ლერმონტოვი მიხაილ - ნატვრა

lermontovi mixail natvra ucxouri proza poezia
ნატვრა ვაგლახ, ჩიტი რად არა ვარ, ან ყორანი მინდვრის, ზეცაში რომ დანავარდობს და შორეთში ილტვის? რატომ მათებრ თავისუფლად არ დამბადა ზენამ? ვაგლახ, რად არ შემიძლია მათებურად ფრენა! დასავლეთში, დასავლეთში გავჩნდებოდი უმალ, სადაც ჩემი წინაპრების სამარხები სდუმან, სადაც ჰყვავის მინდორ-ველი, მიწა-წყალი მათი და ნისლში ჩანს აწ ცარიელ ციხე-კოშკის ლანდი. ძველს კედელზე დამხვდებოდა სამემკვიდრო ფარი, იქვე ხრმალი ჟანგიანი, უმოქმედოდ მკვდარი; ფრთის შეხებით მტვერს და ნაცარს მოვაცლიდი ფარხმალს, ძვირფას ფარხმალს, უშიშარი რაინდების ნახმარს. შოტლანდიურ ქნარის სიმებს შევარხევდი ნელა და ბნელ თაღებს აავსებდა საამური ჟღერა, მარტოდ მყოფი მოვისმენდი ეულ ქნარის ბგერებს, როგორ ტკბილად იჟღერებდნენ, მისწყდებოდნენ მერე!.. მაგრამ, ვაგლახ, რა ამაოდ ამ ოცნებებს ველტვი! სასტიკია, სხვარიგ მიჰქრის წუთისოფლის ეტლი. სამშობლოის შორ მთებამდე რა ძნელია გზანი, რა უსაზღვროდ განფენილან ბობოქარი ზღვანი! უკანასკნელ შთამომავალს სახელოვან გმირთა, მაჭკნობს თოვლი უცხო ქვეყნის, შორს გავფრინდე მინდა, მე აქ ვიშვი, მაგრამ სული სხვანაირად მითრთის...… ვაგლახ, ჩიტი რად არა ვარ, ან ყორანი მინდვრის!..

1831