ამ მთების იქით
(am mtebis iqit)
ვერც დავიწყება ვისწავლე,
ვერც ფიქრის დაბმა ბეჩავმა,
მზე ვერ ამოვა უშენოდ,
მთვარე უშენოდ ვერ ჩავა.
ამ მთების იქით შენა ხარ,
შენა და შავი არაგვი,
ამ მთების აქეთ ჩემი მზე,
ქართაგან დაუფარავი.
ეს სიყვარული შემინდე,
თუმცა კი არი არამი,
სიტყვას სუყველა შეგიქებს,
ფიქრს დაგიძრახავს არავინ.
ღრუბლის ჩრდილი წევს ღრუბელზე,
წყალნი ფიქრებსა მპარავენ,
თოვლჩამოძენძილ ქედებზე
შემეშინდა და არ ავედ.
ნურც გეხსომება ჩემი ხმა
შავი სამარის კარამდე,
ნურც შემიცოდებ, გინდ მნახო,
ცრემლით მიწასა ვღარავდე.
(am mtebis iqit)
ვერც დავიწყება ვისწავლე,
ვერც ფიქრის დაბმა ბეჩავმა,
მზე ვერ ამოვა უშენოდ,
მთვარე უშენოდ ვერ ჩავა.
ამ მთების იქით შენა ხარ,
შენა და შავი არაგვი,
ამ მთების აქეთ ჩემი მზე,
ქართაგან დაუფარავი.
ეს სიყვარული შემინდე,
თუმცა კი არი არამი,
სიტყვას სუყველა შეგიქებს,
ფიქრს დაგიძრახავს არავინ.
ღრუბლის ჩრდილი წევს ღრუბელზე,
წყალნი ფიქრებსა მპარავენ,
თოვლჩამოძენძილ ქედებზე
შემეშინდა და არ ავედ.
ნურც გეხსომება ჩემი ხმა
შავი სამარის კარამდე,
ნურც შემიცოდებ, გინდ მნახო,
ცრემლით მიწასა ვღარავდე.