ელენი და პატარა რძალი
ის, რაც ახლა მე თქვენ უნდა მოგიყვეთ, ნამდვილად მოხდა. საღამოს, როდესაც ხეები თავიანთ აჩრდილებთან მარტონი რჩებიან, ხოლო ზეცა ბაცი ლილისფერი ხდება, იდუმალი ტყის პირას, უბერებელი ჯადოსანივით ლამაზ, ცისფერთვალა ქალისგან მოვისმინე მე ეს ყველაფერი:
- მამამისს, ჯერ კიდევ მის დაბადებამდე შეერჩია გოგონასთვის სახელად ინჯი, რომლის ბავშვობაც მწერალთა, ხელოვანთა და პოეტთა შორის, ყმაწვილქალობა კი თაყვანისმცემელთა ხალხმრავალ წრეში განვლილა. ოციოდე წლის ინჯი, ძველი ოსმალური გვარის შთამომავალს მიჰყვება ცოლად... მისი მამამთილი, რესპუბლიკის ცნობილი დეპუტატი, იმ ხანებში ოთხმოც წელს მიტანებული, ცოტა არ იყოს უცნაური, თავის თავში ჩაკეტილი მოხუცი ყოფილა. ყოველი კვირის ოთხშაბათს, საღამოობით, სახლიდან გავიდოდა და ოჯახის წევრებისათვის უცნობ ადამიანებს ხვდებოდა თურმე...
ინჯის გათხოვებიდან დაახლოებით ორი წელი ყოფილა გასული. ერთ დღეს სახლში ტელეფონს დაურეკავს:
- "პატარა რძალო” – მამამთილის გაბზარული ხმა გაუგონია ქალს, - "მე ბეიოღლუში*, კაფე "მარკიზში” ვარ, შეგიძლია რომ აქ მოხვიდე?”...
- რა თქმა, უნდა ჩემო ბატონო.
- ოღონდ, არავინ არ უნდა იცოდეს, რომ მე დაგირეკე, შენმა ქმარმაც კი.
- კარგით, ბატონო.
მომზადებულა და ბეიოღლუში წასულა. შესვლისთანავე დაუნახია მამამთილი, რომელიც ,,მარკიზის” მრგვალ მაგიდებიდან ერთ-ერთთან მჯდარა და კონიაკს სვამდა. ნაღვლიანად გამოიყურებოდა თურმე. დარბაზის კედლები, წელიწადის ოთხივე დროის ამსახველი დიდი ზომის სურათებით ყოფილა მორთული. ერთხანს უხმოდ მსხდარან. ინჯი დაძაბული ელოდა თუ რას იტყოდა მამამთილი.
- იმას, რასაც მე ახლა მოგიყვები, ჩვენს შორის დარჩება.
ინჯის თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნევია, მამამთილს კი მოყოლა დაუწყვია:
- ახალგაზრდობაში ერთი ბერძენი გოგონა ჰყვარებია, სახელად ელენი, რომელსაც იგივე გრძნობა ჰქონია მის მიმართ. დიდხანს შესტრფოდნენ თურმე ერთმანეთს. მოგვიანებით ვაჟის ოჯახიდან წინააღმდეგობას წასწყდომია წყვილი, აქაოდა, ბერძენ გოგოს რა უნდაო ჩვენს ოჯახში?! შეყვარებულებს ზეწოლისთვის ვერ გაუძლიათ და დაცილებულან. კაცი სხვა ქალიშვილზე დაქორწილებულა და ელენის დავიწყება უცდია. მას შემდეგ წლები გასულა...
ერთ დღეს სამსახურში, უცხო ქალბატონი მისულა და მის პირისპირ დამდგარა. ის ქალი – ელენი ყოფილა... აღელვებით, სინანულით, მივიწყებული ტკივილის ხელახალი გახსენებით შეუთვალიერებით ერთმანეთი.
- მე გავთხოვდი... – უთქვამს ელენს. კაცს ხმა არ გაუღია. ელენს გაუგრძელებია – მაგრამ ვერ დაგივიწყე. მამამთილს საპასუხოდ სიტყვა ვერ უპოვნია.
- შენს უნახავად სიცოცხლე არ შემიძლია – დაუმატებია ელენს, - აუცილებლად უნდა გნახო ხოლმე.
მამამთილს თხრობა შეუწყვეტია, ინჯისთვის, რომელსაც "პატარა რძალს” ეძახდა თვალი მოურიდებია და ერთი კონიაკი კიდევ შეუკვეთია. მის მოტანამდე ორივენი ჩუმად მსხდარან, შემდეგ კი მოხუცს თხრობა გაუგრძელებია.
_ იმ დღიდან მოყოლებული, ყოველი ოთხშაბათის საღამო ხანს, ელენის სახლში დავიწყე სტუმრობა.
ელენი, მისი ქმარი და ინჯის მამამთილი, ერთად სხდებოდნენ თურმე, საუბრობდნენ და სასმელს სვამდნენ. სხვანაირად არაფერი მომხდარა, ჩუმად ერთხელაც არ შეხვედრიან, ერთმანეთს არ შეხებიან. მხოლოდ უსაუბრიათ. ელენის ქმარი მიმხვდარა, რომ მის ცოლს, ამ კაცის გარეშე სიცოცხლე არ შეეძლო და ამ უბერებელი ტრფობის მოწმე, მით უფრო ხელშემწყობი გამხდარა. ინჯის მამამთილს კი ცოლისათვის არაფერი არ მოუყოლია, მხოლოდ ის უცნობებია, რომ ოთხშაბათის საღამოებს ამხანაგებთან ერთად გაატარებდა და ამ საკითხთან დაკავშირებით არავითარ პროტესტს არ მიიღებდა. წლობით გაგრძელებულა ოთხშაბათის შეხვედრები. ეს სიყვარული – სამი ადამიანის საიდუმლოდ ქცეულა...
კაცი ,,მარკიზის” ფანჯრებზე მოხეთქილ წვიმას მისჩერებია.
- გუშინ ღამით, ისევ მივედი... კარი არავინ არ გამიღო... – შეუსვენია და დარდისაგან გათანგულს დაუმატებია – ელენი ორშაბათს გარდაცვლილა ...
ტყემ ჩამუქება დაიწყო. ხის წვერებს, ჩამავალი მზის სხივები ფერმკრთალ ვარსკვლავებად შერჩა ...
- მაშინ კი, მეც მოვითხოვე კონიაკი – თქვა ქალბატონმა ინჯიმ, შემდეგ ხეებს გახედა და გააგრძელა – ცრემლები თავისთავად მეღვრებოდა ღაწვებზე, ვტიროდი ...
ამის თქმა და გაჩუმება ერთი იყო. იგი საკუთარი თვალებიდან გადმოღვრილ ცისფერ გამონაშუქში ჩაიკარგა თითქოს. მე ხმა არ გამიღია, ჩაშავებულ ხეებს შევხედე მხოლოდ. ღამემ კი, ტყესთან ერთად ორივენი სიმარტოვეში ჩაგვძირა . . .
*ბეიოღლუ – სტამბულის ერთ-ერთი ძველი უბანი.
მოდი და წაიღე
ცხოვრებაში, არსებობს ისეთი სცენები ან წინადადებები, რომლებიც ოკეანეში მობინადრე ფოსფორისებური თევზების მსგავსად დაცურავენ მეხსიერების სიღრმეებში და ნათელს გვფენენ. მაშინ, როდესაც საკუთარ თავში ჩაიკეტებით, განმარტოვდებით, ცხოვრების ზედაპირიდან ფსკერზე ჩაიძირებით, სწორედ მაშინ მოეფინებად ნათელი ამ სცენებსა თუ წინადადებებს, ფერები გაუხასხასდებათ და თქვენ მათთან ხელახალი შეხება მოგინდებათ.
უცნაურია, მაგრამ იმ ასაკში აღმოჩნდებით, როდესაც ის ყველაფერი მოხდა და თქვენ მათ გამოცოცხლებას შეეცდებით. ჯადოსნური ხიდი გაიდება ბავშვობასა და ამჟამინდელ ასაკს შორის. პირველადი ხიბლით გასხივოსნდება ის სცენა ან წინადადება და თქვენ ხიდიდან მომავალ მგზავრს დაელოდებით.
როდესაც ა. ჩეხოვის ,,თოლია” პირველად ვნახე ,, ჰარბიეს ” ახლად გახსნილ თეატრში, ვიქნებოდი ასე თორმეტი-ცამეტი წლის. პიესა მაინცდამაინც კარგად ვერ გავიგე, მაგრამ იქ ვნახე ბრწყინვალე სცენა და მოვისმინე შესანიშნავი სიტყვები: - ახალგაზრდა გოგონა, ხანშიშესულ მწერალს, რომელსაც ეტრფის მედალიონს სჩუქნის. მედალიონის მეორე მხარეს, მწერლის ნაწარმოების სათაური და ერთ-ერთი გვერდის ნომერია ამოტვიფრული. მწერალი თავის წიგნს სწორედ იმ გვერდზე შლის და კითხულობს სიტყვებს, რომლებიც მერე აღარასოდეს დამვიწყებია: - ,,თუ ოდესმე, ჩემი სიცოცხლე დაგჭირდება, მოდი და წაიღე ის.ç”
წინადადების სიძლიერე, ბავშვურ გონებაში ღრმად ჩამებეჭდა. ერთ ადამიანს, საკუთარ სიცოცხლეზე მეტად უყვარდა მეორე ადამიანი.
ამ სიტყვებმა, ჩემი ოცნების სცენა წარმომისახა: - მე, პიესის გმირი მწერალივათ მოხუცი ვარ და ღამით მატარებლით ვმგზავრობ. გარეთ წვიმს. მატარებლის ფანჯრებიდან გამავალი შუქი, ლიანდაგების ახლოს მდებარე სველ ხეებზე, ქვებზე ირეკლება. ახალგაზრდა ქალს, თავი მატარებლის ჩაგმანულ ფანჯარაზე მსუბუქად მიუყრდვნია. მინაზე წვიმა ნაკადად იღვრება, ის კი მე მიყურებს და გაბზარული, ცოტათი სევდიანი, მაგრამ მტკიცე ხმით მეუბნება: - ,,თუ ოდესმე, ჩემი სიცოცხლე დაგჭირდება, მოდი და წაიღე ის.” მე მას ვუღიმი. ამ ღიმილით ჩემი უსუსურობა მინდა დავმალო. ახალგაზრდა ქალი კი ფიქრობს, რომ ნათქვამმა დაამცირა ,მაგრამ მისი ჩემდამი გრძნობა იმდენად ძლიერია, რომ ეს იმედგაცრუება ვერაფერს აკლებს. გაივლის დრო და მე ვკვდები. ქალი თხოვდება. გადის წლები და ერთ საღამოს ქმარს ამ ეპიზოდს ასე მოუყვება: - მან გამიღიმა, ადრე ეს ღიმილი დამამცირებლად მეჩვენებოდა, მაგრამ რაც წლები გადის, მით უფრო კარგად ვხვდები რომ მის მზერაში გრძნობა იმალებოდა. მისი გულისთვის ყველაფერზე, სიცოცხლეზეც კი შემეძლო უარის თქმა, არ ვიცი რატომ, მაგრამ მან ეს არ მოინდომა...”
წლები ველოლიავებოდი ამ ოცნებას. ველოდებოდი ქალს, რომელიც ამ წინადადებას მეტყოდა. იმდენად მჭირდებოდა მე ეს, რომ მზად ვიყავი ამ ოცნების განხორციელებისათვის შემეწირა თავი. ის კი არ ვიცოდი თუნდაც ოცნებაში, რატომ არ ჩავჭიდებდი წინადადების მთქმელს ხელს და პირველსავე გაჩერებაზე არ ჩავიდოდით. იქნებ ჩეხოვის უიმედო სევდა მქონდა სულში შეპარული. იქნებ ამ წინადადების შემდეგ განვითარებულ მოვლენებზე ვეღარ შეძლებდა ჩემი სული ფიქრს?! ან იქნებ ხელშეუხებლად, გამოცდის გარეშე მინდოდა მისი დატოვება?! მიზეზი არ ვიცოდი, მაგრამ ველოდებოდი ქალს, რომელიც ძლიერად შემიყვარდებოდა და ამ წინადადებას მეტყოდა. იმასაც ვგრძნობდი, რომ სიცოცხლეში ეს ერთხელ შეიძლებოდა მომხდარიყო და ეს სიტყვებიც მხოლოდ ერთხელ ითქმებოდა. ადამიანის ცხოვრებაში მსგავსი სცენა, მეორედ აღარ განმეორდებოდა.
უწინ, მწერალთან შერწყმული ჩემი ბავშვური სულით, ამ წინადადების მთქმელი ქალის ადგილას წარმოვიდგენდი ხოლმე თავს, შემდგომში კი, ამ წინადადების მთქმელ მამაკაცთან დავიწყე თავის გაიგივება. მენატრებოდა არა მარტო ის ქალი, რომელსაც ვეყვარებოდი, არამედ მსურდა თავადაც მყვარებოდა ისე, რომ სიცოცხლე არ დამეშურებინა მისთვის, მეც მინდოდა მეთქვა - ,,თუ ოდესმე ჩემი სიცოცხლე დაგჭირდება, მოდი და წაიღე ის.”
ეს სიტყვები, ოკეანის ფოსფორისებური თევზებივით, ძალისა და ნათელის დაუკარგავად, წლები დაცურავდნენ მეხსიერებისა და ოცნებების სიღრმეებში. სიყვარულის ხსენებასთან ერთად, ეს წინადადება მოდიოდა ჩემთან, როცა შემიყვარდებოდა მაშინვე ჩემს ოცნებასთან მაბრუნებდა. ნაკლები გრძნობა – ჩემი თუ სხვისი, არ მაკმაყოფილებდა. ამიტომაც ვჭირვეულობდი, ტკივილს განვიცდიდი, ვდარდობდი. რამდენადაც არ უნდა დავბერდე, ეს წინადადება ყოველთვის გულნატკენ ბავშვად მტოვებს. ჩემი ნაწილი, რომელსაც ,,თუ...” – თი დაწყებული ეს წინადადება შეეხო, ყველაზე ადვილად საწყენ მხარედ იქცა. ცხოვრებაში ცოტათი ცივი და ყოყოჩი ვარ. ძლიერ გრძნობებსა და გატაცებებს გავურბივარ. ქალებთან მხიარულ და ზედაპირულ გათამაშებებს ვარჩევ, როგორც ერთი ჩემი მეგობარი ამბობს - ,, თუკი არ მიყვარს, კეთილი და ხელგაშლილი, ჩემდა დამოუკიდებლად გულკეთილი და ყურადღებიანი ვარ”. სხვა მეგობრის თქმით კი - ,,ის, რაც ჩემი გულის სიღრმეში ხდება, კარგად თავადაც ვერ აღვიქვამ ; ” მაგრამ მიუხედავად ყველაფრის, ვიცი და მესმის სიყვარული, გატაცება, სურვილი. იქნებ ჩემი გაორებული სულის შეხუთულობა, ჩეხოვის უიმედო უძლურებაშია, რომელიც ერთი წინადადებით შეიჭრა ჩემს ბავშვურ სულში, დაღი დამასვა და ამ სიტყვების კვალში ჩამაყენა.
წლები გავიდა მას შემდეგ, რაც მე პიესა ვნახე.
დავბერდი.
მწერალი გავხდი.
ღამით მატარებლებმა ჩაიქროლეს.
წვიმებმა გადაიარეს.
იყვნენ ქალები.
ოცნებები მქონდა ცხოვრებაში, მაგრამ ერთად შეგროვილნი, მატარებლის ფანჯარასთან თავმიყრდნობილ ქალად ვერ გადაიქცნენ. როდესაც ,,თოლია” წაუკითხია, ტოლსტოის არ მოსწონებია და ,, შენ მაქმანების მქარგავივით წერო ” – დაუცინია ჩეხოვისთვის. იქნებ ამ სიტყვებით გულდაკოდილმა დრამატურგმა, პიესაში ნათქვამი წინადადების თქმა, ცხოვრებაში ვეღარ გაბედა, რადგანაც მცირედ სიყალბეს, შეეძლო მთქმელიცა და მსმენელიც სასაცილოდ გაეხადა. შერცხვენის შიში, ჩეხოვიდან მეც გადმომედო, რამდენადაც ამ წინადადებას ვეძებდი, იმდენად ვერიდებოდი, იმიტომ რომ, ამ წინადადების ყალბი ხმით თქმა, ყველას მაქმანების მქარგავი გოგოსავით გაგვხდიდა. შევშინდი. ამ სიტყვების სიმართლეში შემეპარა ეჭვი. მხოლოდ ოცნებებში, საჭირო ტონით ვთქვი და მოვისმინე.
უკვე დავბერდი. წიგნები დავწერე. სიკვდილიც აღარ არის უკვე მხოლოდ სხვებისთვის განკუთვნილი ზღაპარი და მე ახლა, ჩემი ოცნების გადარჩენა, ამ წინადადების, მისი ჭეშმარიტების და სიძლიერის შეგრძნებით თქმა, უფროსებისგან დაშინებული ბავშვივით მწადია
,, თ უ ო დ ე ს მ ე
ჩ ე მ ი ს ი ც ო ც ხ ლ ე დ ა გ ჭ ი რ დ ე ბ ა,
მ ო დ ი და წ ა ი ღ ე ი ს ” . . .
უპატიებლობა
ქალაქში, რომელიც თვალის გაწვდენაზეა, ერთი ნათურაც არ ანთია. ის უზარმაზარ თეთრ კუს დამსგავსებია, რომელსაც თავი ბაკანში აქვს ჩაყოფილი და სიბნელეშია გაყუჩებული. თოვლი, ზეცის სიღრმიდან იდუმალი ნათელით, ნელა თოვს. რბილი ფანტელების შრიალის გარდა, სხვა ხმა არ ისმის. ფანჯრის კუთხეები მოყინულა. შეხებისას მისი ხაოიანი ზედაპირი გწვავს.
ხელები მეყინება . . .
წლების წინ, როდესაც ჯერ კიდევ შეუსახლებელი შენობის სხვენის სართულზე გადმოვბარგდი, ფანჯრებიდან შემოსული სიცივით გაყინული ხელები მიბუჟდებოდა, საბეჭდი მანქანის კლავიშების შეხებისას კი თითის წვერები მტკიოდა. იმისათვის რომ მებეჭდა, ხელთათმანებს ვიცვამდი. ერთი საწოლი, ერთი ჯარისკაცის პლედი, პატარა რადიო და ძველი მაგიდა მებადა, რომელიც მამაჩემმა ნახშირის საწყობში იპოვა. რადგანაც სკამი არ მქონდა, მაგიდის ერთ-ერთ უჯრას ამოვაყირავებდი ხოლმე და ზედ ვჯდებოდი. ახალგაზრდა ვიყავი და მომავლის მეშინოდა. ვიწრო ლოგინში კოშმარებით მეღვიძებოდა, ვფიქრობდი, რომ ცხოვრება წინ გამისწრებდა, მე კი ვეღარასოდეს დავეწეოდი. მეგონა გამასწრებდა, ამიტომაც მის დასაჭერად მთელი ღამის განმავლობაში მარტოდმარტო, საბეჭდი მანქანის კლავიშების რაკარუკით, გამოცარიებულ სახლში ვწერდი.
ირმის ტყავის ბეწვგამოკრული ჩექმები მქონდა. ზოგჯერ, როდესაც ბავშვობის ოცნებებს ვერ ვანხორციელებდი, წარუმატებლობის იმდენად შემეშინდებოდა ხოლმე, რომ მაგიდასთან სიბრაზისაგან ვტიროდი. შიშისგან უფრო ბევრს ვმუშაობდი ...
თითქოს მოღალატის მიერ მოქნეული ცივი დანით იჭრება დრო და წარსულში მივყავარ. წარსული არ მიყვარს. არ ვისურვებდი იმ დღეების, იმ შიშების კიდევ ერთხელ გადატანას. ახალგაზრდობის მძიმე გადასახადი მე უკვე გადავიხადე, რასაც მეორედ აღარ ვისურვებდი.
ჩემთან ერთად ქალაქიც წარსულში იძირება ... თითქოს ყოველ წამს დროიდან დროში გადავდივართ ... გავუარეთ ჩემს ახალგაზრდობას, მამაჩემის ახალგაზრდობას, პაპაჩემის ახალგაზრდობას, კიდევ უფრო უკან მივდივართ ... მძიმე თუჯის ღუმელი ანთია, სანთლის შუქზე ვკითხულობთ წიგნებს, ეზოში მდგომი ხეების ძლიერი რხევით ირყევა კოშკი. ხის სუნით გაჟღენთილა კუთხე – კუნჭული ... დანაშაულებრივი გეგმების შემუშავების, ბეშიქთაშის* საპატიმროებში წამების, ბალკანეთის ქალაქებში, გაუხსნელ დანაშაულებათა ჩადენის ღამეებში ვართ ... ამ მიწების საფარველის ახდისას, ვიცი რომ უამრავ დანაშაულს, შემზარავ ყვირილს აღმოვაჩენდი. შეციებული ხელებით სიგარეტს ვუკიდებ. ჩემთან ახლოს მდგომი სანთელი, უეცარი ნიავის დაქროლვაზე თრთის. თავიდან ვუბრუნდები ჩემს ახალგაზრდობას. იქნებ იმიტომ, რომ ის ვერასოდეს ვერ დავივიწყე. ახალგაზრდების მიმართ ყოველთვის სითბოს ვამჟღავნებ. მათი უთქმელი შიშის მესმის, ვიცი როგორ აკრთობთ ოცნებები, რომლებიც ჯერ კიდევ არ გადაქცევიათ იმედად. ბრბოში ჩაკარგვის აზრი აღელვებთ, ყველაზე მცირედი წარუმატებლობაც კი სულებს უზიანებთ, დამსახურებული, პატივისცემის არ მიღებისას, როგორ სწყინთ, როგორ ცდილობენ ბავშვური აჩქარებით დაამტკიცონ თავიანთი სიმართლე. გამუდმებით აწუხებთ კითხვა - ,, მე ვინ ვიქნები ?! ” – რამდენად მალე ვარდებიან უიმედობაში და პირველი წარმატებისას, როგორ უბრწყინავთ სახეები.
მათი სიყვარულის, ტკივილის, იმედგაცრუების მესმის. მე თვითონ მაქვს ყველაფერი გადატანილი ...
მიტოვებული მთის სოფელივითაა ჩემი ქალაქი. არავინ მიდის ერთი ადგილიდან მეორეში. გზები მოყინულა. პირქუში უკუნეთი, გრძნობების კიდევ უფრო გაღვივებისთვის, შემომქმედის მიერ გავლებულ კედლებს კიდევ უფრო უკან სწევს. შინაგანად ვიზრდები, ვფართოვდები, ვგრძნობ რომ გრძნობები თოვლის მანტია მოსხმულები დაფრინავენ ქალაქის ზევით.
საოცარია, რომ ზოგიერთი ჩემი ამჟამინდელი გრძნობა, ახალგაზრდობისას გავს. ყოველთვის ერთნაირად მენატრებოდა. მონატრება - ყოველთვის ძლიერი ვიცოდი. შეხვედრას კი ყოველთვის ვჩქარობდი.
ახალგაზრდობის წარუმატებლობას – მობარებული წმინდა ნივთივით ვატარებ თან ...
ეს საშიში სიბნელე, შექსპირის მესაფლავესავით
თხრის დროს. რა აღარ ამოდის იქედან – უპატიებელი, მაგრამ უკვე მივიწყებული მრავალი ღალატი, ტკივილით მოკრუნჩხული მრავალი წუთი, მიფარებული უამრავი სიბრაზე. არასოდეს არ ვიცოდი ახლობლების პატიება. ჩემი სული, რომელსაც ეგოისტური მედიდურობა ჰქონდა დაღდასმული, პატიების ნებას არ მაძლევდა, ვერ ვპატიობდი. ვეძებდი მას, ვისი პატიებაც არ დამჭირდებოდა. პირიქით, პატიებისთვის შევეხვეწებოდი და პატიებას დაველოდებოდი.
ეგოისტი ვიყავი და ეგოისტად დავრჩი ...
ველური ვიყავი – ისევ ისეთი ვარ ...
დანაშაულებათა ქალაქის შვილი ვარ მე. ჩემი გატაცება დანებით, ისევ არ შემცვლია. ფანჯარა, რომელიც ჩემს ზურგს უკანაა, ობობას ქსელივით იბლანდება ყინულის თრთვილით. სიბნელის დანახვაც ჭირს. კონიაკის ჭიქას სანთლის შუქს ვუჭერ, მინის შიგნით მოქცეულ ქარვისფერ სასმელს ვაკვირდები. მოსე წინასწარმეტყველივით ღმერთთან საუბარს ვისურვებდი. ახალგაზრდების პატიებას შევთხოვდი, შემდეგ კი დავამატებდი – მეც შემინდე – უპატიებლობისთვის. ველურობისთვის, უზნეობისთვის, დანით დასერილი ქალის სხეულისთვის, ამით მიღებული სიამოვნების გამო, ცოდვების გამო პატიებას არ მოვითხოვდი, უპატიებლობის პატიებას შევთხოვდი მხოლოდ და ახალგაზრდობას შევავედრებდი. მათ ხომ არა აქვთ იმედიან ბურჯად წარსული. ჯერ არ შეუძლიათ, არგუმენტები მოიყვანონ თავიანთი სიმართლის დასამტკიცებლად, გზის გამკვალი არ ჰყავთ მომავლისკენ მიმავალ გზაზე. ენთუზიაზმი, განცდა, სურვილი, ღელვა, შიში აქვთ.
ადვილად უტყდებათ გული.
მალე სწყინთ.
თანაგრძნობით შევხედოთ მათ –,, არ შეგეშინდეთ, თქვენს ასაკში ყველაზე გულადებსაც კი ეშინიათ”, რომ შემეძლოს, მე მათ წარმატებული ადამიანების ცხოვრების შესახებ წავაკითხებდი, რათა ცოტათი მაინც განთავისუფლდნენ შიშისაგან, განცდისგან, უნდობლობისგან.
წყნარად თოვს.
ხელები მეყინება, ისე, როგორც ახალგაზრდობაში. ფანჯრები ერთი მეორის მიყოლებით იყინება. თოვლით დაფარული სახურავებიდან ნათელი ეფინებათ ყინულებს. მეც ყინულის სფეროს შიგნით ვარ. ქარვისფერი სითხით სავსე ჭიქას სანთლის შუქს ვუჭერ.
სიცივე დროში იჭრება.
მცივა, მაგრამ არა მარტო სიცივისაგან ვიყინები, ეს მხოლოდ ღმერთმა უწყის, რატომ მცივა...
*ბეშიქთაში – რაიონი სტამბულში.
×