უკანასკნელი რევერანსი
(ukanaskneli reveransi)
პროტესტის გრძნობამ იფეთქა ხალხში,
იფეთქა სახლში, იფეთქა თავში,
შავ ფორტეპიანოს მოტყდა კლავიში,
აღარ ვარ ბავშვი, ხელი გამიშვით.
ვუკრავ ტარანტელას, მომტყდა თითები,
ვეღარ ვერევი ამდენ ოქტავას,
პროტესტის გრძნობამ იფეთქა კვლავ,
ოქტავა ოქტავას მიჰყვება, ვკლავ
დროს, წამს... ფიქრი
და კიდევ
ემოცია,
მისს
თქვენ გეკუთვნით ეს მელოდია.
მერე დარბაზი, დიდი და ბნელი,
დიდი, შავი როიალი და ხალხი ბევრი
დარბაზში
უკრავდა ვალსი, უკრავდა ბრამსი,
შტრაუსი, შოპენი და ბეთჰოვენი.
მიყვარს მოცარტი და მისი
ლაბირინთები ნოტებში,
სონეტებში, ნომერი შვიდი,
გიჟიც და მშვიდი...
რა დააშავა ბატონმა კულაომ,
სონატინების პატარა მეფემ,
მასაც დავუკრავ, თუ ნებას მომცემ...
ეს არის სურვილი, ეს არის ნატვრა,
მე მინდა დაკვრა,
მაგრამ დედამ არაო,
მეზობლებს გააღვიძებ, გვიანია
და დახურა ჩემი შავი ფორტეპიანო.
სივრცე უხეშად გაარღვია მისმა ხმამ
და კიდევ
დაუმთავრებელმა \"მთვარის სონატამ\".
მაპატიე ლუდვიგ...
ჩემი თითები ინსტინქტურად მიჰყვება ნოტებს,
თვალები ცრემლებმა დატბორეს.
მაპატიე ლუდვიგ, დედამ რა იცოდა,
რომ მე ვუკრავ გულით და არა თითებით,
\"მთვარის სონატა\" ვერ დასრულდა,
ლუდვიგ, დროებით, გემშვიდობები...
ჩუმი პროტესტით ვტოვებ როიალს,
ჩუმი პროტესტით ვტოვებ მე დარბაზს,
ხალხი ტაშს უკრავს, სხვა გზა მე არ მაქვს,
სცენაზე ვბრუნდები რევერანსისთვის
და ტიტებისთვის,
რომელიც ვიღაცამ მომართვა...
მადლობა ლუდვიგ,
ეს შენი დამსახურებაა...
უკანასკნელი რევერანსის შემდგომ
შავი ხავერდის კაბის შრიალით დავტოვებ სცენას,
ცხოვრების სცენას,
ამოვალ ცაში, რომ ჩაგეკრა გულში,
მიყვარხარ ლუდვიგ... უკანასკნელად...
(ukanaskneli reveransi)
პროტესტის გრძნობამ იფეთქა ხალხში,
იფეთქა სახლში, იფეთქა თავში,
შავ ფორტეპიანოს მოტყდა კლავიში,
აღარ ვარ ბავშვი, ხელი გამიშვით.
ვუკრავ ტარანტელას, მომტყდა თითები,
ვეღარ ვერევი ამდენ ოქტავას,
პროტესტის გრძნობამ იფეთქა კვლავ,
ოქტავა ოქტავას მიჰყვება, ვკლავ
დროს, წამს... ფიქრი
და კიდევ
ემოცია,
მისს
თქვენ გეკუთვნით ეს მელოდია.
მერე დარბაზი, დიდი და ბნელი,
დიდი, შავი როიალი და ხალხი ბევრი
დარბაზში
უკრავდა ვალსი, უკრავდა ბრამსი,
შტრაუსი, შოპენი და ბეთჰოვენი.
მიყვარს მოცარტი და მისი
ლაბირინთები ნოტებში,
სონეტებში, ნომერი შვიდი,
გიჟიც და მშვიდი...
რა დააშავა ბატონმა კულაომ,
სონატინების პატარა მეფემ,
მასაც დავუკრავ, თუ ნებას მომცემ...
ეს არის სურვილი, ეს არის ნატვრა,
მე მინდა დაკვრა,
მაგრამ დედამ არაო,
მეზობლებს გააღვიძებ, გვიანია
და დახურა ჩემი შავი ფორტეპიანო.
სივრცე უხეშად გაარღვია მისმა ხმამ
და კიდევ
დაუმთავრებელმა \"მთვარის სონატამ\".
მაპატიე ლუდვიგ...
ჩემი თითები ინსტინქტურად მიჰყვება ნოტებს,
თვალები ცრემლებმა დატბორეს.
მაპატიე ლუდვიგ, დედამ რა იცოდა,
რომ მე ვუკრავ გულით და არა თითებით,
\"მთვარის სონატა\" ვერ დასრულდა,
ლუდვიგ, დროებით, გემშვიდობები...
ჩუმი პროტესტით ვტოვებ როიალს,
ჩუმი პროტესტით ვტოვებ მე დარბაზს,
ხალხი ტაშს უკრავს, სხვა გზა მე არ მაქვს,
სცენაზე ვბრუნდები რევერანსისთვის
და ტიტებისთვის,
რომელიც ვიღაცამ მომართვა...
მადლობა ლუდვიგ,
ეს შენი დამსახურებაა...
უკანასკნელი რევერანსის შემდგომ
შავი ხავერდის კაბის შრიალით დავტოვებ სცენას,
ცხოვრების სცენას,
ამოვალ ცაში, რომ ჩაგეკრა გულში,
მიყვარხარ ლუდვიგ... უკანასკნელად...