ფური - furi
დაუძლურებულს, კბილებჩაცვენილს,
წლები ატყვია რქებზე რკალებად.
მას რომ მწყემსავდა, ის მენახირე
იყო უხეში და უკარება.
ახლა ხმაური გულს არ უშფოთებს,
კედელს უღრღნიან თაგვები ბოსელს.
თავს ვერ ანებებს სევდიან ფიქრებს
რძისფერფეხება, უმწეო ხბოზე.
არ დაუბრუნეს შვილი დედას და
არც სიხარულის განცდა აღირსეს,
და ირხეოდა ქარისგან ტყავი,
ჩამოკიდული ვერხვთან მარგილზე.
არ დარჩენია ბევრი დღე მასაც,
გაიზიარებს შვილის ბედს მალე,
შემოახვევენ ყელზე მარყუჟს და
სასაკლაოზე დახუჭავს თვალებს.
დაღონებული, შესაბრალისი,
ჩაზმუვლებს მიწას და რქებს დაახლის...
მოაგონდება მწვანე კორომი
და სურნელება ლორთქო ბალახის.