ბაღში
(bagshi)
(bagshi)
თარგმანი ინგლისურიდან - თამარ სუბელიანი
ბაღში, ვაშლის ხის ქვეშ, გრძელ მერხზე ეძინა მირანდას. წიგნი ბალახებში დავარდნოდა. თითი მიმართული იყო ფრაზისკენ :
\'Ce pays est vraiment un des coins du
monde oui le rire des filles elate le mieux . . .\' თითქოს ჩასძინებოდა ამ სიტყვებში. ვაშლის ხიდან გადმოღვრილი მწვანე, ვარდისფერი და მზისფერი მის თითებზე თამაშობდა. შემდეგ, როცა ქარმა დაუქროლა, მეწამული კაბა ყვავილივით აცახცახდა. ბალახი თვლემდა, და თეთრი პეპელა დაფარფატებდა ქალის სახეთან.
ვაშლით დახუნძლულიყო ხე.
უეცრად განწირული ხმა მოისმა. თითქოს სასულე საკრავი გაბზარეს.
ეს მხოლოდ სკოლა იყო - მოწაფეები შეხმატკბილებული იმეორებდნენ გამრავლების ტაბულას. მასწავლებელი ზოგჯერ აჩერებდათ, ტუქსავდათ. შემდეგ ისევ მოძრაობდა ყველაფერი. მაგრამ ეს ხმაური ოთხი ნაბიჯით მაღლა ხდებოდა მირანდასგან, ვაშლის ხეებში მიძვრებოდა და მიედინებოდა ფერმერის პატარა ბიჭისკენ, რომელიც კრეფდა მარწყვს, ნაცვლად იმისა, წასულიყო სკოლაში, და დასტიროდა ეკლით გაჩხაპნილ ცერს.
ისმოდა ქვითინი, ჩუმი - მოხუცი პარსლი თუ იყო, ლოთი ბრმა.
შემდეგ სილურჯეში, მიწიდან 30 ნაბიჯის დაშორებით, მწუხარე ბგერებმა ფოთლები ისე აათრთოლეს, როგორც პატარა თევზები. ეს ორღანის თანხლებით სრულდებოდა ძველი და თანამედროვე საგალობლები. ბგერები იღვრებოდა და იშლებოდა ატომებად, როგორც გუნდი მინდვრის კალიებისა, მფრინავი არანორმალური სიჩქარით - ან სხვა მირანდას ეძინა დაბლა.
შემდეგ ვაშლის და მსხლის ხეების მაღლა ეძინა, ბაღის ყრუ, წყვეტილ და პირქუშ ბგერებში. საგალობელი - 6 ღარიბი მლოცველი ქალისთვის. მოძღვარი მადლობას სწირავდა უფალს.
და ყველაფრის მაღლა ეკლესიის კოშკურის ოქროსფერი ფრთა ჭრიალით შებრუნდა სამხრეთიდან აღმოსავლეთისკენ. ქარი შეიცვალა. ქროდა ტყეების, მდელოების, მთების თავზე, მილებით მაღლა ბაღში ჩაძინბული მირანდასგან. ის იდგა ბრმა და უჭკუო, არაფერს ელოდა, რაც წინ დაუდგებოდა ახალი გზის გაჩარხვას. შემდეგ ისევ სამხრეთისკენ მობრუნდა. მილების ქვევით, ნემსის ყუნწის ტოლ სივრცეში ადგა მირადნა და წამოიტირა : „ო, მე ჩაიზე მაგვიანდება“.
ბაღში ეძინა მირანდას - ან იქნებ არა? ტუჩები მოძრაობდნენ, თითქოს ამბობდნენ :
\'Ce pays est vraiment un
des coins du monde . . . oui le rire des filles . . . eclate . . . eclate . . .
eclate .\'
შემდეგ გაიღიმა და სხეულით დაიძირა უზარმაზარ მიწაში, რომელიც მაღლდებოდა. ფიქრობდა, ვეტარებინე ზურგით, თითქოს ვყოფილიყავი ფოთოლი, ან დედოფალი (აქ ბავშვებმა გამრავლების ტაბულა გაიმეორეს) - ან, გააგრძელა მირანდამ, რომ მე უნდა ვიწვე კლდის წვერზე, დამჩხაოდნენ თოლიები. რაც მაღლა აფრინდებიან, განაგრძო მან, როცა მასწავლებელმა დატუქსა ბავშვები და ჯიმის დაარტყა კოჭების დაწითლებამდე - უფრო ღრმად იყურებიან ზღვაში - ზღვაში, გაიმეორა ქალმა. თითები მოდუნდნენ და ტუჩებმა შეწყვიტეს მოძრაობა. თითქოს ზღვის ზედაპირზე ტივტივებდა ქალი და როცა მთვრალმა კაცმა დაიყვირა, შემკრთალმა ამოისუნთქა, წარმოიდგინა, თითქოს ცხოვრება ტიროდა ქარიდან, ზარებიდან, კომბოსტოს მწვანე დრეკადი ფურცლებიდან.
რა თქმა უნდა, ის შეუღლებული იყო, როცა ორღანის თანხლებით შესრულდა ძველი და თანამედროვე ჰიმნები. 6 ღარიბ მლოცველ ქალზე აღვლენილი საგალობლის შემდეგ, ზარები ჩამოკრეს. კუშტმა, ყრუ ბგერებმა დააფიქრა ქალი. თითქოს მიწაზე დადგული ყოველი ჩლიქი მისკენ მორბოდა, („ო, მე მხოლოდ უნდა დავიცადო“, აღნიშნა მან), და გაიფიქრა, რომ ყველაფერს დაეწყო მის გარშემო მოძრაობა, ტირილი, ფრენა.
მერი ალბათ შეშას ჩეხს, - გაიფიქრა. - მსხლის ხეების პატრონი ძროხებს მწყემსავს, ველებიდან ბრუნდებიან ორთვალები, ცხეოსანი - ის დააკვირდა ხაზებს, რომლებიც კაცმა, ორთვალებამ, ჩიტებმა და ცხენოსანმა შექმნეს იმ დროს, როცა თითქოს მის გულისცემას აყოლილი მოძრაობდნენ.
მილებით მაღლა ქარმა მიმართულება შეიცვალა. კოშკურას ოქროსფერი ფრთა შებრუნდა. მირანდა კი წამოხტა და დაიკივლა : „ო, მე ჩაიზე მაგვიანდება“.
ბაღში ეძინა მირანდას. თუ არა? მეწამული კაბა გაშლილიყო ოთხ ვაშლის ხეს შორის. ზოგი ხე - ცოტათი დახრილი, სხვა - ძლიერი ტანით, რომელიც იშლებოდა ტოტებად და გაფორმებული იყო მრგვალი წითელი თუ ყვითელი წვეთებით. ყოველ ხეს საკუთარი სივრცე ჰქონდა. ცა ირგებდა ამ ფოთლებს. როცა ქარმა დაუბერა, ტოტები მსუბუქად შეენარცხნენ კედელს და უკან დაბრუნდნენ. ბოლოქანქარა გადაფრინდა ერთი კუთხიდან მეორისკენ. იმედით, შაშვი დაეშვებოდა დაყრილი ვაშლებისკენ. სხვა კედლიდან ბეღურამ თითქმის ბალახზე გადაიფრინა. ხეების ცაში აჭრა ამ მოძრაობებმა მიაჯაჭვა მიწას. მილებით ქვემოთ მიწა ათრთოლებულ ჰაერთან იდგა. ტაძრის კუთხის გასწვრივ მწვანესა და ლურჯს კვეთდა მეწამული ძარღვი. ცვალებადმა ქარმა ერთი ვაშლით დახუნძლული ტოტი ისე მაღლა აიტყორცნა, რომ ორი ძროხა დასვარა მდელოზე. („ო, მე ჩაიზე მაგვიანდება“, წამოიტირა მირანდამ) და ვაშლები ისევ კედელის გასწვრივ დაეკიდნენ