შევკრთი. ავენთე. ჩავქრი. ირგვლივ ფუჭად ვუარე.
სულ არ ამეხსნა სიყვარული მისთვის ნეტავი.
მაგრამ რაღა დროს? უცებ მტკიცა ცივი უარი.
ვნანობ მის ცრემლებს. ვარ წმინდანზე უფრო ნეტარი.
გამოველ გარეთ. თითქოს ვიყავ შობილი ახლად.
ჩემს არსებაში ყველაფერი თავის არსებით
უცხოვდებოდა და იწევდა თანდათან მაღლა
და თანაც ძაღლად არ მაგდებდა უკვე სავსებით.
ფილაქანს ბუღი ასდიოდა. გოროზად მდგარი
მიბღვერდა ქუჩა, რომ მოესწრო ბოღმით ავსება.
ცაცხვების თავზე ნიჩბებს მარჯვედ უსვამდა ქარი
და ეს ყოველი მაინც იყო მხოლოდ მსგავსება.
მე კი ყველაფერს გავურბოდი, ისე თუ ასე
თვალს ვარიდებდი იმათ მზერას სალმიანს ვითომ.
ჩემთვის ამქვეყნად აღარ ჰქონდა არაფერს ფასი.
ტირილი რომ არ აღმომხდოდა, აღმოვხდი თვითონ.
თანდაყოლილი ალღო ჩემი, მოთნე, ბებერი
გაუსაძლისად მომეტმასნა და მუდამ მფრთხალი
ფიქრობდა: «მისი ეს სიგიჟე ასაკს შეჰფერის,
სხვა გზა არ არის, ჩუმად უნდა მეჭიროს თვალი.»
«ერთი ნაბიჯიც» - მკარნახობდა ამ ალღოს გეში,
სქოლასტიკოსის დაჟინებით უცებ რომ მიხმო
და წინ გამიძღვა ქალწულებრივ უსიერ ტყეში
იასამნების და ხორციელ ვნებათა მიღმა.
«ჯერ ნაბიჯ-ნაბიჯ, მერე შეძლებ რბოლას მხიარულს» -
ჩამჩიჩინებდა დაჟინებით და მზე სულ მაღლა
ხედავდა, როგორ ასწავლიდნენ ველურს სიარულს
ამ პლანეტაზე, ეს-ეს არის ფეხადგმულს ახლად.
ზოგს თვალებს სჭრიდა ეს სიჭრელე, ზოგისთვის ბუნდი
უკუნი იყო. სადღაც იქვე ფეხის წვერებით
გეორგინებში წიწილების ხარობდა გუნდი
და საათივით წიკწიკებდნენ ლაღად მწერები.
დაფერდებული კრამიტები. და დღე ურთულეს
მზერით ზვერავდა შენობების მიჯრილ მთათა რიგს.
მარბურგში ვიღაც ოსტატურად წკეპდა შურდულებს,
სხვა კი იჭერდა ბაზრობისთვის ჩვეულ თადარიგს.
ღრუბლების შთანთქმა აყვითლებდა ქვიშნარის იერს
და ბუჩქნარს წარბებს უტოკებდა საავდრო ქარი,
სისხლდენის მკურნალ ბალახეულს დააჩნდა ძლიერ
შედედებული ზეცა მათზე ცვარ-ნამად მდგარი.
მე შენ მთელი დღე გიზუთხავდი ისე, ვით ვიღაც
პროვინციელი ტრაგიკოსი შექსპირის დრამას,
დაგატარებდი ქუჩა-ქუჩა, აქაც და იქაც,
გიმეორებდი, გიცოდი და ვერც ვგრძნობდი ამას.
როგორ დავეცი შენს წინაშე, მოვხვიე ხელი
ამ ნისლს, ამ ყინულს. ამ რაღაცას, გარსზე უარესს,
(რა ლამაზი ხარ!) – ო, ეს ქარი მხუთავი, ცხელი...
გონს მოდი! მორჩა! დარჩი მხოლოდ ღირსი უარის.
აქ მარტინ ლუთერს უცხოვრია, იქ კი ძმებ გრიმებს.
კოწოლიანი შენობები, ქვები სამარის
უფრთხილდებიან ხსოვნას, როგორც სანუუკვარ იმედს,
მაგრამ ეს მხოლოდ მოჩვენების მსგავსი რამ არის.
ეს განშორება არ მიტოვებს იმედს პაწიას.
ხვალ აღარ მივალ. ნათელია. ვართ ბარი-ბარში.
ჩვენ აღარ გველის სადგურების გაწამაწია.
რა მეშველება, ფილაქანო, ასე რომ დავრჩი?!
პორტპლედებს აფენს ნისლი ყველგან. და სათითაოდ
ორსავ სარკმელში მილეული მთვარე ანათებს.
მგზავრობის ჟინი აფათურებს თაროებს თავად
და წიგნით ხელში რბილ დივანზე მოიკალათებს.
მაშ რაღას ვუფრთხი? უძილობა, ვით გრამატიკა,
მე ხომ ზეპირად მაქვს ნასწავლი. რაღად მაშინებს
შეჩვეულ აზრთა მოძალება, თითქოს, არიქა,
მთვარეულები დამესხმიან თავზე მაშინვე.
ჩემთან პარკეტის იატაკზე, ისე, ვით საქმეს,
ჭადრაკის სეანსს წამოიწყებს ღამე აზარტით.
ღია სარკმელში აკაცია საკმეველს აკმევს.
იქვე ფითრდება ვნება მოწმედ ამონაზარდი.
ალვა – მეფეა. უძილობას თამაშით ვუძლებ.
ლაზიერი კი – იადონი. ჟინი ძლიერი
იადონისკენ წამაქეზებს. მე ვაგებ უცებ.
და სისხამ დილას უმალვე ვცნობ თეთრი იერით