ლექსები (leqsebi)
მე არ დამენანება
რაც ასე ძლიერ, ძლიერ მიყვარდა.
თუკი შენ ჩემი აღარ იქნები,
გელის სიკვდილის პირქუში ფარდა.
დღე და დღე მასში ეჭვი იზრდება,
როგორც ზეცაზე შავი ღრუბელი.
ასეთ მოსაწყენ მიზეზთა გამო
ფაციფუცსა და შარიშურს ველი.
სევდა მერევა – ვერ მომერევა.
ქარს გამოვიხმობ, ცრემლებს დამიშრობს.
მხიარულების მსუბუქი ტალღა
გამინაპირებს უსაშველოდ შორს.
***
სხვათაგან ქება – არ მიღირს ჩირად,
შენგან ძაგებაც შექებად მიჩანს.
***
დიდხანს ვიდექი ჯოჯოხეთის მძიმე კარებთან,
იწვა სიჩუმე და წყვდიადი. ვეძებდი სავალს…
ო, არ მეგონა, ეშმაც თუ არ მიმიკარებდა,
საითღა წავალ?…
***
ჩემს თავს რაღაც ხდება ისევ…
გული უმწეოდღა სუნთქავს.
დროა, მზეს ვაჩვენო სისხლი,
სამყაროს უხუცეს მკურნალს!
***
დაუმარხავები – მიწას მივაბარე,
ყველა დავიტირე, მე ვინ დამიტირებს?
***
რაო?! ჯერ მხოლოდ ათი წელი… შენ ხუმრობ! ღმერთო!
ო, დაბრუნება ასე ადრე როგორ ინდომე,
სულ არ გელოდი – შენ ხომ ისე დამემშვიდობე
უცნაურ ზამთარს, მზე შორეთში ცივად რომ ენთო.
***
სენი მაწამებს – სამი თვეა ლოგინში ვწევარ.
თითქოს სიკვდილსაც აღარ ვუფრთხი, თუმცა ვგრძნობ ახლოს.
როგორც სიზმარში, მეჩვენება, რომ სტუმარს ვგევარ,
შემთხვევით სტუმარს, ამ საშინელ სხეულს რომ სახლობს.
***
მე მუსიკასთან მარტო დამტოვე,
ჩვენ შევთანხმდებით მალე სრულებით:
იგი უძირო წყალსატევია,
მე კი – აჩრდილი საყვედურებით.
მე მას არ ვუშლი ჟღერდეს გამებად,
ის კი – სიკვდილში დამეხმარება.
***
დამეხსენ, ვიყავ, როგორიც ყველა,
და უარესი მეტწილად.
სხვისი ცვარ-ნამი მეპკურა ველად,
და სხვის შვრიაში ვეძებდი შველას,
სხვის ბალახებში მეძინა.
***
ვით უცხოსთან, თავს ისე ვგრძნობ,
საკუთარ სახლს თითქოს ვერ ვცნობ,
ვჭვრეტ სარკეში შიშის თვალებს.
რა ჩანს მათში, ღმერთო, ღმერთო! –
ყოველივე მე მგავს ერთობ…
ნუთუ ასე შევიცვალე?
***
თუკი მოვუხმობ, როგორც მჩვევია,
ძვირფას მეგობრებს, ბედნიერ წარსულს,
მე ამ უცნაურ გადაძახილში
მხოლოდ სიჩუმე თუ მაძლევს პასუხს.
***
გამომაფხიზლა მუსიკამ. ვხედავ –
მიდამოს ზამთრის სითეთრე მოსავს,
და ცხადი გახდა, სადგომთან თვითონ
დედოფალ-სიკვდილს ენება მოსვლა.
მე არ დამენანება
რაც ასე ძლიერ, ძლიერ მიყვარდა.
თუკი შენ ჩემი აღარ იქნები,
გელის სიკვდილის პირქუში ფარდა.
დღე და დღე მასში ეჭვი იზრდება,
როგორც ზეცაზე შავი ღრუბელი.
ასეთ მოსაწყენ მიზეზთა გამო
ფაციფუცსა და შარიშურს ველი.
სევდა მერევა – ვერ მომერევა.
ქარს გამოვიხმობ, ცრემლებს დამიშრობს.
მხიარულების მსუბუქი ტალღა
გამინაპირებს უსაშველოდ შორს.
***
სხვათაგან ქება – არ მიღირს ჩირად,
შენგან ძაგებაც შექებად მიჩანს.
***
დიდხანს ვიდექი ჯოჯოხეთის მძიმე კარებთან,
იწვა სიჩუმე და წყვდიადი. ვეძებდი სავალს…
ო, არ მეგონა, ეშმაც თუ არ მიმიკარებდა,
საითღა წავალ?…
***
ჩემს თავს რაღაც ხდება ისევ…
გული უმწეოდღა სუნთქავს.
დროა, მზეს ვაჩვენო სისხლი,
სამყაროს უხუცეს მკურნალს!
***
დაუმარხავები – მიწას მივაბარე,
ყველა დავიტირე, მე ვინ დამიტირებს?
***
რაო?! ჯერ მხოლოდ ათი წელი… შენ ხუმრობ! ღმერთო!
ო, დაბრუნება ასე ადრე როგორ ინდომე,
სულ არ გელოდი – შენ ხომ ისე დამემშვიდობე
უცნაურ ზამთარს, მზე შორეთში ცივად რომ ენთო.
***
სენი მაწამებს – სამი თვეა ლოგინში ვწევარ.
თითქოს სიკვდილსაც აღარ ვუფრთხი, თუმცა ვგრძნობ ახლოს.
როგორც სიზმარში, მეჩვენება, რომ სტუმარს ვგევარ,
შემთხვევით სტუმარს, ამ საშინელ სხეულს რომ სახლობს.
***
მე მუსიკასთან მარტო დამტოვე,
ჩვენ შევთანხმდებით მალე სრულებით:
იგი უძირო წყალსატევია,
მე კი – აჩრდილი საყვედურებით.
მე მას არ ვუშლი ჟღერდეს გამებად,
ის კი – სიკვდილში დამეხმარება.
***
დამეხსენ, ვიყავ, როგორიც ყველა,
და უარესი მეტწილად.
სხვისი ცვარ-ნამი მეპკურა ველად,
და სხვის შვრიაში ვეძებდი შველას,
სხვის ბალახებში მეძინა.
***
ვით უცხოსთან, თავს ისე ვგრძნობ,
საკუთარ სახლს თითქოს ვერ ვცნობ,
ვჭვრეტ სარკეში შიშის თვალებს.
რა ჩანს მათში, ღმერთო, ღმერთო! –
ყოველივე მე მგავს ერთობ…
ნუთუ ასე შევიცვალე?
***
თუკი მოვუხმობ, როგორც მჩვევია,
ძვირფას მეგობრებს, ბედნიერ წარსულს,
მე ამ უცნაურ გადაძახილში
მხოლოდ სიჩუმე თუ მაძლევს პასუხს.
***
გამომაფხიზლა მუსიკამ. ვხედავ –
მიდამოს ზამთრის სითეთრე მოსავს,
და ცხადი გახდა, სადგომთან თვითონ
დედოფალ-სიკვდილს ენება მოსვლა.