ბუხრიდან მოგონება
(buxridan mogoneba)
ცეცხლი ისვრის ოცნებების გამებს,
ოცნებებით წარსულისკენ მივქრი,
და ბუხართან გათეული ღამე,
და ბუხართან ჩაფერფლილი ფიქრი.
მომაგონდა ბაბუა და ბებო,
ჩითის საბნის მზით გამთბარი სუნი,
მინდა ახლა ზეცას შევავედრო
მათი წმინდა, უანგარო სული.
მომაგონდა ალუბლების გემო,
საყურეთ რომ გავუკეთე მაკას,
სად ხარ ახლა, სიყმაწვილევ ჩემო,
მე სიბერის თეთრი ლანდი მახლავს.
და ბუხართან გათეული ღამე,
და ბუხართან ჩაფერფლილი ფიქრი,
ცეცხლი ისვრის ოცნებების გამებს,
და ვით კვამლი, ზეცისაკენ მივქრი.