დუმს, ვინც შემინდო ცოდვები,
სანთლებს იისფერი მწუხრი არხევს
და მუქი ოლარი ახლა
მხრებზე და თავზე მადევს.
ნუთუ ის ხმაა კვლავ,
იტყვის: «ქალწულო! აღსდეგ...»
გული ხშირად, უფრო ხშირად ძგერდა
ტილოს შეარხევს ხელი,
გაფანტულად რომ ჯვარს მწერს.
მთარგმნელი ჯიქია ეკა