერ ჭალას, რომ ეს ყოველი – გაზაფხულია.
ადუღდი წყაროვ! იქროლე ქაფო ხიდებსა და ტყეებში! შავო საფარო და ჭექავ-ქუხილო, ელვავ, აღსდექი, იჭექე! მდინარეებო და სევდავ, აღსდექით და დააბრუნეთ წარღვნები!
დააბრუნეთ! რადგან მას მერე რაც გაქრნენ ისინი, – ო, ჩამალულო ძვირფასო ქვებო, ო, თვალახილულნო, გაღვიძებულო ყვავილებო! – დადგა მოწყენა.
და დედოფალს, გრძნეულს, თიხის ჭურჭელში რომ წვავს ცხელ ნახშირს, არასოდეს მოუნდება გვიამბოს, რაც იცის და რაც ჩვენთვის მიუწვდომლად უცნობია.