ნარიყალაზე
(nariyalaze)
ნარიყალაზე ერთი ხეა,
სულ პატარა ხე...
და ზედ ტოტებზე
ნაჭრები აქვს სხვადასხვა ფერის,
ამ უამრავი სურვილიდან
ერთი ჩემია,
რომელიც ქარში ფრიალებს და
ცრემლებით მღერის.
მინდა, შევიგრძნო სიყვარული
მაღალ მთასავით,
ნათელ ოცნებით
ზღვას აპობდეს ვნებათა გემი,
მერე, თუ გინდა,
ვირზე შემსვან, მარიტასავით,
და ბრბომ, ტალახით,
შეურაცხყოს სიცოცხლე ჩემი...
ალბათ
ხასხასა მოლზე
ცაცხვს მიყრდნობილი
ლურჯ ცას გავყურებ,
თან მსხალს მივირთმევ,
მაგრამ ამ ნაყოფს სულაც არ ქვს
ისეთი გემო,
როგორიც ჰქონდა ჩემს ბავშვობაში.
ალბათ, ბავშვობას თავის გემო აქვს,
გემოს კიდევ - თავისი ფერი,
ფერს კი – სურნელი,
ანდა პირიქით...