სიკვდილის ხომალდი
sikvdilis xomaldi lorensi devid herberti
1
შემოდგომაა- ნაყოფთცვენის და
დავიწყებაში ხანგრძლივი მზავრობის ჟამი.
ცვივა ვაშლები,ნამის დიდრონი წვეთებივით
და სხეულიდან გასასვლელის ძიებაში - იბეჟებიან.
გაქცევის დროა,
დროა უკვე საკუთარ თავს დაემშვიდობო,
გათავისუფლდე ფუტურო “მე”-სგან.
2
აგებული გაქვს სიკვდილის ხომალდი,მზადა ხარ?
ააგე იგი,ნუ დააყოვნებ!
მკაცრი ზამთარი ახლოვდება და მალე ყინვით
დამზრალ მიწაზე
დაცვივდებიან ფუყე ვაშლები.
ო,ნუთუ ვერ გრძნობ?
ირგვლივ სიკვდილი ხრწნის სუნივით მიმობნეულა.
დაჩეჩქვილ ხორცში შეკუჭულა შემკრთალი სული
და წყლულებიდან მობერილი სიცივისგან კანკალებს.
3
შეუძლია კი ადამიანს მოიპოვოს სიმშვიდე
ხანჯლის ჩაცემით?
ხმლით,ხანჯლით,ტყვიით ჩვენ შეგვიძლია სხეულის ხვრეტა,
რათა იქიდან სიცოცხლე გადმოიღვაროს;
მაგრამ არის ეს დასასრული,
მითხარით,ეს დასასრულია?
არა!
განა მკვლელი ან თვითმკვლელი
შეძლებს სიმშვიდე გადაარჩინოს?
4
ჰო,ვისაუბროთ სიმშვიდეზე,ასე რომ ვგრძნობდით
და ასე გვსურდა;
ჩვენი მშვიდობით აღსავსე გულის
ღრმა და საამო მყუდროებაზე,
ჩვენი სიმშვიდის ხსნაზე ვიზრუნოთ!
5
ჰოდა,ააგე სიკვდილის ხომალდი,შენი ხვედრია
მომქანცველი მოგზაურობა დავიწყებაში.
იქ ნახავ სიკვდილს,ფუტუროსა და ახალ “მე”-ს შორის
მტკივნეულად გაშოლტილ სიკვდილს.
შენი სხეული უვარგისია,დაჩეჩქვილია შენი ხორცი
და სულიც ბლანტად გაედინება
მისი მტკივანი იარებიდან.
და დასასრულის უშუქარი და უნაპირო ოკეანეც
უკვე მოჟონავს წყლულების ბნელი ნაპრალებიდან
და ახლოვდება მოქცევა.
ჰოდა,ააგე სიკვდილის ხომალდი,შენი პატარა კიდობანი.
აავსე იგი სანოვაგით,პურით და ღვინით
და დავიწყებას შეაფარე თავი დროებით.
6
ნელ-ნელა კვდება სხეული და უმწეო სული
ფეხისთითებით ეხება მოქცევის ბნელ წყალს.
ჩვენ ვკვდებით,ვკვდებით,ყველანი ვკვდებით,
წინ ვერაფერი აღუდგება ჩვენში სიკვდილის წყალდიდობას
და ის დატბორავს მთელს ჩვენს გერეშე მყოფ სამყაროს.
ჩვენ ვკვდებით,ვკვდებით,ნაწილ-ნაწილ კვდება სხეული,
მას ტოვებს ძალა
და სული სამოსშემოხეული დაბინდულ წყალზე მოტივტივე
სიცოცხლის ხის უკანასკნელ ტოტს ებღაუჭება.
7
ჩვენ ვკვდებით,ვკვდებით,და ერთადერთი,რაც შეგვიძლია
არის: ვისურვოთ სიკვდილი და პატარა გემი
სულის ხანგრძლივი მგზავრობისათვის.
პატარა ნავი- ნიჩბებით და პურის მარაგით
და მიმავალი სულისათვის საჭირო
უამრავი წვრილმანით სავსე.
ჩაუშვი წყალში შენი ხომალდი,სხეული ხომ უკვე მკვდარია
და სიცოცხლე შორდება ნაპირს.
გაამგზავრე დავიწყებაში მყიფე სული რწმენის კიდობნით.
აავსე შენი მყიფე ხომალდი
ტანსაცმლით,ხმიადითა და ათასნაირი სასუსნავით.
დაე იცუროს,საჭის გარეშე ბედს მინდობილმა,
მრუმე ტალღების უდაბნოსაკენ,
დასასრულის დაბინდულ წყლებში,
სიკვდილის ზღვისკენ,
სადაც არავის შეხვედრია ნავსაყუდელი.
ნავსაყუდელი არ არის და არც მიზანი გვაქვს,
რისთვის ვიჩქაროთ.
რაც შორს შევდივართ ზღვის სიღრმეში,
სიბნელე უფრო სქელდება და
სიჩუმე უფრო იწელება
და მთელ სივრცეზე საკუთარ თავს ერწყმის წყვდიადი
და ამ უკუნში გამოსავალი აღარა ჩანს.
იქ სიბნელეში ხომალდია,რომელიც გაქრა.
გაუჩინარდა და ვეღარავინ იხილავს,რადგან
ის გაქრა!გაქრა!
მაგრამ გამქრალი მაინც არსებობს
სადღაც და არსად!
8
აღარ არის აღარაფერი,სხეული გაქრა,
წყლის სიღრმეში გაუჩინარდა,
სქელი წყვდიადი მძიმედ ეშვება ფსკერისაკენ,
სადაც პატარა ხომალდია;იქნებ არც არის.
ეს დასასრულია,
ეს დავიწყებაა.
9
და მაინც,
შორს ჰორიზონტთან მარადისობის მკრთალი ძაფით
გახლეჩილია ლუსკუმი ღამე
და წყვდიადს ნისლად ეფინება ოდნავი შუქი.
ეს მირაჟია?
თუ მკრთალი ნისლი გვიახლოვდება?
შეხედე,ეს ხომ რიჟრაჟია,
დავიწყებიდან დაბრუნებული მკაცრი რიჟრაჟი.
შეხედე,შეხედე,პატარა გემი
დავიწყებიდან გადმოღვრილი ალიონის მკრთალ-ფერფლისფერ
ზოლზე მოცურავს.
შეხედე,შეხედე,ყვითლად ელავს
და სასწაულიც- ვარდისფერი ნათება. ჩემო
გათოშილო და დაღლილო სულო,
ეს ვარდისფერი ნათებაა და ყველაფერი
იწყება თავიდან.
10
ზღვა უკან იხევს
და სხეული გაცრეცილი ნიჟარასავით
უცხო და ნაზი გეჩვენება
და ალიონის ვარდისფერ წყალზე მოთამაშე პატარა გემი
ბრუნდება შინ.
უმწეო სული კიდევ ერთხელ შედის ძველ სახლში
და მშვიდობით ივსება გული.
ის ხომალდივით იცვლის სვლაგეზს სიმშვიდისაკენ
და დავიწყება აღარ აშინებს.
ააგე შენი სიკვდილის ხომალდი, დროზე ააგე!
იგი სულ მალე გამოგადგება,
შენ ხომ მგზავრობა გელოდება დავიწყებაში.
sikvdilis xomaldi lorensi devid herberti
1
შემოდგომაა- ნაყოფთცვენის და
დავიწყებაში ხანგრძლივი მზავრობის ჟამი.
ცვივა ვაშლები,ნამის დიდრონი წვეთებივით
და სხეულიდან გასასვლელის ძიებაში - იბეჟებიან.
გაქცევის დროა,
დროა უკვე საკუთარ თავს დაემშვიდობო,
გათავისუფლდე ფუტურო “მე”-სგან.
2
აგებული გაქვს სიკვდილის ხომალდი,მზადა ხარ?
ააგე იგი,ნუ დააყოვნებ!
მკაცრი ზამთარი ახლოვდება და მალე ყინვით
დამზრალ მიწაზე
დაცვივდებიან ფუყე ვაშლები.
ო,ნუთუ ვერ გრძნობ?
ირგვლივ სიკვდილი ხრწნის სუნივით მიმობნეულა.
დაჩეჩქვილ ხორცში შეკუჭულა შემკრთალი სული
და წყლულებიდან მობერილი სიცივისგან კანკალებს.
3
შეუძლია კი ადამიანს მოიპოვოს სიმშვიდე
ხანჯლის ჩაცემით?
ხმლით,ხანჯლით,ტყვიით ჩვენ შეგვიძლია სხეულის ხვრეტა,
რათა იქიდან სიცოცხლე გადმოიღვაროს;
მაგრამ არის ეს დასასრული,
მითხარით,ეს დასასრულია?
არა!
განა მკვლელი ან თვითმკვლელი
შეძლებს სიმშვიდე გადაარჩინოს?
4
ჰო,ვისაუბროთ სიმშვიდეზე,ასე რომ ვგრძნობდით
და ასე გვსურდა;
ჩვენი მშვიდობით აღსავსე გულის
ღრმა და საამო მყუდროებაზე,
ჩვენი სიმშვიდის ხსნაზე ვიზრუნოთ!
5
ჰოდა,ააგე სიკვდილის ხომალდი,შენი ხვედრია
მომქანცველი მოგზაურობა დავიწყებაში.
იქ ნახავ სიკვდილს,ფუტუროსა და ახალ “მე”-ს შორის
მტკივნეულად გაშოლტილ სიკვდილს.
შენი სხეული უვარგისია,დაჩეჩქვილია შენი ხორცი
და სულიც ბლანტად გაედინება
მისი მტკივანი იარებიდან.
და დასასრულის უშუქარი და უნაპირო ოკეანეც
უკვე მოჟონავს წყლულების ბნელი ნაპრალებიდან
და ახლოვდება მოქცევა.
ჰოდა,ააგე სიკვდილის ხომალდი,შენი პატარა კიდობანი.
აავსე იგი სანოვაგით,პურით და ღვინით
და დავიწყებას შეაფარე თავი დროებით.
6
ნელ-ნელა კვდება სხეული და უმწეო სული
ფეხისთითებით ეხება მოქცევის ბნელ წყალს.
ჩვენ ვკვდებით,ვკვდებით,ყველანი ვკვდებით,
წინ ვერაფერი აღუდგება ჩვენში სიკვდილის წყალდიდობას
და ის დატბორავს მთელს ჩვენს გერეშე მყოფ სამყაროს.
ჩვენ ვკვდებით,ვკვდებით,ნაწილ-ნაწილ კვდება სხეული,
მას ტოვებს ძალა
და სული სამოსშემოხეული დაბინდულ წყალზე მოტივტივე
სიცოცხლის ხის უკანასკნელ ტოტს ებღაუჭება.
7
ჩვენ ვკვდებით,ვკვდებით,და ერთადერთი,რაც შეგვიძლია
არის: ვისურვოთ სიკვდილი და პატარა გემი
სულის ხანგრძლივი მგზავრობისათვის.
პატარა ნავი- ნიჩბებით და პურის მარაგით
და მიმავალი სულისათვის საჭირო
უამრავი წვრილმანით სავსე.
ჩაუშვი წყალში შენი ხომალდი,სხეული ხომ უკვე მკვდარია
და სიცოცხლე შორდება ნაპირს.
გაამგზავრე დავიწყებაში მყიფე სული რწმენის კიდობნით.
აავსე შენი მყიფე ხომალდი
ტანსაცმლით,ხმიადითა და ათასნაირი სასუსნავით.
დაე იცუროს,საჭის გარეშე ბედს მინდობილმა,
მრუმე ტალღების უდაბნოსაკენ,
დასასრულის დაბინდულ წყლებში,
სიკვდილის ზღვისკენ,
სადაც არავის შეხვედრია ნავსაყუდელი.
ნავსაყუდელი არ არის და არც მიზანი გვაქვს,
რისთვის ვიჩქაროთ.
რაც შორს შევდივართ ზღვის სიღრმეში,
სიბნელე უფრო სქელდება და
სიჩუმე უფრო იწელება
და მთელ სივრცეზე საკუთარ თავს ერწყმის წყვდიადი
და ამ უკუნში გამოსავალი აღარა ჩანს.
იქ სიბნელეში ხომალდია,რომელიც გაქრა.
გაუჩინარდა და ვეღარავინ იხილავს,რადგან
ის გაქრა!გაქრა!
მაგრამ გამქრალი მაინც არსებობს
სადღაც და არსად!
8
აღარ არის აღარაფერი,სხეული გაქრა,
წყლის სიღრმეში გაუჩინარდა,
სქელი წყვდიადი მძიმედ ეშვება ფსკერისაკენ,
სადაც პატარა ხომალდია;იქნებ არც არის.
ეს დასასრულია,
ეს დავიწყებაა.
9
და მაინც,
შორს ჰორიზონტთან მარადისობის მკრთალი ძაფით
გახლეჩილია ლუსკუმი ღამე
და წყვდიადს ნისლად ეფინება ოდნავი შუქი.
ეს მირაჟია?
თუ მკრთალი ნისლი გვიახლოვდება?
შეხედე,ეს ხომ რიჟრაჟია,
დავიწყებიდან დაბრუნებული მკაცრი რიჟრაჟი.
შეხედე,შეხედე,პატარა გემი
დავიწყებიდან გადმოღვრილი ალიონის მკრთალ-ფერფლისფერ
ზოლზე მოცურავს.
შეხედე,შეხედე,ყვითლად ელავს
და სასწაულიც- ვარდისფერი ნათება. ჩემო
გათოშილო და დაღლილო სულო,
ეს ვარდისფერი ნათებაა და ყველაფერი
იწყება თავიდან.
10
ზღვა უკან იხევს
და სხეული გაცრეცილი ნიჟარასავით
უცხო და ნაზი გეჩვენება
და ალიონის ვარდისფერ წყალზე მოთამაშე პატარა გემი
ბრუნდება შინ.
უმწეო სული კიდევ ერთხელ შედის ძველ სახლში
და მშვიდობით ივსება გული.
ის ხომალდივით იცვლის სვლაგეზს სიმშვიდისაკენ
და დავიწყება აღარ აშინებს.
ააგე შენი სიკვდილის ხომალდი, დროზე ააგე!
იგი სულ მალე გამოგადგება,
შენ ხომ მგზავრობა გელოდება დავიწყებაში.