დოლარი და ოცი ცენტი
ყველაზე მეტად ზაფხულის ბოლო უყვარდა... არა, შემოდგომა... მგონი შემოდგომა... სანაპიროზე უკვე ციოდა და სიამოვნებდა მზის ჩასვლის შემდეგ წყალთან ხეტიალი. გარშემო სიჩუმე იდგა... წყალი ჭუჭყისფრად და საზიზღრად ეჩვენებოდა... თოლიებს არ ეძინათ... ვერ იტანდნენ ძილს. ქვემოთ ეშვებოდნენ... ახლოს მის თვალებთან, მის სულთან... მისი სულის ნარჩენებს ითხოვდნენ...
თუ სული აღარ გაგაჩნია და ამას ხვდები, ეს იმას ნიშნავს, რომ სულის ნაწილი მაინც დაგრჩა.
მერე დაჯდებოდა ხოლმე და ოკეანეს უყურებდა... ასეთ დროს ყველაფერი ძნელად დასაჯაერებელი ხდება... თუნდაც, ის, რომ არსებობს ისეთი ქვეყანა, როგორიცაა ჩინეთი ან ამერიკის შეერთებული შტატები, ან თუნდაც ისეთი ადგილი როგორიც ვიეტნამია... ან ის, რომ ოდესღაც ბავშვი იყო, თუმცა როცა ამაზე დაფიქრდებოდა, ადვილად იჯერებდა... მას საშინელი ბავშვობა ჰქონდა და ამის დავიწყება არ შეეძლო... არც ახალგაზრდობის: ახსოვდა ყველა სამსახური, ყველა ქალი. ბოლოს კი აღარცერთი ქალი და აღაც სამსახური... სამოცი წლის უსახლკარო, ჩამოწერილი, არარაობა, რომელსაც აღარაფერი გააჩნდა ერთი დოლარისა და ოცი ცენტის გარდა, საცხოვრებლის ქირა იმ კვირაში გადახდილი ჰქონდა...
ოკეანე... გონებაში ამოტივტივდნენ ქალები. რამდენიმე სულაც არ ახსენდებოდა ცუდად, უმეტესობა კი სასტიკები, სულელები და საზიზღრები იყვნენ. ოთახები და ლოგინები, სახლები, სხვადასხვა სამსახურები, შობის დღესასწაულები, საავადმყოფოები... ყველაფერი გაახსენდა... სიბნელე, მძიმე დღეები, ღამეები და არავითარი სიახლე, უმოქმედობა...
და ყველაფრის დასასრული სამოცი წლის თავზე: დოლარი და ოცი ცენტი.
ცოტა ხანში სიცილი მოესმა. გადასაფარებელი, ბოთლები, ყავა, სენდვიჩები და ლუდი მოიტანეს. ხმამაღლა იცინოდნენ... ორი ბიჭი და ორი გოგო... მშვენიერები, მოხდენილი სხეულებით, უდარდელები. მერე ერთ-ერთმა შეამჩნია.
"ეს რა არის?"
"ღმერთო... წარმოდგენა არ მაქვს..."
არ განძრეულა.
"ადამიანია?"
"სუნთქავს? მოძრაობს?"
“მოძრაობს?"
ყველას გაეცინა.
მან თავისი ღვინის ბოთლი აიღო და შეანჯღრია. რაღაც კიდევ იყო დარჩენილი...
"მოძრაობს, შეხედე, მოძრაობს."
წამოდგა და ქვიშა ჩამოიფერთხა.
"ხელები აქვს, ფეხებიც, სახეც..."
"სახეც?"
ისევ ხმამაღლა გაიცინეს... მას არ ესმოდა მათი... ბავშვები არ არიან ასეთი სასტიკები. მაშინ ესენი ვინ იყვნენ?
ახლოს მივიდა მათთან...
"სიბერეში სირცხვილის გრძნობა აღარ გააჩნიათ"
ერთმა ბიჭმა ლუდის ბოთლი გამოცალა და მოისროლა.
"სირცხვილია უსაქმურად დროის გაყვანა. უსაქმური ხარ ჩემთვის..."
"მე ისევ ღირსეული ადამიანი ვარ, შვილო"
"წარმოიდგინე, რომ ერთ-ერთმა გოგომ ფეხები გადაგიშალა წინ, რას იზამდი?"
"როდ, ნუ ლაპარაკობ ასე!\"
უთხრა წითელთმიანმა გოგომ, რომელიც გაწეწილ თმებს ისწორებდა ქარში... თითქოს მთელი არსებით ქარს მისცემოდა... და ფეხებით სილაში ჩაფლულიყო.
"რას იზამდი ასეთ შემთხვევაში? ჰა? რას იზამდი რომელიმე გოგომ შენთან დაწოლა რომ მოინდომოს?"
შეტრილდა, შემოუარა მათ და გზისკენ წავიდა.
"როდ, რატომ ელაპარაკე ასე ამ საცოდავ მოხუცს? ზოგჯერ ვერ გიტან"
"მოდი აქ… "
"არა… "
უკან მიიხედა და დაინახა როგორ მისდევდა როდი წითელთმიან გოგოს, მერე დაეწია და ერთად წაიქცნენ ქვიშაში. იცინოდნენ... იქვე მეორე წყვილი იჯდა... ერთმანეთს კოცნიდნენ.
გზაზე რომ გავიდა, ჩამოჯდა, ქვიშა ჩამოიფერთხა ფეხებიდან, ისევ ჩაიცვა ფეხსაცმელი და ზუსტად ათი წუთის შემდეგ უკვე თავის ოთახში იყო. შუქი არ აუნთია ისე გაიხადა და დაწვა.
კარებზე დააკაკუნეს.
"მისტერ სნიდ..."
"დიახ... "
კარები გაიღო. სახლის პატრონი მისის კონერსი იყო სამოცდახუთი წლის ქალი. მას არ შეეძლო მისი სახის დანახვა სიბნელეში. და უხაროდა, რომ ვერ ხედავდა...
"მისტერ სნიდ,"
"დიახ..."
"გემრიელი წვნიანი მოგიმზადეთ, მისტერ სნიდ. ხომ არ გნებავთ?"
"არა... გმადლობ...
"მისტერ სნიდ, კარგით რა. მართლა გემრიელი წვნიანი მოვამზადე, მოგიტანთ რა, გსაინჯეთ მაინც..."
"როგორც გენებოთ."
მაგიდასთან გადაჯდა. მისის კონერსმა ოთახის კარები ღია დატოვა და დერეფნიდან შემოსული შუქი მის ფეხებს, მუხლებს ეცემოდა... და იმ ადგილს, სადაც თეფში და კოვზი იდო.
"მოგეწონებათ მისტერ სნიდ, გემრიელი წვნიანია."
"გმადლობ… "
იჯდა და წვნიანს უყურებდა - შარდივით ყვითელ, ქათმის წვნიანს, უხორცოს. ცხიმის ბუშტებს აკვირდებოდა. ცოტა ხანი ასე იყო, მერე კოვზი გვერდით გადადო, თეფში ფანჯარასთან მიიტანა და გარეთ გადაასხა. ორთქლი ამოვარდა მიწიდან და მალევე გაქრა. თეფშიც კამოდზე დადო, კარები დახურა და ისევ ლოგინზე წამოწვა. ისე ბნელოდა , როგორც არასოდეს აქამდე. მას მოსწონდა სიბნელე, სიბნელეში ფიქრი შეეძლო...
დაძაბული იყო და ამ სიჩუმეში ოკეანის ხმა ესმოდა... უსმენდა ამ ხმას ცოტა ხნის განმავლობაში... მერე ამოისუნთქა, ღრმად ამოისუნთქა და მოკვდა.
არ არის გზა სამოთხისაკენ
ვესტერნის გამზირზე ბარში ვიჯექი. თითქმის შუაღემე იყო და მე ჩემთვის ჩვეულ დაბნეულ მდგომარეობაში ვიყავი. მხედველობაში მაქვს, ხომ იცით, როცა არაფერი გამოდის: ქალები, სამსახური, უმუშევრობა, ამინდი, ძაღლები. საბოლოოდ, ასე გულდამძიმებული თითქოს ავტობუსის გაჩერების სკამზე
ზიხარ და სიკვდილს ელოდები.
მოკლედ, აქ ვზივარ და ის შემოდის, გრძელი შავი თმით, კარგი სხეულით და სევდიანი ყავისფერი თვალებით. მისთვის ყურადღება არ მიმიქცევია, მაშინაც ,როცა ჩემს გვერდით სკამზე ჩამოჯდა, მიუხედავად ბევრი თავისუფალი ადგილისა. სინამდვილეში, ბარში მხლოდ ჩვენ ორნი ვიყავით, გარდა ბარის მეპატრონისა. მან მშრალი ღვინო შეუკვეთა. მერე, მკითხა თუ რას ვსვამდი.
“ შოტლანდიური ვისკი და წყალი”.
“შოტლანდიური ვისკი და წყალი მოუტანეთ მას,”უთხრა მან მეპეტრონეს.
ეს აქ ჩვეულებრივი ამბავი იყო.
საფულე გახსნა, პატარა რკინის გალია ამოიღო და იქედან პატარა ადამიანები გამოიყვანა და დახლზე დასვა. ისინი დაახლოებით სამი დიუმის სიმაღლისა იყვნენ, ყველა ცოცხალი და სათანადოდ ჩაცმული. სულ ოთხნი იყვნენ, ორი ქალი და ორი კაცი.
“ ახლა ასეთ სათამაშოებს აკეთებენ,” თქვა მან, “ძალიან ძვირია. დაახლოებით, 2000 დოლარი გადავიხადე თითოში. თუმცა, ახლა უფრო ძვირია, დაახლოებით 2,400 დოლარი ღირს. მანუფაქტურის პროცესზე არაფერი ვიცი, მაგრამ სავარაუდოდ კანონ საწინააღმდეგოა.”
პატარა ადამიანები ბარის დახლზე მიმოდიოდნენ. უცებ ერთმა ყმაწვილმა, ქალს სახეში გაულაწუნა.
“ შე ძუკნავ,” თქვა მან. “ჩვენი ურთიერთობა დამთავრდა.”
“ არა, ჯორჯ, შენ ამას არ იზამ.” ტიროდა ქალი,” მიყვარხარ! თავს მოვიკლავ! ჩემი უნდა იყო!”
“ფეხებზე მკიდია,” თქვა პატარა ყმაწვილმა და პატარა სიგარეტი ამოიღო და მოუკიდა. “ცხოვრების უფლება მაქვს.”
“ შენ თუ არ გინდა ეს ქალი,” თქვა მეორე პატარა ყმაწვილმა, “ მე წავიყვან მას. მე მიყვარს ის.”
“მაგრამ, შენ არ მიყვარხარ, მარტი. ჯორჯზე ვარ შეყვარებული.”
“ მაგრამ ის ხომ ნაბიჭვარია, ანნა, ნამდვილი ნაბიჭვარი!”
“ ვიცი, მაგრამ მაინც მიყვარს.”
Pპატარა ნაძირალა, მეორე პატარა ქალთან მივიდა და აკოცა.
“ სასიყვარულო სამკუთხედი მოვაწყვე,” თქვა ქალბატონმა, რომელმაც სასმელი მიყიდა. ”გაიცანით, ესენია: მარტი, ჯორჯი, ანნა და რუთი. ჟორჯი იძირება, მარტი პატიოსანია.”
“ამათი ყურება, საცოდაობა არაა? ხო, მართლა რა გქვიათ?”
“ განთიადი. ვიცი საშინელი სახელია. ხანდახან მშობლები, თავიანთ შვილებს ასე ექცევიან.”
“ მე ჰენკი ვარ. მაგრამ საცოდაობაა...”
“არა, არაა საცოდაობა ამის ყურება. სიყვარულში არ მიმართლებდა, მართლა საშინელი ბედი ...”
“ყველას საშინელი ბედი გვაქვს.”
“ვიფიქრე და ამ პატარა ადამიანების ყიდვა გადავწყვიტე. ახლა მათ ვაკვირდები, ეს კი პრობლემის ქონაც და არქონაცაა ერთდროულად. მაგრამ საშინლად ვიღგზნები როცა სექსი აქვთ. აი საქმე მაშინ რთულდება.”
“ სექსუალურები არიან?”
“ ძალიან, ძალიან სექსუალურები არიან. ღმერთო, ეს ისე აღმაგრძნებს!”
”ახლა რატომ არ გააკეთებინებ ამას? ერთად ვუყუროთ.”
“ ვერ აიძულებ ეს გააკეთონ. თვითონ უნდა მოისურვონ.”
“ რა სიხშირით აკეთებენ ამას?”
“ საკმაოდ ხშირად. კვირაში ოთხი_ხუთჯერ.”
პატარა ადამიანები ბარის დახლზე დადიოდნენ. ”მომისმინე,” თქვა მარტიმ, “შანსი მომეცი. უბრალოდ კიდევ ერთი შანსი მომეცი, ანნა.”
“არა,” თქვა ანნამ,” ჩემი სიყვარული ჟორჯს ეკუთვნის. მორჩა და გათავდა.”
“ჯორჯი რუთს მკერდზე კოცნიდა. რუთი სულ უფრო და უფრო იღგრძნებოდა.
“რუთი აღგრძნებულია,” ვუთხარი განთიადს.
“ მართლაც, აღგზნებულია.”
მეც იგივე მჭირდა. განთიადს ხელი ვტაცე და ვაკოცე.
“მომისმინე,” თქვა მან, “არ მომწონს როცა, საჯაროდ კავდებიან სექსით. სახლში წავიყვან და იქ გააკეთებენ.”
“ მაშინ მე ვერ ვნახავ ამას.”
“ შენც უნდა წამოხვიდე ჩვენთან ერთად.”
“თანახმა ვარ,” ვთქვი მე, “ წავიდეთ.”
სასმელი ბოლომდე დავლიე და ბარიდან ერთად გავედით. პატარა ადამიანები, პატარა რკინის გალიით მოჰქონდა. მის მანქანაში ჩავჯექით და გალია შუაში ჩავიდგით. განთიადს შევხედე. მართლა ახალგაზრდა და ლამაზი იყო. ბუნებითაც კარგი სჩანდა. კაცებს როგორ ვერ უნდა შეწყობოდა? რამდენი რამე გამოტოვეს. მას ოთხი პატარა კაცი 8000 დოლარი დაუჯდა. ეს იგივეა ურთიერთობებს გაურბოდე და მაინც ვერ გაექცე მათ.
მისი სახლი გორაკთან ახლოს იყო, ლამაზი ჩანდა. მანქანიდან გადმოვედით და კარს მივადექით. სანამ განთიადი კარს აღებდა, გალია მე მეჭირა.
“გასულ კვირას, რენდი ნიუმენს “ტრუბადურებში” ვუსმენდი. მაგარი მომღერალია არაა?” მკითხა მან.
“ხო, მაგარია.”
წინა ოთახში შევედით, განთიადმა პატარა ადამიანები გამომართვა და ყავის მაგიდაზე მოათავსა. შემდეგ სამზარეულოში შევიდა, მაცივარი გამოაღო და ერთი ბოთლი ღვინო გამოიტანა. ორი ჭიქაც მოაყოლა.
“უკაცრავად” თქვა მან, “ მაგრამ ცოტათი შეშლილს გავხართ. რას საქმიანობთ?”
“მწერალი ვარ.”
“ამის შესახებ, რამეს დაწერთ?”
“ კაციშვილი არ დაიჯერებს, მაგრამ მაინც დავწერ.”
“შეხედეთ,’ თქვა განთიადმა,” ჯორჯი რუთს შარვალს ხდის და ხელებს უფათურებს. ყინული გინდათ?”
“ ხო, ხელებს უფათურებს. არა, ყინული არ მინდა. ღვინო უმისოდაც მშვენიერია.”
“არ ვიცი,” თქვა განთიადმა, “მათი ცქერისას ვიღგზნები, ალბათ იმიტომ, რომ ასეთი პატარები არიან. ეს მართლა აღმანთებს.
“ვიცი რასაც გულისხმობთ.”
“ შეხედე, ჯორჯი დაეუფლა მას.”
“ხოო?”
“შეხედეთ!”
“ღმერთო დიდებულო!”
განთიადს ხელი ვტაცე. კოცნისას ვიდექით და მას თვალები ხან ჩემსკენ და ხან მათკენ გაურბოდა.
პატარა მარტი და პატარა ანნა ახლა ჩვენ გვიცქერდა.
“შეხედე,” თქვა მარტიმ, ” ისინიც ამას აკეთებენ. ჩვენც შეგვიძლია ამის კეთება. მის გაკეთებას დიდი ხალხიც აპირებს. ამათ შეხედე!”
“შენც გაიგონე?” ვკითხე განთიადს..” “ჩვენც გავაკეთებთო თქვეს. მართალია?”
“ვიმედოვნებ, მართალია,” თქვა განთიადმა.
დივანზე დავაწვინე და კაბა ბარძაყებთან ავუწიე. ყელზე ვაკოცე. ”მიყვარხარ,” ვთქვი მე.
“გიყვარვარ? მართლა გიყვარვარ?”
“ხო, ცოტათი, ხო.”
“კარგი,” უთხრა პატარა ანნამ, პატარა მარტის,” სექსი ჩვენც უნდა შევძლოთ, მიუხედავად იმისა, რომ არ მიყვარხარ.”
ყავის მაგიდის შუაში ერთმანეთს გადაეხვივნენ. მე განთიადის შარვლის გახდით ვიყავი დაკავებული. განთიადი სიამოვნებისაგან კვნესოდა. პატარა რუთიც კვნესოდა. მარტი ანნას იყო მიკრული. ყველგან სექსი იყო. თავში აზრიც კი მომივიდა, რომ ახლა მთელი სამყარო ამას აკეთებდა. მერე დარჩენილი სამყაროც დამავიწყდა. როგორღაც საძინებელში შევაღწიეთ. შემდეგ, საქმეს უფრო ნელა შევუდექი....
როცა აბაზანიდან გამოვიდა, ჟურნალ”პლეი ბოიში” მოსაწყენ ამბავს ვკითხულობდი.
“ ეს ისეთი კარგი იყო,” თქვა მან.
“სასიამოვნოა ამის მოსმენა”, ვუპასუხე მე.
ჩემთან ლოგინში დაბრუნდა. ჟურნალი დავხურე.
“ როგორ ფიქრობ ერთად ვიქნებით?” მკითხა მან.
“ რას გულისხმობ?”
“იმას ვგულისხმობ, რაღაცა დროის მანძილზე შეგვიძლია ერთად ვიყოთ?”
“არ ვიცი. ბევრი რამ ხდება. დასაწყისი ყოველთვის ადვილი სჩანს.”
წინა ოთახიდან საშინელი ყვირილის ხმა გაისმა. ”ვაიმე,” წამოიძახა განთიადმა. წამოხტა ლოგინიდან და ოთახიდან გავარდა. უკან გავყევი. როცა მივედი, მას ჯორჯი ხელში ეჭირა.
“ღმერთო ჩემო!”
“რა მოხდა?”
“ ანნამ ჩაიდინა!”
“რა ჩაიდინა?”
“პენისი მოაჭრა. ახლა ჯორჯი საჭურისია.!”
“ვახ!”
“ტუალეტის ქაღალდის ნაჭერი მომიტანე, ჩქარა! შეიძლება სისხლისგან დაიცალოს!”
“ეს ძაღლისშვილი,” გაჰყვიროდა პატარა ანნა ყავის მაგიდიდან, “ თუ ჯორჯი ჩემი არ იქნება, არც არავისი იქნება!”
“ახლა ორივე მე მეკუთვნით!” თქვა მარტიმ.
“არა, ჩვენს შორის ერთი უნდა აირჩიო,” თქვა ანნამ.
“ რომელს ირჩევ?” ჰკითხა რუთმა.
“ორივე მიყვარხართ,” უპასუხა მარტიმ.
“სისხლდენა შეუჩერდა,” თქვა განთიადმა. “მას ცივა.” ჯორჯი ცვირსახოცში პატარა ბავშვივით გაახვია.
“თუ ფიქრობ, რომ არაფერი გამოგვივა, ურთიერთობის გაგრძელება არ მინდა.”
“მე მგონი, მიყვარხარ. განთიადო.”
“შეხედე, “თქვა განთიადმა,” მარტი რუთს ეხვევა.!”
“ სექს აპირებენ?”
“არ ვიცი. აღელვებულები ჩანან.”
განთიადმა ანნა აიყვანა და რკინის გალიაში ჩასვა.
“ გამომიშვით აქედან! ორივეს მოვკლავ! გამომიშვით!”
ცვირსახოცში გახვეული ჯორჯი კვნესოდა. მარტის რუთისთვის შარვალი ჩაუხდია. განთიადი ჩემსკენ მოვწიე. ის ლამაზი და ახალგაზრდა იყო, შინაგანი სამყაროც ჰქონდა. შემეძლო ისევ შემყვარებოდა. ეს შესაძლებელი იყო.ჩვენ ერთმანეთს ვაკოცეთ. მის თვალებში ჩავიძირე. შემდეგ ავდექი და გავიქეცი. მივხვდი, სადაც მოვხვდი. ტარაკანი და არწივი ერთმანეთს შეერწყა. დრო იყო სისულელე ბანჯოთი. ისევ გავრბოდი. მისი გრძელი თმები სახეზე გადამეფინა.
“ყველას დაგხოცავთ!” ყვიროდა პატარა ანნა და დილის სამ საათზე, თავისი რკინის გალიიდან გრგვინავდა.
ყველაზე ლალამი გოგო
კასი, თავის ოთხ დასთან შედარებით, ყველაზე უმცროსი და ყველაზე ლამაზი იყო. საერთოდ, კასი ყველაზე ლამაზი გოგო იყო მთელ ქალაქში. ნახევრად ინდიელს გასაოცარი, გველივით მოქნილი, მხურვალე ტანი და ეშხიანი თვალები ჰქონდა. კასი იყო ცვალებადი, გიზგიზა ცეცხლი; სული - ანაზდად დატყვევებული - რომელსაც სხეული ვეღარ იოკებდა. გრაციოზულ ტანს უმშვენებდა გრძელი, გიშრისფერი აბრეშუმის თმები. უცნაური ხასიათი ჰქონდა, ან ძალიან მხიარული იყო, ან ძალიან მოწყენილი. შუალედური მდგომარეობა მისთვის არ არსებობდა. ხმები დადიოდა, გიჟიაო. ამ აზრს ყეყეჩები ავრცელებდნენ. ყეყეჩებს არ ესმოდათ კასის ყადრი. მამაკაცები მასში სექსის წყაროს ხედავდნენ და სულ ფეხებზე ეკიდათ, გიჟი იყო თუ ჭკვიანი. ის კი ცეკვავდა, ფლირტაობდა, კოცნაობდა, მაგრამ საქმე როგორც კი სექსზე მივიდოდა, ერთი-ორი შემთხვევის გარდა, ყოველთვის ახერხებდა გასხლტომას და გაქცევას.
დები ამბობდნენ, აბეზარა და ტუტუცი გოგოა, სილამაზეს ბოროტად იყენებსო, მაგრამ კასი ხასიათითაც ნორმალური იყო. ხატავდა საღებავებით, ცეკვავდა, მღეროდა, ძერწავდა თიხის ფიგურებს, უთანაგრძნობდა ფიზიკურად და სულიერად გაჭირვებულ ადამიანებს. უბრალოდ სხვანაირი, არაპრაქტიკული ჭკუა ჰქონდა. დები იმიტომ ქიშპობდნენ, რომ ის მათ ხელიდან აცლიდა კაცებს და თან ეს ამბავი ფეხებზე ეკიდა, უშნო მამაკაცები მოსწონდა, ეგრეთ წოდებულ ლამაზ მამაკაცებს კი დასანახად ვერ იტანდა.
-რაც არ არი, არ არიო, - ამბობდა იგი. - მაგათ სიცოცხლე ეზარებათ. თავს კი იწონებენ კოხტა ბიბილოებითა და კარგად დაფარული ნესტოებით... მაგრამ რად გინდა, ეს ხომ მარტო ფასადია. შიგნით სიცარიელეა. ჯიგარი აქვთ ამოცლილი.
მისი ზნე სიგიჟეს უახლოვდებოდა. მის ზნეს ბევრი სიგიჟედ მიიჩნევდა.
მამამისი სასმელმა მოკლა, დედა ვიღაცას გაეკიდა და შვილები ბედის ანაბარა მიატოვა. ისინი ნათესავმა შეიფარა, რომელმაც მზრუნველობა იმით გამოხატა, რომ ბავშვებს მონასტერში უკრა თავი. მონასტერი არ აღმოჩნდა ის ადგილი, სადაც მათ ელოდნენ. კასს განსაკუთრებით გაუჭირდა. შურიანი გოგონები მოსვენებას არ აძლევდნენ, წარამარა ჩხუბში იწვევდნენ. ჩხუბი იყო სასტიკი და დაუნდობელი. კასს მთელი მარცხენა მკლავი სამართებლით ჰქონდა დასერილი. მარცხენა ლოყაზეც ეტყობოდა ნაიარევი, რომელიც ძალიან უხდებოდა.
მონასტრიდან რამდენიმე დღის გამოსული იყო, კაფე-ბარ \\\\\\\"უესტ ენდში\\\\\\\" რომ გავიცანი. ის, როგორც დებში უმცროსი, ყველაზე ბოლოს გამოეშვათ. შემოვიდა და ვითომც არაფერი, გვერდით მომიჯდა. ჩემზე მახინჯი მამაკაცი ქალაქში არ მეგულებოდა, მაგრამ ამ შემთხვევაში ეს ამბავი თურმე ჩემს წისქვილზე ასხამდა წყალს.
- დალევ? - ვკითხე.
- რატომაც არა?!
ვერ ვიტყვი, რომ იმ საღამოს რაღაც განსაკუთრებული საუბარი გამოგვივიდა. მთელი მუღამი იმაში იყო, თუ როგორ იქცეოდა კასი. უბრალოდ, ამომირჩია. ეტყობოდა, რომ ალკოჰოლი უყვარდა, ბლომად სვა. სრულწლოვანს არ ჰგავდა, მაგრამ ბარმენი სპირტიან სასმელს მაინც აძლევდა. რა ვიცი, იქნებ ყალბი პასპორტიც ჰქონდა. სიამაყეს ვგრძნობდი, როცა ტუალეტიდან გამოვიდოდა და მაგიდისკენ გამოეშურებოდა. ასეთი ლამაზი გოგო ქალაქში კი არა, ცხოვრებაში არ მენახა. პირველად წელზე მოვხვიე ხელი და ვაკოცე.
- შენი აზრით, ლამაზი ვარ? - მკითხა.
- რა თქმა უნდა. მაგრამ კიდევ სხვა რამეა... სილამაზის გარდა სხვა რაღაც...
- იცი, რას გეტყვი? სილამაზეს ყველა დანაშაულად მითვლის. ნუთუ მართლა ასეთი ლამაზი ვარ?
- "ლამაზი" ის სიტყვა არ არის. ბოლომდე ვერ გამოხატავს შენს მშვენიერებას.
ხელჩანთა გახსნა და ფათური დაიწყო. მეგონა ცხვირსახოცს ეძებდა, მაგრამ მოულოდნელად ქუდის გრძელი ქინძისთავი ამოაძვრინა და სანამ აზრზე მოვიდოდი, ცხვირში გაიყარა განივად, ნესტოებს ზემოთ. კინაღამ გული ამერია. შემომხედა და ხარხარი აუტყდა.
- კიდევ ლამაზი ვარ? ახლა რაღას იტყვი, ჰა, ჯიგარო?
ქინძისთავი გამოვაძრე და ცხვირსახოცი მივაშველე, რომ სისხლი შემეჩერებინა. ამ სანახაობას ბარმენის გარდა კიდევ რამდენიმე კაცი ადევნებდა თვალს. ბარმენი მაგიდასთან მიიჭრა და კასი დატუქსა:
- აბა, აბა, ეგეთები არ იყოს, მაგ გიჟაობას თავი დაანებე, თორემ მიგაბრძანებთ, სადაც საჭიროა.
- ფეხები არ მომჭამო, ბიჭო! - მიუგო კასმა.
- მიხედეთ ამ გოგოს, - მითხრა ბარმენმა.
- ყველაფერი რიგზე იქნება, - ვუპასუხე.
- ცხვირი ჩემია, - თქვა კასმა, - რასაც მინდა, იმას ვუზამ.
- არა, - ვუთხარი, - მტკივა.
- რას ამბობ, შენ გტკივა ცხვირი, როცა მე ჩემ ცხვირში ვიყრი ქინძისთავს?
- დიახ.
- კაი, მეტს აღარ ვიზამ. არ გეწყინოს!
ცხვირსახოცი ცხვირიდან არ მოუცილებია, ისე გადმოიხარა და მაკოცა. ბარი რომ დაიკეტა, ჩემთან წავედით. ლუდი მქონდა. დავსხედით. ვისაუბრეთ. პირველად მაშინ მივხვდი, თუ რა კეთილ და მზრუნველ ადამიანთან მქონდა საქმე. გული ბოლომდე გამიხსნა და გადამიშალა, მაგრამ დროდადრო მაინც წამოუვლიდა ხოლმე, ველურივით ატყდებოდა და უცებ დაწყნარდებოდა. შიზოფრენი იყო. ლამაზი შიზოფრენი. ვგრძნობდი, ადრე თუ გვიან რაღაცის ან ვიღაცის ლუკმა გახდებოდა, ოღონდ ეს "ვიღაც" მე არ ვიქნებოდი. დავწექით. შუქი ჩავაქრე. მან მკითხა:
- როდის გინდა, ახლავე თუ დილით?
- დილით, - ვუპასუხე და გვერდზე გადავბრუნდი.
დილით ავდექი, ყავა მოვადუღე და ლოგინში მივართვი. გაიცინა:
- ერთადერთი მამაკაცი ხარ, ვინც ღამით უარი მითხრა.
- მოგცლია. საერთოდ რა აუცილებელია!
- რას ამბობ, მინდა. თუმცა, მოიცა, ჯერ შხაპს გადავივლებ.
სააბაზანოში შევიდა და მალე გამოვიდა. გადასარევი იყო, გრძელი, შავი თმები უბრწყინავდა, თვალები და ტუჩებიც უბრწყინავდა, სულ მთლად ბრწყინავდა... ისე მშვიდად და აუჩქარებლად შიშვლდებოდა, გეგონებოდა, საჩუქარს ხსნისო. ლოგინში სწრაფად ჩამიგორდა:
- აბა, შენ იცი, ჩემო რაინდო.
მკლავებში მოვიმწყვდიე. თითქოს გამიძალიანდა, მაგრამ კოცნაზე უარს არ ამბობდა. ვეფერებოდი ტანზე, თმებზე. შევედი. ცხელი და მკვრივი იყო. არ ვჩქარობდი, ბიძგებს ნელ-ნელა ვაკეთებდი, რომ სიამოვნება გამეხანგრძლივებინა. პირდაპირ თვალებში მიყურებდა.
- რა გქვია? - ვკითხე.
- რა მნიშვნელობა აქვს? - მომიგო.
გამეცინა. მოვრჩით. ჩავიცვით და ისევ ბართან გავიყვანე, მაგრამ მივხვდი, ეგრე ადვილად ვეღარ შეველეოდი. უმუშევარი ვიყავი და რა მენაღვლებოდა, ორ საათამდე ვიძინე. მერე ავდექი და გაზეთს გადავხედე. შხაპს ვივლებდი, კარი რომ შემოაღო, ხელში სპილოსყურას ფართო ფოთოლი ეჭირა.
- ვიცოდი, აბაზანაში იქნებოდი და, როგორც ბუნების შვილს, აი, ეს წამოგიღე, მაგას კარგად დაგიფარავს, - მითხრა და ფოთოლი გადმომიგდო.
- საიდან იცოდი, რომ აბაზანაში ვიქნებოდი?
- ვიცოდი.
თითქმის ყოველდღე მოდიოდა და არც ერთხელ არ შემცდარა, ყოველთვის აბაზანაში ვხვდებოდი, მიუხედავად იმისა, რომ არავითარ გრაფიკს არ ვიცავდი. სპილოსყურა ყოველთვის მოჰქონდა. მერე სექსზე გადავდიოდით. ყოფილა შემთხვევა, ღამით დაურეკავს, მოდი, მიშველეო. წავსულვარ და ციხიდან თავდებით გამომიყვანია. პოლიცია არ სწყალობდა მუდმივი სიმთვრალისა და აყალმაყალის გამო.
- ეს ძაღლისშვილები, - იტყოდა ხოლმე თავის ამფსონებზე, - ერთ სირჩას დაგიდგამენ და მერე პირდაპირ უბეში გიძვრებიან.
- ისინი კი არა, შენ მიძვრები პირდაპირ აყალმაყალში, როცა თითო ჭიქას გახუხინებენ.
- მეგონა, მაგათ მე ვაინტერესებდი და არა ჩემი სხეული.
- მე კი შენც მაინტერესებ და შენი სხეულიც, მაგრამ ეჭვი მეპარება, რომ იმ ბიჭებს სხეულის გარდა შენში სხვა რამეც აინტერესებდეთ.
ქალაქიდან ექვსი თვით წავედი, ვიხეტიალე, ვიცოდვილე და ისევ დავბრუნდი. კასი არ დამვიწყებია, მაგრამ რაღაცაზე ვემდუროდით ერთმანეთს და თანაც, მართალი გითხრათ, გული აღარ მიმიწევდა. მეგონა, ქალაქში არ დამხვდებოდა, ის კი, ვითომც აქ არაფერიაო, ისევ "უესტ ენდში" გამომეცხადა! ნახევარი საათის დამჯდარი ვიყავი, რომ შემოვიდა და გვერდით დამისკუპდა.
- ამას ვის ხედავს ჩემი თვალები!.. როდის ჩამოხვედი, შე ნამუსგარეცხილო?
მისთვის სირჩა შევუკვეთე. შევხედე. მაღალსაყელოიანი კაბა ეცვა. ასეთი არასოდეს სცმია. ორივე თვალის უპეებს ქვემოთ შუშისთავიანი ქინძისთავები ჰქონდა გაყრილი. ქინძისთავები კანქვეშ ბოლომდე იყო შესული და მხოლოდ თავები მოჩანდა.
- შენ რაღა მოგივიდა, აღარ შეეშვები თავის დამახინჯებას?
- რას ამბობ, შე სულელო, მოდაა.
- შერეკილი ხარ.
- მომენატრე.
- სხვა ვინმე გყავს? - ვკითხე.
- არავინ. მარტო შენ. ფულზე ვმუშაობ. ათ ბაქსად. შენ უფასოდ მოგცემ.
- გამოიძრე ეგ, ქინძისთავებია თუ რაღაც ჯანდაბა.
- არა, ესე უფრო მიხდება.
- გულს მირევს.
- მართლა მეუბნები?
- ჰო, მართლა გეუბნები, აღარ დამანახო!
მშვიდად გამოიძრო ქინძისთავები და ჩანთაში შეინახა.
- ეგრე აგდებულად რატომ ეპყრობი შენს სილამაზეს, რატომ არ გინდა შეინარჩუნო ის, რაც ღმერთმა მოგცა? - ვკითხე.
- იმიტომ, რომ ადამიანებს ჰგონიათ, ყველაფერი მხოლოდ ეს არის, რაც მაქვს. სილამაზე სისულელეა. წავა და გაქრება. შენ არც კი იცი, რა ბედნიერი ხარ, მახინჯად რომ გაჩნდი. თუ ადამიანებს მოსწონხარ, ესე იგი, ხვდები, ლამაზი თვალებისთვის არ გამოგარჩიეს.
- კმარა, გასაგებია, - ვუთხარი, - მე გამიმართლა.
- იმის თქმა კი არ მინდა, რომ შენ მახინჯი ხარ. პირიქით, მე რომ მკითხო, საკმაოდ მომხიბლავი გარეგნობა გაქვს.
- გმადლობ.
თითოც დავლიეთ.
- შენ რაღას აკეთებ, რას საქმიანობ? - მკითხა.
- არაფერს. არაფერი გამომდის. ხალისიც არ მაქვს.
- არც მე. ქალი მაინც იყო - იმუშავებდი.
- ვერ ავიტანდი მჭიდრო კონტაქტებს ათასი ჯურის უცნობებთან. დავიღლებოდი.
- მართალი ხარ, დაიღლებოდი. საერთოდ, ყველაფერი დამღლელია.
ბარიდან ერთად გამოვედით. ქუჩაში გამვლელები ისევ ისე აყოლებდნენ თვალს. კასი ისევ ის ლამაზი ქალი იყო, შეიძლება უფრო ლამაზი, ვიდრე უწინ.
შინ მივედით, ღვინო გავხსენი და ჩამოვსხედით. მასთან საუბარი ყოველთვის მეადვილებოდა. ჯერ ის დაიწყებდა ლაპარაკს და მე ვუსმენდი, მერე, რომ გაჩერდებოდა, მე ავქაქანდებოდი. ერთი სიტყვით, იმ საღამოსაც ტკბილად ვიჭუკჭუკეთ. გვეგონა, საიდუმლოებებს ვხსნიდით. საინტერესო ამბავზე ისე გულიანად იცინოდა, როგორც მარტო მას შეეძლო - მთელი არსებით, თითქოს ცეცხლს ეთამაშებაო. საუბარმა ისე შეგვიყოლია, ვერც კი მივხვდით, კოცნაზე როდის გადავედით. გახდა დავიწყეთ. მაღალსაყელოიანი კაბა რომ გაიძრო, ყელზე საკმაოდ მახინჯი, არათანაბარი, გრძელი და ფართო ნაიარევი გამოუჩნდა.
- ჯანდაბას შენი თავი, ეს რა გიქნია, - ვუთხარი და ლოგინში ჩავწექი. ის ფეხზე იდგა. საკოცნელად მოვიზიდე. ხელი მკრა და გადაიკისკისა.
- ზოგჯერ კაცები წინასწარ მიხდიან ათდოლარიანს, მაგრამ გავიხდი თუ არა, ეგრევე ეკარგებათ სურვილი. მუქთა ათიანი მრჩება. სასაცილოა, არა?!
- ჰო, - მივუგე, - სიცილით ვკვდები... კას, მიყვარხარ, შე ძუკნა, თავი დაანებე საკუთარი სხეულის წვალებას, ხომ იცი, შენისთანა ქალი აქ მეორე არ დადის.
ჩავიხუტე. უხმოდ ტიროდა. მისი ცრემლების სისველეს ვგრძნობდი. გრძელი შავი თმები ზურგზე სიკვდილის დროშასავით დაეფინა. დავიწყეთ ნელი, პირქუში, საუცხოო სექსი.
დილით კასმა საუზმის მომზადება დაიწყო. მშვიდი და ბედნიერი ჩანდა. ღიღინებდა, მე კი ვიწექი და ვტკბებოდი მისი ბედნიერებით. მოვიდა და შემაჯანჯღარა.
- ადექი, შე არამზადავ. ცივი შხაპი გადაივლე, დაიბანე პირი და ჭუჭუ. ჭამის დროა!
იმ დღეს პლაჟზე გავიყვანე. ჩვეულებრივი სამუშაო დღე იყო. ზაფხულის ამინდები ჯერ არ დამდგარიყო, ამიტომ ყველაფერი გენიალურად იყო მიტოვებული. პლაჟის დაძონძილ მაწანწალებს ქვიშის პირას, გაზონებზე ეძინათ. დანარჩენები ქვის სკამებზე ჩამომსხდარიყვნენ და წრეში ბოთლს ატრიალებდნენ. უტვინო თოლიები გარშემო ჭყივილით დაფრინავდნენ. იქვე სამოცდაათი-ოთხმოცი წლის დედაბრებს მოეყარათ თავი და იმაზე მსჯელობდნენ, თუ როგორ გაეყიდათ თავიანთი უძრავი ქონება, რომელიც გაძლების სისულელისგან ნაადრევად გარდაცვლილ ქმრებს დაეტოვებინათ. ირგვლივ ყველაფერი უდრტვინველობით სუნთქავდა. დავსეირნობდით და ხმის ამოღება აღარ გვინდოდა. ერთად ვიყავით, მეტი რა უნდა ყოფილიყო. ვიყიდე ბუტერბროდები, ჩიპსები, სასმელი, ჩამოვსხედით ქვიშაზე და დავნაყრდით. მერე კასს ხელი გადავხვიე და ორივეს ჩაგვთვლიმა. თითქმის ერთი საათი გვეძინა. თავს დავდებ, თუ ეს სექსზე უკეთესი არ ყოფილიყო. მშვიდად მივუყვებოდით დინებას... კვლავ შინ დავბრუნდით, ვახშამი მოვამზადე. ნავახშმევზე შევთავაზე, ჩემთან იცხოვრე-მეთქი. მიყურა, მიყურა და ხანგრძლივი პაუზის შემდეგ მშვიდად მითხრა:
- არა.
წავიყვანე ბარში, დავალევინე ერთი სირჩა და შინ დავბრუნდი. მეორე დღეს ფაბრიკაში მოვეწყე მფუთავად, მთელი ერთი კვირა მოუცლელი ვიყავი. ისე ვიღლებოდი, შინიდან გასვლის თავი აღარ მქონდა, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, პარასკევ საღამოს მაინც მოვახერხე და "უესტ ენდში" შევიარე. დავჯექი. ვიცოდი, კასი აუცილებლად მოვიდოდა. ლოდინში კარგა ხანმა გაიარა. არ ჩანდა. ეტყობა, ბარმენს შევეცოდე, მოვიდა და მითხრა:
- ძალიან ვწუხვარ თქვენი მეგობრის გამო.
- რა მოხდა? - ვკითხე.
- ბოდიში, ნუთუ არაფერი გსმენიათ?
- არაფერი.
- თავი მოიკლა. გუშინ დაასაფლავეს.
- დაასაფლავეს? - გავიმეორე. - როგორ გეკადრება, ის სადაცაა მოვა.
- დებმა დაკრძალეს.
- თავი მოიკლა? როგორ? აღარ იტყვი?
- ყელი გამოიჭრა.
- გასაგებია. ერთიც დამისხი.
ვიჯექი და ვსვამდი, სანამ ბარს დაკეტავდნენ. ხუთი დიდან კასი ყველაზე ლამაზი გოგო იყო მთელ ქალაქში. როგორღაც მივაღწიე სახლამდე. ფიქრები ჭიანჭველებივით მესეოდნენ. მისი "არა" უსიტყვოდ არ უნდა მიმეღო, ყველა ღონე უნდა მეხმარა, რომ ჩემთან დამეტოვებინა. ეტყობოდა, მისთვის სულერთი არ იყო. ჩემი ბრალია, მეტისმეტად ცივად, უცერემონიოდ და უგერგილოდ შევთავაზე. ვიმსახურებდი სიკვდილს, რომელიც ორივესთვის საერთო იქნებოდა. ძაღლი ვიყავი. თუმცა რას ვერჩი ძაღლს! ავდექი, მოვძებნე ღვინის ბოთლი, გავხსენი და პირდაპირ ყელში ჩავიცალე. დაიღუპა კასი - ყველაზე ლამაზი გოგო ქალაქში. ოცი წლის კასი.
ქუჩიდან მოისმოდა მანქანის სიგნალი - გამკივანი და ჯიუტი. ბოთლი დავდგი და დავიღრიალე:
- ჯანდაბა შენ თავს, შე ახვარო, ხმა ჩაიწყვიტე!
ღამე თავის უფლებებში შედიოდა, არაფრის თავი აღარ მქონდა.
ბუკოვსკი ჩარლზ - Bukovski Charlz
⏱️ 1 წთ.
👁️ 3
100%