ცა იღრუბლება და შრიალებს მუხნარი მწვანე,
ნაპირებს ძლევით ეხეთქება ზვირთი მრისხანე.
მდინარესთან ზის ასული და გასცქერის ღამეს,
და მის თვალებში მარგალიტი ცრემლი კამკამებს.
ოხრავს საბრალოდ, მწუხარების ცეცხლი აწამებს.
"მკვდარია გული, უდაბნოა ქვეყანა ბნელი,
ჩემი იმედის და სურვილის ჯალათი-მკვლელი.
ო, ღვთისმშობელი, მიიბარე ობოლი სული.
უკვე ვიგემე სიტკბოება ამქვეყნიური,
როს გულში მენთო სიყვარულის ალი ციური".
"ამაო არის ცრემლთა ფრქვევა, სევდა-ნაღველი,
საფლავში მკვდარს ვერ გააღვიძებს გოდება მწველი.
მითხარ, ასულო, რით განვკურნო მე შენი გული,
გული ნაადრევ სიყვარულის ალით გზნებული.
დღეს უხალისო, მწუხარებით გაცივებული".
"დაე თვალთაგან იღვრებოდეს ცრემლების თქეში,
კვნესამ მკვდარი ვერ გააღვიძოს ცივ სამარეში.
ვინაც იგემა სიყვარულის ტკბილი ალერსი,
ბედნიერება არის მისთვის უნეტარესი,
მარადი ურვა და გოდება, ცრემლით ნალესი".
1798