“პირბადის მიღმა მოვმუჭე ხელი”
(pirbadis migma movmuche xeli)
პირბადის მიღმა მოვმუჭე ხელი:
დღეს ასე ფერმკრთალს რატომ გიყურებ?
იმად, რომ დღეს მე მწარე ნაღველით
დავათვრე იგი და დავაპურე.
სუნთქვაშეკრული მისმენდა დიდხანს
უხმოდ და სახე უთრთოდა ტანჯვით.
მე მოაჯირებს არ ვეხებოდი,
მე გავეკიდე და კართან დავრჩი.
სასოწარკვეთით ვუყვირე ბოლოს -
წახვალ და მხოლოდ მკვდარს თუღა მნახავ!
მან გამიღიმა მშვიდად, ბოროტად
და მითხრა ასე – ქარში ნუ დგახარ!.
8 იანვარი, 1911 წ. კიევი
***
ხელებს მალავდა მუქი პირბადით:
“ფერი წაგსვლია. დღეს რად ხარ ასე?”
- რადგან მღვრიე და მწკლარტე დარდით
პირთამდე დათვრა, იმდენი ვასვი.
რა დამავიწყებს? ბილიკს ბარბაცით
გაჰყვა, ტუჩები უკანკალებდა.
სირბილით ვდიე, გამიწყდა ქანცი,
გადავეღობე ბოლოს კარებთან.
ამოვისუნთქე და დავუყვირე:
თუ მიმატოვებ, მოვკვდები მაშინ!
მან გამიღიმა მწარედ, საზარლად,
და მითხრა: ,,შედი, ნუ დგახარ ქარში!
(pirbadis migma movmuche xeli)
პირბადის მიღმა მოვმუჭე ხელი:
დღეს ასე ფერმკრთალს რატომ გიყურებ?
იმად, რომ დღეს მე მწარე ნაღველით
დავათვრე იგი და დავაპურე.
სუნთქვაშეკრული მისმენდა დიდხანს
უხმოდ და სახე უთრთოდა ტანჯვით.
მე მოაჯირებს არ ვეხებოდი,
მე გავეკიდე და კართან დავრჩი.
სასოწარკვეთით ვუყვირე ბოლოს -
წახვალ და მხოლოდ მკვდარს თუღა მნახავ!
მან გამიღიმა მშვიდად, ბოროტად
და მითხრა ასე – ქარში ნუ დგახარ!.
8 იანვარი, 1911 წ. კიევი
***
ხელებს მალავდა მუქი პირბადით:
“ფერი წაგსვლია. დღეს რად ხარ ასე?”
- რადგან მღვრიე და მწკლარტე დარდით
პირთამდე დათვრა, იმდენი ვასვი.
რა დამავიწყებს? ბილიკს ბარბაცით
გაჰყვა, ტუჩები უკანკალებდა.
სირბილით ვდიე, გამიწყდა ქანცი,
გადავეღობე ბოლოს კარებთან.
ამოვისუნთქე და დავუყვირე:
თუ მიმატოვებ, მოვკვდები მაშინ!
მან გამიღიმა მწარედ, საზარლად,
და მითხრა: ,,შედი, ნუ დგახარ ქარში!